II SA/Lu 796/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. i J. W., E. P.-B., A. P., Z. P., M. Z., T. Z., E. S., J. S., A. B., H. B., I. S., T. S., A. S., M. G., W. S., Z. G. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - w zakresie wniosku Z. i J. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, Z. i J.W. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż ewentualne uzyskanie przez inwestora – w oparciu o zaskarżoną decyzję – pozwolenia na budowę i podjęcie prac wykonawczych spowoduje trudne do odwrócenia skutki i może spowodować szkodę dla skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "ustawa", sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie skarżącej tymczasową ochronę jej praw. Omawiana instytucja ma zastosowanie nie tylko do zaskarżonego aktu, ale także do wszystkich innych podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, stosownie do powołanego przepisu, mogą być jednak tylko takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Dlatego też sąd obowiązany jest każdorazowo przeprowadzić ocenę, czy dany akt administracyjny nadaje się do wykonania i takiego wykonania wymaga. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą warunki zabudowy, ze swej istoty nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania. Decyzja o warunkach zabudowy stwierdza bowiem jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego i nie wymaga wykonania (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2007, s. 339). Z tych względów, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 ustawy, Sąd orzekł jak w postanowieniu.