II SA/Lu 8/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent stażysta Jacek Zięba, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi Agencji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału działek i orzeczenia o ich przejściu na własność Powiatu oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją wydaną dnia [...] października 2017 r. nr SKO. [...] po rozpatrzeniu wniosku Agencji Mienia Wojskowego w W. Oddział Regionalny w L. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności pkt 2 decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2012r. nr [...] zatwierdzającej projekt podziału działek nr 20, [...] i [...] położonych w obrębie [...] W., w przedmiocie orzeczenia o przejściu wydzielonych w wyniku podziału działek nr [...], [...] i [...] z mocy prawa na własność Powiatu [...] za odszkodowaniem na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) dalej jako "k.p.a.", utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Rozstrzygniecie organu nastąpiło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016r. Z. Z. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2012r. nr [...] zatwierdzającej na wniosek Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w L. projekt podziału działek nr 20, [...] i [...] położonych w obrębie [...] W. w części, w której stwierdzono, że wydzielone w decyzji działki gruntu oznaczone nr [...] o pow. 0,7582 ha , nr [...] o pow. 0,0134 ha i nr [...] o pow. 0,2833 ha zajęte pod drogę powiatową nr 3219L z mocy prawa przechodzą na własność Powiatu [...] z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział projektu podziału stanie się ostateczna, za odszkodowaniem. W uzasadnieniu wniosku Zarząd Powiatu wskazał, że wydzielone w wyniku podziału działki nr [...], [...] i [...] były zajęte pod drogę publiczną przed dniem [...] grudnia 1998r. i w związku z powyższym podlegają działaniu przepisu art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz.U. Nr 133,poz.872 z późn.zm) i z mocy prawa stały się własnością Powiatu [...]. Zatem, w opinii organu, Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (aktualnie Agencji Mienia Wojskowego) nie przysługuje odszkodowanie. Zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w części dot. pkt 2 decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2012r. nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] stwierdziło nieważność pkt 2 tej decyzji. Z kolei Agencja Mienia Wojskowego z siedzibą w W. Oddział Regionalny w L. zwróciła się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją. We wniosku skarżąca podniosła, że wydzielone w wyniku podziału działki nr [...] ,[...] i [...] nie przeszły z mocy prawa na własność Powiatu [...], gdyż fakt ten dotychczas nie został potwierdzony decyzją właściwego wojewody. Wydzielone działki przeszły na własność Powiatu [...] dopiero z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna, za odszkodowaniem. Po rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. nr SKO. [...] Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i stwierdziło w całości nieważność decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2012r. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że po uzupełnieniu materiału dowodowego, należy stwierdzić, że nieważność zachodzi również w pkt 1 decyzji. Na powyższą decyzję Kolegium Agencja Mienia Wojskowego Oddział Regionalny w L. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Następnie wyrokiem z dnia 11 maja 2017r., sygn. akt II SA/Lu 159/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Kolegium. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Kolegium, stwierdzając nieważność decyzji Wójta [...] w całości, przekroczyło zakres wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także wniosku o stwierdzenie nieważności. W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku organ na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdził nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym o rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie wystąpiło rażące naruszenie prawa, co skutkuje koniecznością wyeliminowania decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą z art. 156 § 1 pkt 2 kpa z obrotu prawnego. W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ stwierdził, że wydana decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2012r. jest zgodna z przepisami prawa w pkt 1 dot. zatwierdzenia projektu podziału działek nr 20, [...], [...], lecz zawiera faktycznie wadę prawną z części dot. pkt 2, tj. przejścia z mocy prawa za odszkodowaniem na własność Skarbu Państwa wydzielonych działek nr [...], [...], [...]. Decyzja ta została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. ustawy o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2147) - dalej "u.g.n." W niniejszej sprawie, jak podkreśla organ, miały jednak zastosowanie wówczas również przepisy szczególne. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U Nr 133, poz, 872) dalej "p.w.u.r.a.", mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999r. przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustawy kompetencyjnej oraz przepisów niniejszej ustawy z tym dniem staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Organ wyjaśnia, że z akt sprawy wynika, że działki nr [...], [...] i [...] zostały zajęte pod drogę publiczną przed dniem [...] grudnia 1998r. Zatem, w ocenie organu nie mogły przejść na własność Powiatu [...] na mocy przedmiotowej decyzji Wójta [...] z dniem, w którym decyzja niniejsza stała się ostateczna i to za odszkodowaniem. Do działek zajętych pod drogi publiczne przed [...] grudnia 1998r. ma zastosowanie cyt. wyżej przepis art. 60 p.w.u.r.a. Fakt ten winien być potwierdzony przez właściwego wojewodę poprzez wydanie decyzji w trybie przepisów ustawy z dnia [...] października 1998 r. (bez odszkodowania). W opinii organu, powyższe wskazuje że w części dot. pkt 2 decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2012 r., jest dotknięta wadą powodująca jej nieważność. Na powyższe rozstrzygnięcie Agencja Mienia Wojskowego w W. Oddział Regionalny w L. reprezentującej Skarb Państwa, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w zakresie stwierdzenia nieważności pkt 2 decyzji wydanej przez Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], tj.: a. art. 98 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2147) - dalej u.g.n. poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, w sytuacji, gdy ziściły się wszystkie przesłanki do zastosowania tego przepisu; b. art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (t.j. Dz. U. z 1998 r. Nr 133 poz. 872) - dalej jako p.w.u.r.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie; 2. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7 kpa w związku z art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co spowodowało brak dokładnego wyjaśnienia sprawy i błędne przyjęcie, że Zarząd Powiatu [...] przed dniem [...] stycznia 1999 r. władał drogą co umożliwiłoby nabycie z mocy prawa drogi powiatowej z dniem [...] stycznia 1999 r. w trybie art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, a ponadto brak rozpoznania sprawy i przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność faktycznego przebiegu drogi 3219 L; b. art. 7 w związku z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie ustalenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób odpowiadający rzeczywistości, wadliwą ocenę materiału dowodowego, a w konsekwencji brak istotnych dla stron ustaleń i nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych poprzez dowolne i nieuzasadnione uznanie - niepoparte jakimikolwiek ustaleniami, że Zarząd Powiatu [...] uzyskał władanie nad wskazaną drogą przed [...] stycznia 1999 r. i władał tą drogą w dniu [...] stycznia 1999 r. i później, oraz braku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie faktycznego przebiegu drogi powiatowej 3219 L; c. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na błędnym założeniu, że Zarząd Powiatu [...] uzyskał władanie nad wskazaną drogą obejmującą działki [...], [...] i [...] przed [...] stycznia 1999 r., d. art. 11 w zw. z art. 8 i w zw. z art. 107 § 1 pkt 6) i art. 107 § 3 kpa polegające na całkowicie wadliwym uzasadnieniu decyzji przez organy obu instancji, a w szczególności nie odniesienie się do konkretnych okoliczności sprawy wskazywanych przez stronę, które w jej ocenie miały podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w szczególności momentu objęcia we władanie drogi przez Zarząd Powiatu [...] oraz przebiegu drogi powiatowej 3219 L, lakonicznym i szczątkowym uzasadnieniu nie pozwalającym na prześledzeniu toku rozumowania organu, e. art. 156 § 1 k.p.a.- poprzez uznanie, iż zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, w sytuacji, gdy przesłanki te nie zostały spełnione ani wykazane w toku postępowania. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera uzasadnienia, co do podnoszonej w toku postępowania kwestii, co do faktycznego przebiegu drogi. Jak podkreśla, również Z. Z. w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r., które znajduje się w aktach sprawy, poinformował, iż nie została wydana decyzja przez Wojewodę L. o nieodpłatnym nabyciu z mocy prawa własności nieruchomości zajętych pod drogę powiatową tj. działek nr [...], [...] i [...] i jednocześnie wskazał, że wydzielone w wyniku podziału działki nr [...], [...], [...] nie stanowią części drogi powiatowej nr 3219L, gdyż droga powiatowa o wskazanym numerze przebiega przez działkę nr [...]. Tym samym ustalenia wymaga, jak zaznacza pełnomocnik skarżącej - rzeczywisty przebieg drogi. Skoro istnieje wątpliwość co do przebiegu drogi, co ma kluczowe znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy, konieczne jest określenie, do jakiej kategorii drogi publicznej są zaliczone działki nr [...], [...], [...], 27, [...], [...] oraz 253 na których to drogi są urządzone. Ustalenie przebiegu drogi pozwoli na dokonanie dalszego badania sprawy w zakresie faktycznego władania i wykorzystania nieruchomości przez Powiat i pozwoli ustalić, czy miało to miejsce przed [...] stycznia 1999 r., czy też nie. Ustalenia również wymaga, w ocenie skarżącej, po której z urządzonych dróg odbywa się ruch, i która z urządzonych dróg jest w istocie drogą powiatową [...] Skarżąca wyjaśniła, że wystosowała pismo do Starostwa Powiatowego w Z. o określenie do jakiej kategorii drogi publicznej są zaliczone działki nr [...], [...], [...], 27, [...], [...] oraz 253 na których to drogi są urządzone, na co Z. Z. odpowiedział, iż nie dysponuje informacją dotyczącą kategorii drogi przebiegające przez ww. działki i odesłał do uchwały nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] września 2002 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych na terenie powiatu [...] oraz uchwałę nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie nadania numerów drogom powiatowym i gminnym zlokalizowanym na terenie województwa lubelskiego. Zwracając się w związku z prowadzona sprawą Agencja wystosowała również pismo do Wójta Gminy Z., w odpowiedzi uzyskując informację, iż w decyzji Wójta Gminy Z. znak: [...] z dnia [...] października 2012 r. zatwierdzającej podział działek nr 20, [...] i [...] położonych w [...] W., sformułowanie "stanowiące cześć drogi powiatowej nr [...] L" określono na podstawie wykazu dróg powiatowych. Wskazać należy, iż z załączonego do pisma "wykazu dróg powiatowych powiatu [...] poza granicami administracyjnymi miast [...].12.2015 r." droga numer [...] to droga [...] Wspomniana uchwała nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] września 2002 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych na terenie powiatu [...] - droga powiatowa oznaczona była symbolem 48190 (załącznik do uchwały określa przebieg drogi powiatowej [...]). Uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie nadania numerów drogom powiatowym i gminnym zlokalizowanym na terenie województwa lubelskiego droga powiatowa została oznaczona symbolem 3219L (załącznik nr [...] do uchwały określa przebieg drogi powiatowej: [...]. Przebieg drogi powiatowej nr 4819 i 3219L ([...]) oznaczony na załącznikach graficznych stanowiących integralną część uchwał jest dokonany bez określenia konkretnych działek ewidencyjnych. Podkreślić również należy, iż działka nr [...] jest drogą powiatową funkcjonującą tylko do granic terenu poligonu wojskowego, natomiast centralna jej część pozostaje drogą zamkniętą bez możliwości zapewnienia funkcji do jakiej została przeznaczona, z uwagi na kolizję z terenem zamkniętym MON w trwałym zarządzie RZI L. (własność Skarbu Państwa). Przebieg drogi został zmieniony po nowo urządzonej przez MON drodze - zmiana trasy drogi po obrzeżach dawnego kompleksu wojskowego, obejmującej m.in. działki Agencji, tj.: [...], [...], [...]. W świetle art. 60 ust. 1 p.w.u.r.a.p. mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem [...] stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego. "Władanie mieniem", o jakim mowa w art. 60 ustawa z 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, nie może być utożsamiane z pojęciem posiadania w ujęciu cywilnoprawnym. Niemniej jednak, stan prawny w przedmiotowej sprawie zdeterminowany jest brzmieniem art. 2a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zwanej dale "u.d.p." (tekst jedn.:Dz. U. z 2013 r. Nr 260), który stanowi, że: Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa. Natomiast, drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Przepis art. 2a został dodany do ustawy na mocy art. 52 pkt 2 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668 z późn. zm.), z dniem 1 stycznia 1999 r. Zatem, w ocenie skarżącej, gdy w stanie faktycznym występuje droga (pas drogowy) formalny zarząd (władanie) zostaje z mocy samego prawa zastąpione przez zarząd faktyczny. Jest to wyjątek od reguły, zgodnie z którą pojęcie "władania" występujące w art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. nie może być oderwane od tytułu prawnego będącego źródłem jego powstania i wypełniającego go konkretną treścią, która określa zakres uprawnień władającego nad rzeczą. Faktyczne dysponowanie mieniem-nieruchomością drogową w rozumieniu u.d.p., stanowiło niejako zastępstwo posiadania formalnego tytułu prawnego (skutki wynikały z mocy prawa). Stan taki nie mógł więc być przesłanką negatywną do zastosowania art. 60 p.w.u.r.a. Należy zatem uznać, że w przypadku zastosowania art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. do potwierdzenia nabycia mienia Skarbu Państwa przez jednostki samorządu terytorialnego zajętego pod drogi publiczne należy brać pod uwagę faktyczne władanie i wykorzystanie nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Podnieść należy również, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 159/17 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr SKO [...]. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie (J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2012). Zgodnie z wytycznymi z powołanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 maja 2017 r., bezpodstawne jest doszukiwanie się podstaw stwierdzenia nieważności decyzji Wójta [...] w całości, gdy przedmiotem postępowania jest tylko część decyzji, tj. stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Z. w części dotyczącej przejścia na własność Powiatu [...] działek o nr [...], [...] oraz [...] za odszkodowaniem, jako przeznaczonych pod drogę publiczną. Należy bowiem podkreślić, że rozstrzygnięcie Kolegium zdeterminowane było zakresem wniosku Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., który domagała się stwierdzenia nieważności decyzji tylko w powyższej części. Tylko strona może dysponować środkiem zaskarżenia w tym jego granicami. Przepis art. 60 ust.1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133 poz. 872 z późn. zm.), stanowił, że mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie ustawy kompetencyjnej oraz przepisów wymienionej wyżej ustawy z tym dniem staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej, przy czym zgodnie z ust.3 tegoż artykułu, nabycie tego mienia stwierdza wojewoda w drodze decyzji. Jakkolwiek więc nabycia mienia państwowego przez jednostki samorządu terytorialnego w tym trybie następowało z mocy prawa to jednak badanie, czy spełnione zostały przesłanki nabycia określone w art. 60 ust.1 ustawy, następowało w postępowaniu administracyjnym kończącym się decyzją wojewody, wydawaną na podstawie dokonanych w tym postępowaniu ustaleń. W stanie faktycznym sprawy przedmiotem stwierdzenia nieważności jest decyzja podziałowa Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2012 r. nr GKi [...] Ponownie rozpoznając sprawę w zakresie wskazanym w uzasadnieniu powołanego powyżej wyroku sygn. akt II SA/Lu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego uznało iż droga powiatowa o nr 3219L przebiega przez wyodrębnioną geodezyjnie działkę o nr [...]. Natomiast powstałe w wyniku podziału działki oznaczone nr [...] o pow. 0,7582 ha, nr [...] o pow. 0,0134 ha i nr [...] o pow. 0,2833 ha weszły w skład drogi o charakterze drogi wewnętrznej, stanowiącej własność Skarbu Państwa reprezentowanego przez Agencję Mienia Wojskowego z siedzibą w W. Oddziału Regionalnego w L.. Droga ta, zgodnie z ustaleniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie posiada statusu drogi powiatowej. Ustalenia te zdaniem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w L. nie noszą cech dowolności. Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy ponadto, że zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Powiatu [...] w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych na terenie powiatu [...] przedmiotowa droga powiatowa: [...] otrzymała oznaczenie 48190. Mocą uchwały nr [...] Zarządu Województwa L. z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie nadawania numerów drogom powiatowym i gminnym zlokalizowanym na terenie Województwa L. droga o przebiegu [...] otrzymała nowe oznaczenie [...] Działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23) zasadnie Kolegium w Z. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr SKO [...] w sprawie stwierdzenia nieważności pkt 2 decyzji Wójta gminy Z. z dnia [...] października 2012 r. zatwierdzającej projekt podziału działek nr [...], nr [...] oraz [...] położonych w obrębie [...] w przedmiocie orzeczenia o przejściu wydzielonych w wyniku podziału działek z mocy prawa na własność Powiatu [...], za odszkodowaniem. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji.