II SA/Lu 801/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu G. W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia p o s t a n a w i a odrzucić sprzeciw. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania B. i A. małż. N. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie dwóch budynków inwentarskich - kurników wraz z infrastrukturą towarzyszącą" na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości Z. – na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżona decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Powyższa decyzja kasacyjna organu odwoławczego została w dniu 13 sierpnia 2018 r. doręczona skutecznie G. W. (inwestorowi), wraz z pouczeniem o trybie i terminie jej zaskarżenia w drodze sprzeciwu (potwierdzenie odbioru przy k. 199 akt adm.). G. W. w dniu 7 września 2018 r. (data nadania – k. 4 akt sądowych) złożył za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo procesowe do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, które oznaczył jako "skarga" na ww. rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Mocą art. 9 pkt 7 powołanej ustawy nowelizującej do Działu III p.p.s.a. wprowadzony został rozdział 3a regulujący instytucję sprzeciwu od decyzji. Otwierający ten rozdział przepis art. 64a p.p.s.a. stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Przywołana nowelizacja wyeliminowała zatem z katalogu aktów, na które służy skarga do sądu administracyjnego, decyzje kasacyjne podjęte przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., wprowadzając w to miejsce możliwość zaskarżenia takiej decyzji w drodze sprzeciwu, który należy wnieść w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem przejściowym zawartym w art. 17 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym. Z regulacji tej wynika a contrario, że do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej z dnia 7 kwietnia 2017 r., tj. od 1 czerwca 2017 r., zastosowanie znajdują już przepisy p.p.s.a. w brzmieniu nadanym tą ustawa. Datą wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym jest natomiast każdorazowo data złożenia skargi (odpowiednio sprzeciwu) do organu administracji, którego działania, bezczynności lub przewlekłości postępowania skarga dotyczy i za pośrednictwem którego winna ona zostać złożona. G. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wskazaną na wstępie decyzję kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., w dniu 7 września 2018 r., a więc już w stanie prawnym ukształtowanym ustawą nowelizującą z dnia 7 kwietnia 2017 r. Dlatego też złożone przez skarżącego pismo procesowe – pomimo błędnego oznaczenia jego rodzaju jako "skarga" – Sąd zakwalifikował jako sprzeciw, tj. jako właściwy środek zaskarżenia od ww. decyzji. Zaznaczyć należy, że potraktowanie tego pisma jako skarga (tj. zgodnie z jego oznaczeniem) czyniło by koniecznym jego odrzucenie, jako skargi niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niezależnie jednak od potraktowania pisma skarżącego jako właściwy (dopuszczalny w aktualnym stanie prawnym) środek zaskarżenia, tj. sprzeciw, pismo to i tak podlega odrzuceniu, jako sprzeciw złożony z uchybieniem ustawowego terminu. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 64c § 1 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Skoro zatem zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 13 sierpnia 2018 r., termin do złożenia sprzeciwu od tego rozstrzygnięcia upływał w dniu 27 sierpnia 2018 r. Tymczasem sprzeciw G. W. został złożony dopiero w dniu 7 września 2018 r., a zatem z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności, o którym to terminie – co wymaga ponownie podkreślenia – skarżący został prawidłowo pouczony w treści zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.