II SA/Lu 79/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 20 listopada 2023 r., znak: SKO.PS/40/900/2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu decyzją z 20 listopada 2023 r., po rozpatrzeniu odwołania A. M. (dalej także jako: skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Janowa Lubelskiego z 19 czerwca 2023 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 28 listopada 2023 r. (ZPO – k. 57 akt admin.). A. M. wniosła skargę na powyższą decyzję w dniu 29 grudnia 2023 r. (data stempla pocztowego – k. 6 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu ze względu na to, że została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie decyzja organu II instancji, zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia do sądu, została doręczona stronie w dniu 28 listopada 2023 r., zatem przewidziany przez ustawę trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z końcem dnia 28 grudnia 2023 r. (czwartek). Skarżąca nadała na poczcie skargę w dniu 29 grudnia 2023 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu na wniesienie skargi. Skarga nie zawiera wniosku o przywrócenie terminu do wniesienie skargi. W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.