II SA/Lu 795/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki oddala skargę. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M. K., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakazującej E. C. i K. C. rozbiórkę zbiornika na nieczystości ciekłe, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż organ pierwszej instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy (w związku z uchyleniem decyzji z dnia [...], Nr [...] z uwagi na uchybienia procesowe), decyzją z dnia [...] odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego zbiornika. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż w toku przeprowadzonych oględzin ustalono, że na działce nr ewid. [...] będącej własnością K. C i E. C. znajduje się zbiornik na nieczystości ciekłe o głębokości 2,2 m, średnicy wewnętrznej 0,8 m oraz pojemności 1,1 m³ i jest przykryty betonową pokrywą w dobrym stanie technicznym o grubości 5 cm. Zbiornik, jak wynika z oświadczenia właściciela działki i przedłożonych faktur, jest opróżniany kilka razy do roku, a różnica między zużytą wodą a wywiezionymi nieczystościami spowodowana jest podlewaniem szklarni, warzywniaka oraz trawnika. Organ odwoławczy wyjaśnił również, iż w toku postępowania przeprowadzony został dowód z przesłuchania świadków, których zeznania uznane za spójne i wiarygodne wskazują, iż przedmiotowy zbiornik został wybudowany w latach 60 ubiegłego wieku. Odrzucono natomiast dowód z mapy do celów projektowych sporządzonej na zlecenie D. C. dla potrzeb odrębnego postępowania w sprawie drugiego zbiornika usytuowanego na tej samej działce. W opinii odwołującego się powyższa mapa stanowi dowód na wybudowanie przedmiotowego szamba bez pozwolenia na budowę. Organ drugiej instancji, powołując się na treść § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, wyjaśnił, iż na działce znajdują się dwa zbiorniki na nieczystości ciekłe, zaś na omawianej mapie jest uwidoczniony tylko jeden zbiornik (niebędący przedmiotem niniejszego postępowania), gdyż geodeta nie miał obowiązku nanosić na mapie obiektu odległego ok. 30 metrów od przedmiotu opracowania. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji podkreślił, iż nie ma podstaw do nakazania rozbiórki spornego obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 prawa budowlanego. Przedmiotowy zbiornik nie narusza przepisów techniczno- budowlanych w sposób uniemożliwiający doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem, jak również przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył M. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego sporny zbiornik na nieczystości stanowi samowolę budowlaną, a ponadto, ze względu na jego zły stan techniczny, stanowi realne zagrożenie dla środowiska w szczególności z uwagi na przeciekanie jego zawartości do wód gruntowych. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Uzupełniając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy podkreślił, iż nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego nie uprawnia organu nadzoru budowlanego do nakazania jego rozbiórki, gdyż decyzja w tym przedmiocie powinna być oparta na przesłankach materialnoprawnych zawartych w konkretnym przepisie prawa budowlanego, zaś w niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Zagadnienie stanu technicznego spornego zbiornika może być rozpatrywane w odrębnym postępowaniu administracyjnym na podstawie przepisów dotyczących utrzymania obiektów budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269 ze zm.) Zgodność z prawem materialnym i przepisami procesowymi jest jedynym kryterium sądowej kontroli decyzji administracyjnej, nie zaś kryterium słuszności. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja prawa nie narusza, zatem skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Przedmiotem niniejszego postępowania jest rozstrzygnięcie o zgodności z prawem decyzji odmawiającej wydania decyzji nakazującej rozbiórkę zbiornika na ścieki sanitarne. W przedmiotowej sprawie organy administracji zgodnie z wnioskiem skarżącego rozpatrywały wyłącznie kwestie nakazania rozbiórki obiektu, a nie kwestie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości określonych w art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118). Jeżeli skarżący uważa, że obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowiska lub bezpieczeństwu mienia, to może wystąpić z odpowiednim wnioskiem w trybie art. 66 prawa budowlanego. Rozpatrując natomiast sprawę wydania nakazu rozbiórki należy podzielić stanowisko organu, że brak jest podstaw do wydania tego typu decyzji. W wyniku przeprowadzonego postępowania w sprawie ewentualnej samowoli inwestorów organ administracji stwierdził, że sporne szambo został wybudowane około 1960 r. w oparciu o pozwolenie na budowę, które w latach późniejszych zaginęło. Poprzednie przepisy prawa budowlanego nie nakładały na inwestora w budownictwie indywidualnym obowiązku przechowywania dokumentacji, a więc nie można stwierdzić sugerowanej w skardze samowoli budowlanej. W sprawie samowoli budowlanej organy administracji przeprowadziły postępowanie, a z braku dokumentów dopuszczono dowody z przesłuchania świadków. Świadkowie ci stwierdzili, że zbiornik na nieczystości ciekłe został wybudowany około 1967 r. oraz, że zbiornik ten ma co najmniej 40 lat. Ponieważ w archiwum Starostwa Powiatowego w K. nie zachowały się rejestry pozwoleń na budowę z lat 60 ubiegłego wieku, nie można w tej sytuacji przyjąć, że przedmiotowy zbiornik został wybudowany samowolnie w latach 20001 – 2002 jak twierdzi skarżący. W sytuacji występującej w sprawie wniosek skarżącego mógłby być rozpatrywany w świetle art. 37 ust. 1 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy. Przepis ten dotyczy jednak wyłącznie obiektów wybudowanych samowolnie, co nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie, a więc wniosek skarżącego nie może być załatwiony pozytywnie. Po pierwsze w sprawie nie zostały naruszone przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po drugie, odległość zbiornika od granicy działki nr 741, której współwłaścicielem jest skarżący wynosi około 12,5 m, od granicy działki nr 730 – ponad 15 m, a odległość zbiornika od najbliższego okna oficyny wynosi ponad 11 m, natomiast od okna i drzwi budynku mieszkalnego ponad 30 m. Sporny zbiornik na nieczystości nie narusza więc przepisów techniczno-budowlanych. Prowadzi to do wniosku, że zarzuty skargi nie mogą być uwzględnione, a sprawa może być jedynie w przyszłości na wniosek skarżącego rozpatrzona w trybie art. 66 prawa budowlanego. Sąd nie dopatrzył się sprzeczności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego ani z przepisami postępowania administracyjnego. W związku z powyższym brak było jakichkolwiek podstaw, aby uczynić zadość żądaniu skarżącego i uchylić zaskarżoną decyzję. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) skargę oddalił.