II SA/Lu 799/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusława Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości; w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. S. złożyła wniosek o wstrzymanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., dotyczącą ustalenia jednorazowej opłaty w wysokości 65.670 zł w związku ze wzrostem wartości nieruchomości, na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania aktów może dotyczyć jedynie takich, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Bezspornie decyzja ustalająca wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości do takiej kategorii aktów należy. Poza tym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Ponadto w takim wniosku konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Odnośnie przesłanki "wyrządzenia znacznej szkody" wskazania wymaga, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazała okoliczności uzasadniających ten wniosek w świetle powołanego wyżej przepisu, lecz podniosła argumenty merytoryczne dotyczące zaskarżonego aktu. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż na tym etapie postępowania Sąd nie odnosi się merytorycznie do przedmiotu sprawy, a bada jedynie przesłanki wskazane w art. 61 § 3 cyt. ustawy. Brak uprawdopodobnienia, że zachodzą przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu czy też innego aktu podjętego w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy powoduje, że Sąd nie może dokonać merytorycznej oceny wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004r., FZ 65/04, niepubl.). Ponadto w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej (tak jak w niniejszej sprawie) nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (post. NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, opubl. Lex Polonica). Sąd nie dopatrzył się również z urzędu okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie natomiast z art. 61 § 6 p.p.s.a. postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności upada wraz z wydaniem przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Skutek ten wywołuje każde orzeczenie kończące postępowanie, a więc zarówno wyrok uwzględniający skargę, jak i oddalający ją, a także postanowienie kończące postępowanie w sprawie. W przypadku uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to natomiast traci moc z chwilą uprawomocnienia wyroku (art. 152 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.