II SA/Lu 80/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie odmowy nakazania rozbiórki obiektu budowlanego - w związku z zażaleniem J. K. na postanowienie Sądu z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 80/16, utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy postanawia odrzucić zażalenie. Skarżący w dniu [...] r. (data nadania) złożył – na urzędowym formularzu – wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia [...] r. starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu [...] r. W dniu [...] r. wniósł on sprzeciw, podnosząc, że powyższe orzeczenie jest dla niego bardzo krzywdzące. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd utrzymał w mocy powyższe postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy. Odpis tego orzeczenia został doręczony skarżącemu w dniu [...] r. Wraz z odpisem postanowienia przesłano stronie pouczenie, zgodnie z którym od doręczonego jej rozstrzygnięcia przysługuje jej zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które powinno być wniesione w terminie siedmiu dni, za pośrednictwem Sądu. W dniu [...] r. (data nadania) skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia [...] r., domagając się jego uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 197 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm., dalej: P.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, szczegółowo wymienione w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zaś chodzi o kwestię prawa pomocy, to w myśl art. 258 § 1 i § 4 P.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje, co do zasady, referendarz sądowy, zaś środkiem odwoławczym przysługującym od jego postanowień i zarządzeń jest sprzeciw (art. 259 P.p.s.a.). Sprzeciw ten rozpoznaje sąd, który zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skoro więc właściwy miejscowo sąd, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez niego postanowienie, na podstawie art. 260 P.p.s.a. jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Nie budzi przy tym wątpliwości, że prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcia nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. W niniejszej sprawie postanowienie Sądu z dnia [...] r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia [...] r., było prawomocne, w związku z tym skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia od niego zażalenia. Wprawdzie informacja o przysługującym skarżącemu zażaleniu, zawarta została w treści przesłanego mu wraz z postanowieniem pouczenia, jednakże – jak wynika z tego, co wskazano wyżej – pouczenie to było wadliwe. Samo zaś błędne pouczenie strony o prawie do wniesienia zażalenia niewątpliwie nie może dawać stronie uprawnienia do wniesienia tego rodzaju środka odwoławczego, którego nie przewidują przepisy prawa. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 tej ustawy. W myśl zaś art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze więc to, że wniesione w niniejszej sprawie przez skarżącego zażalenie jest niedopuszczalne, gdyż taki środek odwoławczy nie przysługuje od prawomocnych postanowień, Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a., odrzucił zażalenie. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.