II SA/Lu 797/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2006r. sprawy ze skargi Firmy "A" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. II SA/Lu 797/06 U z a s a d n i en i e Postanowieniem nr [...] z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu zażalenia "[...]" Sp. z o. o. na postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta przez po. Zastępcy Dyrektora Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta z dnia [...]. znak: [...] zawieszające postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zespołu mieszkaniowego wielorodzinnego z możliwością realizacji w parterach usług, parkingów otwartych, podziemnych parkingo - garaży oraz zjazdów na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 48,2/10, 2/8, 244/5, 4/1, 3/2, 3 /4, 14, 15/2, 16/2, 17, 18, 243/5, 32/4, 32/3, 32/2, 32/8, 242/5, 34/2, 35, 241/2, 49/4, 49/1, 48/5, 48/4, 48/3, 48/1, 52/2, 53/3, 53/4, 240/2, 67/7, 239/2, 69/2, 102/2, 104/4 położonych w pobliżu ulic B. i R. w L. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium podniesiono, że wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2006r. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" z siedzibą w Z., wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zespołu mieszkaniowego wielorodzinnego z możliwością realizacji w parterach usług, parkingów otwartych, podziemnych parkingo - garaży oraz zjazdów na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 48,2/10, 2/8, 244/5, 4/1, 3/2, 3 /4, 14, 15/2, 16/2, 17, 18, 243/5, 32/4, 32/3, 32/2, 32/8, 242/5, 34/2, 35, 241/2, 49/4, 49/1, 48/5, 48/4, 48/3, 48/1, 52/2, 53/3, 53/4, 240/2, 67/7, 239/2, 69/2, 102/2, 104/4 położonych w pobliżu ulic B. i R. w L.. Działający z upoważnienia Prezydenta Miasta p.o. Zastępcy Dyrektora Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta postanowieniem z dnia [...] znak: [...] zawiesił postępowanie administracyjne w zakresie w/w wniosku do czasu wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru lecz nie dłużej niż na 12 miesięcy tj. do dnia 28 kwietnia 2007 roku. Organ orzekający podniósł, iż na przedmiotowym terenie w obecnej chwili nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W nieobowiązującym już Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego miasta L. (obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 roku) ww. działki znajdowały się w obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (III B 24 MW) oraz zieleni parkowej (III B 26 ZP). W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L. podjętych Uchwałą nr [...] z dnia [...] roku teren ww. działek znajduje się w strefie intensywnej urbanizacji. Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] roku oraz zmieniającej ją Uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia [...] roku przystąpiono do zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie miasta L.. Na podstawie Uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] roku przystąpiono do kontynuacji prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta . Organ orzekający podniósł, iż wydanie wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenów; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ze względu na fakt, że teren inwestycji nie jest zabudowany, sąsiaduje zarówno z terenem zabudowy wielorodzinnej jak i jednorodzinnej, trudno jest na obecnym etapie orzec czy teren ten winien przeznaczony być pod inwestycję jednorodzinną czy wielorodzinną. Z przedłożonych przez inwestora projektów rozwiązań komunikacyjnych dotyczących większego obszaru niż wnioskowanego trudno orzec, że zgodne one będą z założeniami planistów w opracowywanym projekcie planu zagospodarowania. Ponadto stwierdzono, że prace nad opracowaniem projektu cz. V planu, w którym znajduje się teren wnioskowanej inwestycji są bardzo zaawansowane, zakłada się wyłożenie tego projektu w 2006 roku, co zdaniem organu orzekającego stanowi dodatkowy argument uzasadniający zawieszenie postępowania na okres 12 miesięcy, ponieważ w opinii organu jest duże prawdopodobieństwo na uchwalenie planu w czasie trwania zawieszenia wnioskowanego postępowania. Mając to wszystko na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło o utrzymaniu w mocy postanowienia o zawieszeniu postępowania z dnia [...]. znak: [...] wydanego z upoważnienia Prezydenta Miasta . W skardze na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżąca spółka podnosi, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie spełnia podstawowych kryteriów prawidłowości aktu administracyjnego oraz jego wadliwość w szczególności podnosząc naruszenie art. 7, 77 i 107 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 i art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący uzasadnia swoje stanowisko tym, iż w jego opinii Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchybiło jako organ administracyjny obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli określony w treści artykułu 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podnosi ponadto, że wydając zaskarżone postanowienie uchybiono treści art. 77 Kodeksu, poprzez pominięcie ważnego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zdaniem skarżącego, dokumentu jakim jest projekt planu. Ponadto w skardze wskazuje, że użyty w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwrot "można zawiesić" nie powinien być interpretowany jako przyznający organowi niczym nie ograniczoną swobodę decydowania o wstrzymaniu biegu postępowania. Na potwierdzenie swojego stanowiska, powołane zostało stosowne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, podnosząc że argumenty, na których oparł się skarżący nie są trafne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdza brak podstaw do zmiany stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym postanowieniu. W opinii Kolegium nie zostały przekroczone przy orzekaniu granice uznania administracyjnego jak podnosi skarżący, a tym samym rozstrzygnięcie to nie jest nacechowane dowolnością. Nie są trafne także podnoszone przez skarżącego argumenty, jakoby Kolegium w podobnych sprawach rozstrzygało odmiennie, w zależności od inwestora występującego o rozstrzygnięcie sprawy, który planuje prowadzenie inwestycji w tym obrębie planistycznym. Zdaniem Kolegium, tak prezentowane stanowisko jest wyrazem indywidualnego podejścia (pod względem posiadanego interesu prawnego i faktycznego skorelowanego z oczekiwaniem wydania określonego rozstrzygnięcia przez organ orzekający) skarżącego oraz jego oczekiwań w sprawie, poprzez powoływanie się na rozstrzygnięcia zapadłe w innej sprawie bez zagłębienia się w przyczyny podjętych rozstrzygnięć, które oparte są wyłącznie na przesłankach prawnych. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny prezentuje tezę, że skarżący zaprzecza prawu organu do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko takie związane jest z treścią skargi, w której z jednej strony w rozważaniach skarżących pominięta jest treść art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z drugiej zaś przemilczane jest prawo do zawieszenia postępowania na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy licząc od dnia złożenia wniosku. Wyraz temu daje powoływanie się przez skarżącego na interes publiczny, który nie jest ujęty w treści powołanego art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ograniczający się do zapisu dającego dużą swobodę w podejmowanych czynnościach przez organ. Zdaniem organu administracyjnego nie można było przyjąć jako dowód w postępowaniu założeń planistycznych zawartych w projekcie planu. Ustawa bowiem, nie zawiera takiego nakazu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji obowiązującego prawa nie naruszają. Zgodnie z treścią artykułu 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Kontrola ta dotyczy legalności wydania przez organ administracji publicznej decyzji, postanowień jak i innych rozstrzygnięć dokonywanych przez te organy zgodnie z art. 3 § 2 i 3 ustawy. Po analizie akt administracyjnych sprawy stwierdzić należy, że podniesione przez skarżących zarzuty nie są trafne, a postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w pełni odpowiada obowiązującym przepisom prawa. W myśl art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym, zgodnie z pkt. 2 tego artykułu, sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji niż inwestycje celu publicznego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta może być wydana w przypadku spełnienia łącznie warunków określonych w art. 61 cyt. ustawy. Zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, uregulowane jest w art. 62 cyt. ustawy. Organy administracyjne rozpatrując niniejszą sprawę dokładnie wyjaśniły stan faktyczny, prawidłowo dokonały przez prawo wymaganych uzgodnień, prawidłowo także zawiesiły postępowanie administracyjne. Sąd nie podzielił zarzutów wskazanych w skardze dotyczących naruszenia art. 7, 77 KPA w zakresie w jakim należało zdaniem skarżącego zastosować projekt planu zagospodarowania przy rozstrzyganiu w niniejszej sprawie. Słusznie bowiem Samorządowe Kolegium odwoławcze podniosło, że przepis prawa nie obliguje organu do takiego działania. Sąd w pełni podzielił argumentację dotyczącą zastosowania art. 61 i 62 ustawy. Przedmiotowe postanowienie wydane zostało w granicach obowiązującego prawa, a także zostało w sposób należyty uzasadnione, z podaniem przesłanek jakimi kierował się organ przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia. Wskazać bowiem należy, że w niniejszej sytuacji uchylenie zaskarżonego postanowienia opartego na uznaniu organu, mogłoby nastąpić w przypadku, gdyby organ nie uzasadnił na podstawie jakich przepisów i w oparciu o jakie przesłanki wydano zaskarżone postanowienie. Zatem zarzut naruszenia treści art. 107 KPA także nie jest zasadny. Tym samym skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.