II SA/Lu 793/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.i P. małżonków Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W dniu 21 października 2010 r. E. i P. małżonkowie Ł. wnieśli do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych. W dniu 7 grudnia 2010 r. skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż jej wykonanie – z uwagi na charakter obowiązków nałożonych na skarżących – wiązałoby się ze znaczną ingerencją w obecny stan ich nieruchomości i w efekcie doprowadziłoby do powstania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, a także wszystkich innych aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie skarżącej tymczasową ochronę jej praw, gdyż wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 ustawy). Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzją SKO w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., nr [...], stwierdzającą naruszenie przez skarżących, będących właścicielami działki nr ewid. 13/22 w [...], gmina [...], stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich i nakazującą: - na granicy z działką nr ewid. [...] wykonanie muru oporowego – w terminie miesiąca od uprawomocnienia się decyzji, - na granicy z działką nr ewid. [...] zdjęcie pasa ziemi o szerokości min. 1,5 m i o grubości ok. 0,25 m do rzędnej gruntu przy cokole na działce nr ewid. [...] – w terminie miesiąca od uprawomocnienia się decyzji, - na granicy z działką nr ewid. [...] zdjęcie pasa nawiezionej ziemi o szerokości 1,5 m do rzędnej powierzchni przylegającej drogi lub założenie cokołu zabezpieczającego nasyp przed tworzeniem oberwisk – w terminie miesiąca od uprawomocnienia się decyzji, - wykonanie drenażu rozsączającego i przechwytującego wody opadowe odprowadzone z połaci dachowej i studni chłonnej – w terminie dwóch miesięcy od uprawomocnienia się decyzji. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej spełnione zostały przesłanki określone w powołanym przepisie art. 61 § 3 ustawy, gdyż wykonanie wskazanych wyżej obowiązków, które zostały nałożone na skarżących decyzją organu pierwszej instancji, utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją, ze swej istoty może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Z powyższych względów należało orzec, jak w postanowieniu.