II SA/Lu 797/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie NSA Danuta Małysz, NSA Władysław Sobuś (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marta Ścibor, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi H. i L. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - oddala skargę I. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2003 r., Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania H. i L.K., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta B.P. z dnia [...] marca 2003 r., Nr [...] nakazującej H. i L. małż. K. rozbiórkę ogrodzenia działki o nr ewid. 560/2, usytuowanego od strony ul. J. - utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż H. i L.K. na działce nr ewid. 560/02 wybudowali w 1999 r., ogrodzenie o długości całkowitej 40,53 m i wysokości 1,50 m. W ramach robót budowlanych wykonano fundament betonowy z cokołem murowanym i osadzonymi na cokole słupkami murowanymi z cegły o przekroju 38 cm x 38 cm, z wypełnieniem przestrzeni między słupkami z przęseł drewnianych. Wykonane ogrodzenie usytuowano w północno - wschodniej części działki, bezpośrednio w linii rozgraniczającej pas drogowy ulicy J. Wobec tego, iż ogrodzenie to zostało wybudowane bez przewidzianego prawem zgłoszenia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta B.P. decyzją z dnia [...] marca 2003 r., działając w trybie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał inwestorowi rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia od strony ul. J . II. Od decyzji organu I instancji H. i L.K. wnieśli odwołanie. Wyjaśnili, że nie była to budowa a jedynie remont ogrodzenia już istniejącego. Podali, iż było to ogrodzenie trwałe (połączone z gruntem) zbudowane na stalowych słupkach obetonowanych w słupach fundamentu, z założoną na słupkach stalową siatką, która w wyniku długotrwałego użytkowania, bez należytej konserwacji uległa skorodowaniu. Remont przedmiotowego ogrodzenia polegał na tym, że jak zaznaczyli, na istniejących słupach stalowych obudowano słupy z cegły oraz nałożono pomiędzy nimi murek z cegły. Między wymurowanymi słupkami założono natomiast przęsła ogrodzeniowe stalowo-drewniane z przyśrubowanymi do nich drewnianymi sztachetami. III. Rozpatrując odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Podał, iż jak wynika z przeprowadzonego postępowania w niniejszej sprawie, zakres robót poczynionych przez małżonków K. nie polegał na odtworzeniu stanu pierwotnego. Bezspornym jest, w ocenie organu odwoławczego, iż budowa niniejszego ogrodzenia od strony ul. J. wykonana został bez zgłoszenia do organu administracji architektoniczno - budowlanej. Wobec tego konsekwencją musiało być nakazanie jego rozbiórki w trybie art. 48 Prawa budowlanego, gdyż przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują rozwiązań umożliwiających legalizację wybudowanego obiektu lub jego części powstałej w wyniku nie przestrzegania prawa. IV. Od decyzji tej H. i L. K. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako niezgodnej z przepisami prawa oraz o umorzenie wszczętego postępowania dotyczącego wykonanej przez nich modernizacji ogrodzenia działki nr ewid. 560/02, ewentualnie o uchylenie decyzji I i II instancji i przekazanie sprawy Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, podnieśli ponownie, iż dokonali modernizacji a nie budowy ogrodzenia, a to nie wymaga ani uzyskania stosownego pozwolenia, ani dokonania zgłoszenia właściwym organom. Zarzucili też, iż ustalenia organów administracyjnych są sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, powołując się na protokół oględzin i pierwotną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o umorzeniu postępowania (uchyloną decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. przez Wojewódzkiego Inwestora Nadzoru Budowlanego) z uwagi na to , iż zmodernizowane ogrodzenie nie stwarza zagrożenia dla ludzi i zwierząt, spełnia wymagania w zakresie przepisów techniczno- budowlanych i nie narusza linii rozgraniczającej pas drogowy ulicy. Wyrazili przekonanie, iż ich odwołanie nie znalazło uznania na skutek "ustawienia sprawy". V. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, iż skarżący nie kwestionowali przecież ustaleń protokółu oględzin z dnia 30 grudnia 2002 r. VI. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż dniem 1 stycznia 2004 r. - na mocy przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.Nr 153, poz. 1271, z późn.zm./ do rozpoznania niniejszej skargi stał się właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Na podstawie tego przepisu do postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dzu. U. Nr 153, poz. 1270/. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U.Nr 153, poz.1269 oraz art. 3 ( 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) - stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z brzmieniem art. 28 obowiązującej od 1 stycznia 1995 r. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm) roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych. Jeden z takich wyjątków został określony w art. 30 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, zgodnie z którym zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m.in. budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m. Takiego zgłoszenia ani uzyskania pozwolenia nie wymaga natomiast remont istniejących obiektów budowlanych, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu (art. 29 ust. 2 pkt 1). Istota sporu w sprawie niniejszej sprowadza się do tego, czy wykonane przez małżonków K. w 1999 r. na ich działce ogrodzenie zostało wybudowane na nowo, czy było tylko, jak twierdzą skarżący modernizacją ogrodzenia już istniejącego. Przechodząc do rozważań na tym tle należy na wstępie przytoczyć definicję remontu zawartą w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego. Przez remont rozumie się wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Jak ustalono, w wyniku oględzin spornego ogrodzenia z dnia 30 grudnia 2002 r. (k.14 akt administracyjnych II instancji) – H. i L.K. wykonali w 1999 r. na działce nr ewid. 560/2 ogrodzenie o długości całkowitej 40,53 m i wysokości 1,50 m. W ramach robót budowlanych wykonano fundament betonowy z cokołem betonowym i dwoma warstwami cegły wapienno - piaskowej, słupki ogrodzeniowe wykonano z cegły wapienno - piaskowej o przekroju 1,5 c x 1,5 c, a przestrzeń między słupkami została wypełniona przęsłami ze sztachet drewnianych. Nie bez znaczenie jest, iż skarżący w żaden sposób ustaleń tego protokółu nie kwestionowali, pomimo iż L.K. był obecny w trakcie przeprowadzenia tego dowodu i miał zapewniony czynny w nim udział ( protokół oględzin k. 14 akt adm.) Nie można wobec powyższego zgodzić się z zarzutem skarżących, iż była to tylko modernizacja istniejącego już ogrodzenia. Taki zakres robót z całą pewnością nie mieści się w przytoczonej powyżej definicji remontu, bo nie polegał on na odtworzeniu stanu pierwotnego. Bezspornym jest również, iż budowa spornego ogrodzenia od strony ul. J. wykonana została bez wymaganego prawem zgłoszenia do właściwego organu administracji. Przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż właściwy organy nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Wobec takiej konstrukcji w/w przepisu, działania organów nadzoru budowlanego , w stosunku do samowoli budowlanych zostały całkowicie pozbawione elementów ocennych i decyzja w tym względzie nie może zależeć od tzw. uznania administracyjnego. Jedynym zagadnieniem podlegającym ustaleniu w toku postępowania administracyjnego jest zatem, czy udzielone zostało pozwolenie na budowę, czy dokonano zgłoszenia lub czy też zgłoszono sprzeciw. Co więcej takie sformułowanie przepisu oznacza, że organ administracyjny nie może skutecznie uchylić się od wydania decyzji o nakazie rozbiórki danego obiektu, jeżeli zachodzą okoliczności określone w tym przepisie. W ocenie Sądu organy administracyjne zebrały i w sposób wyczerpujący oceniły cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, zgodnie z dyspozycją art. 77( 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 z poźn. zm.) i kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 w/w ustawy nie przekroczyły jej granic. Tym samym żadne przepisy prawa materialnego ani tym bardziej prawa procesowego nie zostały przez nie naruszone i jakiekolwiek zarzuty strony co do niezgodności rozstrzygnięcia z prawem, czy "ustawienia sprawy" nie mogą zasługiwać na uwzględnienie. Dlatego też uznając iż prawidłowo organy nadzoru budowlanego zastosowały w niniejszej sprawie sankcję z art. 48 Prawa budowlanego i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną należało oddalić.