II SA/Lu 800/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]. nr [..] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [..]. w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej J. W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Zgodnie z postanowieniami art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "ppsa" wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże w określonych okolicznościach organ, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność może na wniosek strony lub z urzędu wstrzymać wykonanie aktu lub czynności (art. 61 § 2 ppsa), a po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu sąd ten może to uczynić na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa). W pierwszej kolejności należy jednak wskazać, iż omawiane przepisy nie regulują treści wniosku o wstrzymanie wykonania aktu i sposobu jego uprawdopodobnienia, jednak brak uzasadnienia powoduje, że Sąd nie jest w stanie merytorycznie ocenić jego zasadności, a więc prawdopodobieństwa wystąpienia i stopnia szkody związanej z wykonaniem zaskarżonego do Sądu aktu. Przesłanki uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia (wadliwość) i wstrzymania jego wykonalności w trakcie postępowania sądowego (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków) nie pokrywają się, a zatem okoliczności uzasadniające wniosek muszą zostać uprawdopodobnione przez skarżącego. Postępowanie incydentalne odbywa się w jego interesie i to na nim ciąży obowiązek wykazania istnienia ustawowych przesłanek. Sąd nie może uwzględnić okoliczności nie podniesionych we wniosku, a których to nie da się wyinterpretować na podstawie akt sprawy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż skarżąca nawet lakonicznie nie wspomniała o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutkach wykonania decyzji, ograniczając się jedynie do formalnego złożenia wniosku. Jak wskazano wyłączną przesłanką wstrzymania wykonania decyzji (postanowienia) jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę /majątkową, a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W niniejszej sprawie Sąd, analizując zarówno wniosek skarżącej, jak również biorąc z urzędu pod uwagę okoliczności decydujące o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, stwierdził, że powyższe przesłanki nie zachodzą. Ponadto cytowany przepis stanowi wyjątek od ogólnej zasady postępowania administracyjnego odnoszącej się do wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych nawet w sytuacji kwestionowania legalności takich aktów przed sądem administracyjnym. Podstawową zasadą postępowania administracyjnego jest trwałość rozstrzygnięć ostatecznych, a co się z tym wiąże - domniemanie mocy obowiązującego aktu. Wobec powyższego należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 ppsa.