II SA/Lu 788/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. W dniu 19 listopada 2009 r. A. J. - wskazując, iż działa w imieniu córki E. O. (z domu J.) - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2009 r. Przewodniczący Wydziału wezwał A. J. do usunięcia – w terminie 7 dni – braków formalnych skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz wskazanie jej adresu. Wezwanie to, doręczone A.J. w dniu 14 stycznia 2010 r., nie zostało dotychczas wykonane. W związku z tym, że sąd nie dysponował adresem skarżącej, sprawie nie można było nadać dalszego biegu. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2010 r., podjętym na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd zawiesił postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: W myśl art. 130 § 1 p.p.s.a. sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron, jak również z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (tj. na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu), jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu. W niniejszej sprawie, mimo upływu 3 lat od daty postanowienia o zawieszeniu, nie wpłynął wniosek o podjęcie postępowania. Wobec powyższego, na podstawie art. 130 § 1 i art. 131 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.