II SA/Lu 791/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. w przedmiocie wymierzenia Wójtowi Gminy [...] grzywny za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 8 października 2002 r., sygn. akt II SAB/Lu 18/02 - w zakresie wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 14 lipca 2016 r. (data wpływu do organu) T. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę w przedmiocie niewykonania przez Wójta Gminy [...] wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 8 października 2002 r. w sprawia o sygn. akt. II SAB/Lu 18/02. Skarżąca zaznaczyła, że składała w tej sprawie wezwania: z dnia 7 stycznia 2003 r. oraz z dnia 12 lutego 2004 r. Jednocześnie skarżąca wniosła o przyznanie jej pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Z taką sytuacją mamy do czynienie w niniejszej sprawie, albowiem skarga T. W., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak wynika z powołanego wyżej przepisu, warunkiem formalnym złożenia skargi w przedmiocie wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jest uprzednie pisemne wezwanie organu do załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie nie można uznać, że warunek ten został przez skarżącą zachowany. Sądowi z urzędu jest wiadome, że T. W. składała już wcześniej skargę w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. na niewykonanie wyroku NSA oz. w Lublinie z dnia 8 października 2002 r., sygn. akt II SAB/Lu18/02, która to skarga została uwzględniona wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Lu 467/06. Skarga ta wpłynęła do Sądu w dniu 26 maja 2006 r. Ponowne złożenie skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. na niewykonanie tego samego orzeczenia – w razie dalszego uchylania się organu od jego wykonania – uznać wprawdzie należy za dopuszczalne, jednak nie może budzić wątpliwości, że w takiej sytuacji strona skarżąca winna również ponownie wyczerpać tryb zaskarżenia przewidziany w cyt. przepisie, a więc ponownie wezwać organ do wykonania wyroku. Tymczasem skarżąca, składając w dniu 14 lipca 2016 r. ponowną skargą na niewykonanie wyroku zapadłego w sprawie II SAB/Lu 18/02, powołała się na wezwania złożone w dniach 7 stycznia 2003 r. i 12 lutego 2004 r., a więc poprzedzające wniesienie poprzedniej skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a., zarejestrowanej pod sygnaturą II SA/Lu 467/06. Powyższe oznacza, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi skarżąca nie spełniła warunku formalnego, o którym mowa w ww. przepisie, tj. nie wezwała (ponownie) organu do wykonania wyroku z dnia 8 października 2002 r., co czyni skargę niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W konsekwencji skarga T. W. odpowiada kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej, przez co jej żądanie dotyczące przyznania prawa pomocy – w myśl art. 247 p.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd odstąpił od przesłania skarżącej urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.