II SA/Lu 797/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Asesor sądowy Maciej Gapski Protokolant Referent Agata Kuśmirska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2026 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2025 r., znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. przyznać adwokatowi M. C. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości [...] zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych i czterdzieści groszy), w tym 110,40 zł (sto dziesięć złotych i czterdzieści groszy) z tytułu podatku od towarów i usług. A. M. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2025 r., w przedmiocie zasiłku celowego. Na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2026 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej cofnął skargę na rozprawie. W ocenie sądu cofnięcie skargi było dopuszczalne, gdzie w sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało umorzyć postępowanie w sprawie, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia. W pkt 2 sentencji, sad orzekł o wynagrodzeniu adwokata świadczącego pomoc prawną z urzędu, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2026 r. poz. 87).