II SA/Lu 795/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 22 grudnia 2008 r., po rozpatrzeniu odwołania Z. G. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 3 listopada 2008 r., nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej kod [...] na działce nr ew. [...]39 przy ul. F. [...] w L. – utrzymało tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że w dniu 12 lutego 2007 r. "A" Spółka z o.o. w W. złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację wskazanego wyżej przedsięwzięcia. Wojewoda L., działając w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy, postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2007 r. uzgodnił stanowisko wobec określenia standardów realizacji tego przedsięwzięcia. Minister Środowiska postanowieniem z dnia 24 stycznia 2008 r. uchylił powyższe postanowienie i postępowanie w tym zakresie umorzył. W tej sytuacji Prezydent Miasta L. decyzją z dnia 7 lutego 2008 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie, wskazując na zmianę przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Po rozpatrzeniu odwołania J. O. od powołanej decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 7 lutego 2008 r., Kolegium decyzją z dnia 24 kwietnia 2008 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, stwierdzając, że organ ten nie ustalił prawidłowo, czy przedsięwzięcie nie zalicza się do inwestycji o której mowa w art. 51 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, dla której obowiązek sporządzenia raportu może być nałożony w drodze postanowienia. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji zwrócił się o przedstawienie kwalifikacji przedsięwzięcia do wnioskodawcy, który w piśmie z dnia 25 września 2008 r. potwierdził, że kwalifikacja przedsięwzięcia przedłożona w dniu 11 stycznia 2008 r. opracowana została zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. z uwzględnieniem zmiany przepisów tego rozporządzenia, która weszła w życie w dniu 31 sierpnia 2007 r. W związku z tym, opisaną na wstępie decyzją Prezydent Miasta L. umorzył ponownie postępowanie w sprawie, stwierdzając, iż planowana inwestycja nie jest inwestycją wymagającą sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Kolegium rozpoznając odwołanie stwierdziło, iż jest ono bezzasadne i utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, iż po zmianie przepisów wskazanego wyżej rozporządzenia, przedmiotowa inwestycja nie może być zaliczona do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane byłoby uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję wniósł J. O., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, art. 104 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1, art. 145 § 1 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wadliwe ich zastosowanie, art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez "jego wywołanie", a w konsekwencji wadliwe zastosowanie oraz art. 46 ust. 2, art. 46a ust. 4 pkt 1 i 4, art. 49 ust. 3, art. 51 ust. 2, ust. 7, ust.8 pkt 1 i 2 tejże ustawy, poprzez niezastosowanie, a także § 2 ust. 2, § 4 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, poprzez niezastosowanie oraz § 3 tego rozporządzenia, poprzez wadliwe zastosowanie. W piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2010 r. uczestnik postępowania "B" z siedzibą w R., zwany dalej: "Stowarzyszeniem", wniósł o zobowiązanie organów administracji przez Sąd do: 1. ustalenia rzeczywistej mocy EIRP danej anteny z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku, 2. ustalenia, w jaki sposób planowana inwestycja po kumulacji wpłynie na zagospodarowanie innych działek oraz ustalenie, czy istnieje konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, 3. zobrazowania rzutu głównej wiązki promieniowania do dokonaniu kumulacji pola elektromagnetycznego w odległościach przewidzianych w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r., 4. wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierowały się te organy, dokonując wykładni zmieniających się przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska i powołanego rozporządzenia. Do pisma dołączono rysunek obrazujący, zdaniem uczestnika, sposób ustalania miejsc dostępnych dla ludności w przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania. Na rozprawie przed Sądem w dniu 22 czerwca 2010 r. uczestnik postępowania złożył pismo procesowe, w którym szeroko powołując orzecznictwo sądów administracyjnych ponownie odwołał się do argumentacji przedstawionej w piśmie z dnia 7 stycznia 2010 r. Do pisma dołączono odpis opinii biegłego nr [...] z dnia 28 października 2009 r., wydanej w sprawie [...], dotyczącej budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej "C" przy ul. K. [...] w L. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawę prawną decyzji organu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie stanowił przepis art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w tym przepisie, oznacza że, brak któregokolwiek z elementów materialnego stosunku prawnego. Sytuacja taka zachodzi w szczególności wówczas, gdy w toku postępowania administracyjnego, w wyniku zmiany przepisów materialnego prawa administracyjnego, przestała istnieć podstawa prawna do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek "B" Sp. z o.o. w W. z dnia 12 lutego 2007 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej kod [...] na działce nr ew. [...]39 przy ul. F. [...] w L. Postępowanie to prowadzone było w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wszczęcia postępowania, a więc przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), powoływanego w dalszej części uzasadnienia jako: "rozporządzenie" oraz przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.; w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 listopada 2008 r.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa". W świetle przepisów rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 31 sierpnia 2007 r., sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagały przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, takie jak instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz (§ 2 ust. 1 pkt 7). Ponadto sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogły wymagać przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, takie jak instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 (§ 3 ust. 1 pkt 8). Zasadnie zatem organ pierwszej instancji w dniu 16 lutego 2007 r. wystąpił do Wojewody L. o uzgodnienie warunków realizacji powyższego przedsięwzięcia na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy, nakładającego taki obowiązek na organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wojewoda L. postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2007 r. uzgodnił stanowisko wobec określenia standardów realizacji przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2008 r. Minister Środowiska uchylił jednak powyższe postanowienie i postępowanie w tym zakresie umorzył. Prawidłowe jest również stanowisko organów administracji obu instancji, iż obecnie brak jest podstawy prawnej do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla planowanej przez wnioskodawcę inwestycji, a wszczęte postępowanie w tym przedmiocie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe na podstawie powołanego art. 105 § 1 k.p.a. W dniu 31 sierpnia 2007 r. weszło bowiem w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 158, poz. 1105). Z przepisów rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym od dnia 31 sierpnia 2007 r., wynika, iż obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w konsekwencji również obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, dotyczy instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W (§ 2 ust. 1 pkt 7). Natomiast sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, takie jak instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 3 ust. 1 pkt 8). Oznacza to, iż decydujące w tym zakresie są: wartość równoważnej mocy promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny i częstotliwość emisji pola elektromagnetycznego w połączeniu z opisaną w tym przepisie odległością miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Organy administracji obu instancji, wbrew zarzutom skarżącego oraz Stowarzyszenia, ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 k.p.a. W świetle art. 7 k.p.a. organy administracji podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organy te są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną. Z ustaleń organów administracji wynika, że: - częstotliwość (pasmo pracy) anten wchodzących w skład planowanego przedsięwzięcia wynosić ma 900 MHz, 1800 MHz i 2100 MHz, co odpowiada w zakresie częstotliwości warunkom z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia; - równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosić ma powyżej 2000 W (max do 2767 W); - miejsca dostępne dla ludności, to jest wszelkie miejsca, za wyjątkiem miejsc do których dostęp ludności jest niemożliwy, zabroniony, utrudniony lub wymaga posługiwania się sprzętem, znajdują się w odległości większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny, co oznacza, że nie jest spełniona przesłanka określona w § 2 ust.1 pkt 7 lit. "a" oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. "e" rozporządzenia; - na kierunku północnym w odległości ok. 70 m przebiega ulica F.; na tym samym kierunku (w odległości ok. 50 m od stacji) zlokalizowany jest najbliższy budynek mieszkalny, którego wysokość nie przekracza 12 m n.p.t.; na kierunku wschodnim w odległości ok. 50 m umiejscowione są zabudowania gospodarcze, których wysokości nie przekraczają 10 m n.p.t.; na kierunku zachodnim znajdują się rozproszone obiekty gospodarcze i budynki mieszkalne; wysokość zabudowań wokół stacji nie przekracza 12 m n.p.t.; - budynki gospodarcze o wysokości 12 m n.p.t. położone na azymucie 2600 w odległości 97,5 m od osi stacji nie znajdują się w obszarze osi głównej wiązki promieniowania anten. Wskazana inwestycja nie jest inwestycją wymagającą sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, gdyż inwestycja o takich parametrach nie została wymieniona w rozporządzeniu w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7) ani wśród rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust.1 pkt 8). W związku tym, przedsięwzięcie to nie jest przedsięwzięciem, o którym mowa w art. 46 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 1 ustawy i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w wyniku którego wydaje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ponownie należy więc podkreślić, iż w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla planowanej przez wnioskodawcę inwestycji, a wszczęte postępowanie w tym przedmiocie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Niezasadne są również pozostałe zarzuty podniesione przez skarżącego oraz Stowarzyszenie. W zaskarżonej decyzji Kolegium nie powoływało przepisu art. 11 ustawy, zgodnie z którym "decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna". Zarzut naruszenia tego przepisu poprzez "jego wywołanie" jest więc nieuzasadniony. Zaskarżona decyzja nie narusza również przepisów art. 46 ust. 2 w zw. z ust. 4 pkt 2 ustawy poprzez ich pominięcie. Opisana wyżej inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, które wymagałoby obligatoryjnego sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy, a zatem zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy, dla realizacji tej inwestycji nie jest obecnie wymagane uzyskanie przez wnioskodawcę decyzji środowiskowej. Postępowanie w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 46a ust. 4 w zw. z art. 51 ustawy i § 5 rozporządzenia. Wniosek o wydanie decyzji środowiskowej, stosownie do art. 46a ust. 4 ustawy, powinien zawierać m.in. poświadczoną przez odpowiedni organ administracji publicznej kopię mapy ewidencyjnej z obszaru planowanej inwestycji. Wniosek "A" Spółki z o.o. został złożony wraz z wymaganymi załącznikami, do których należy mapa ewidencyjna w skali 1:1 000, raport o oddziaływaniu na środowisko oraz wyrys i wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wszystkie wymogi formalne wniosku zostały więc spełnione przez inwestora. Prawidłowo zwrócił również uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że w przedmiotowej lokalizacji planowane przedsięwzięcie będzie aktualnie jedynym tego typu obiektem. Nie można zatem mówić o zasadności zastosowania w tym przypadku § 4 rozporządzenia, który stanowi, że parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. W tej sytuacji nie można stawiać organom zarzutów podniesionych przez Stowarzyszenie, że winny były one ustalić równoważną moc promieniowana izotropowo (EIRP) danej anteny z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku, zbadać, w jaki sposób planowana inwestycja po kumulacji wpłynie na zagospodarowanie innych działek, ocenić, czy istnieje konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, a także zobrazować rzut głównej wiązki promieniowania do dokonaniu kumulacji pola elektromagnetycznego w odległościach przewidzianych w rozporządzeniu. Wbrew zarzutom skarżącego i Stowarzyszenia, w rozpoznawanej sprawie nie mógł mieć zastosowania § 5 rozporządzenia. Przepis ten dotyczy szczegółowych uwarunkowań do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w § 3 rozporządzenia, a omawiane przedsięwzięcie, jak wskazano wyżej, nie stanowi przedsięwzięcia (wskazanego w § 3), które może znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż wszystkie negatywne aspekty dotyczące zwłaszcza oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na zasoby naturalne, negatywnych emisji, ewentualnych awarii zostały omówione i przeanalizowane w sporządzonym raporcie, a organy administracji publicznej dokonały ich analizy i oceny. W ocenie Sądu, powołanie jako podstawy prawnej decyzji "art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a." stanowi naruszenie przepisów postępowania, które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem z zaskarżonej decyzji wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że podstawą prawną tej decyzji był art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a nie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazane przepisy art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. dotyczą nadzwyczajnego trybu postępowania, jakim jest wznowienie postępowania i nie były stosowane przez organy administracji orzekające w sprawie. Uchybienie to nie może zatem stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy narusza ona przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołane w skardze i pismach procesowych Stowarzyszenia orzeczenia sądów administracyjnych nie mają wpływu na wynik sprawy, albowiem zapadły w sprawach o odmiennym stanie faktycznym i prawnym. Dołączona do pisma Stowarzyszenia opinia biegłego nr [...] z dnia 28 października 2009 r. również dotyczy innej sprawy, wydana bowiem została w sprawie karnej, oznaczonej numerem [...] i dotyczy budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej o odmiennych parametrach, przez innego operatora ("C") oraz w innym miejscu (przy ul. K.[...] w L.). Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.