II SA/Lu 791/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] lipca 2011r., odmawiającą przyznania J. S. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad dzieckiem – M. S. W uzasadnieniu decyzji podzielono argumentację organu I instancji według którego wnioskodawca nie spełnia wymogów ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych ( tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 139, poz. 992 ze zmianami ). Według bowiem art. 17 ust.5 pkt.1 ustawy świadczenia pielęgnacyjne nie przysługują, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Z akt wynika zaś, że J. S. uprawniony jest do renty inwalidzkiej z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego J. S. wniósł o przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki na niepełnosprawnym synem lub przyznanie mu innego świadczenia z wyrównaniem od czerwca 2011r, zwiększenie świadczenia do kwoty najniższej płacy krajowej, przyznania świadczenia osobom, które mają prawo do renty bez opłacania składek społecznych oraz przyznanie świadczenia w zależności od liczby niepełnosprawnych dzieci w danej rodzinie. Ponadto skarżący domagał się przekazania jego odwołania do odpowiedniej instytucji, która ma możliwość zmiany przepisów umożliwiających pobranie świadczenia pielęgnacyjnego lub podobnego oraz poparcie jego dążeń do zmiany ustawy poprzez wydanie decyzji w krótkim czasie, ponieważ zamierza napisać skargę do Trybunału Sprawiedliwości w Strasburgu. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że jest chory, otrzymuje najniższą rentę i zasiłek pielęgnacyjny. Samotnie wychowuje niepełnosprawnego syna, na którego nie otrzymuje świadczenia pielęgnacyjnego, a jedynie zasiłek pielęgnacyjny. Syn obecnie otrzymuje także rentę rodzinną do ukończenia 16 roku życia tj. do 21 lutego 2014r. Skarżący stwierdził, że dobrze wie, jakie problemy będą miały dzieci niepełnosprawne, których rodzice są niepełnosprawni, pobierają rentę socjalną i nie nabyły swoich praw do renty inwalidzkiej. Opisał ponadto okoliczności w jakich domagał się przyznania renty rodzinnej po zmarłej żonie oraz problemy związane z zapewnieniem synowi zajęć rehabilitacyjnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że sąd administracyjny nie jest kompetentny do przyznawania jakichkolwiek świadczeń, zastępując właściwe organy administracji publicznej. Sprawowana przez sąd administracyjny kontrola pod względem zgodności z prawem zaskarżonych orzeczeń (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), w praktyce oznacza, że sąd administracyjny dokonując kontroli kwestii związanych z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, bada jedynie, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Sąd administracyjny nie ma natomiast, jak już wspomniano, możliwości podejmowania rozstrzygnięć merytorycznych czy działań należących do kompetencji organu, którego akt administracyjny jest przedmiotem sądowej kontroli, a tym bardziej do wymuszania określonych czynności. Jak słusznie zauważył organ administracji przyznawanie świadczeń rodzinnych w tym świadczenia pielęgnacyjnego nie zależy od uznania organu, lecz uzależnione jest od stwierdzenia warunków określonych przepisami ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem przysługuje matce lub ojcu dziecka albo opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje natomiast między innymi wówczas, gdy osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty socjalnej, zasiłku stałego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego (art. 17 ust. 5 pkt 1). Pojęcie emerytury i renty zostało rozwinięte w art. 3 pkt 5 omawianej ustawy i oznacza m.in. emerytury i renty inwalidzkie. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący pobiera rentę inwalidzką, wypłacaną z Zakładu Ubezpieczenia Społecznych (zaświadczenie ZUS k. 9 akt administracyjnych). Fakt pobierania przez wnioskodawcę renty stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zaznaczyć należy także, że skarżący nie kwestionuje powyższych okoliczności w złożonej skardze. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że odmawiając J. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad synem organy obu instancji nie naruszyły prawa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący nie spełnia ustawowo określonych warunków uprawniających do otrzymania wnioskowanego świadczenia. Tym samym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.