II SA/Lu 802/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie "B" nr [...], kat. [...], wg indywidualnego projektu budowlanego, zlokalizowanej na działce nr ..., położonej w miejscowości [...], gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu [...] marca 2011 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek inwestora "A" Sp. z o.o. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Po wszczęciu postępowania administracyjnego organ zawiadomił właścicieli działek sąsiednich w stosunku do nieruchomości objętej planowaną inwestycją o możliwości zapoznania się z projektem zagospodarowania działki i projektem budowlanym przedmiotowego obiektu. W dniu [...] kwietnia 2011 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął protest zbiorowy (w tym stron postępowania) przeciwko zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do powyższego protestu organ wskazał, iż planowana budowa jest zgodna z postanowieniami obowiązującego na terenie gminy L. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren inwestycji znajduje się w obrębie obszarów oznaczonych w planie symbolem RP (uprawy polowe), na którym dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej. Organ – wbrew podniesionemu w proteście zarzutowi – uznał za aktualną przedłożoną przez inwestora mapę, wskazując, iż mapa ta została wykonana przez uprawnionego geodetę w dniu [...] sierpnia 2010 roku i na dzień złożenia wniosku przez inwestora - w obrębie działek należących do osób, które zostały uznane za strony postępowania - nie stwierdzono żadnych podziałów, a przepisy nie określają terminu aktualności mapy. Starosta uznał ponadto, iż przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i R. małż. W., zarzucając organowi I instancji uchybienie przepisom postępowania oraz naruszenie prawa materialnego. Odwołujący wskazali, że planowana inwestycja nie znalazła aprobaty społecznej i wywołała protesty mieszkańców wsi [...]. Podnieśli, że organ I instancji nie uwzględnił obaw mieszkańców co do szkodliwości pola elektromagnetycznego oraz jego oddziaływania w miejscach dostępnych dla mieszkańców. W ocenie odwołujących analiza środowiskowa przedłożona przez inwestora nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a., nie korzysta więc z domniemania zgodności jej treści ze stanem faktycznym. Organ powinien był zatem – w ocenie odwołujących – ustalić, a nie przyjąć bezrefleksyjnie, czy w przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludzi i jaka jest odległość od takich miejsc, a następnie ewentualnie zobowiązać inwestora do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie odwołania A. W., wskazując na brak interesu prawnego odwołującej. Natomiast po rozpatrzeniu odwołania R. W. organ ten, decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] – zaskarżoną w niniejszym postępowaniu – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda wskazał, iż w toku postępowania ustalono, że odwołująca A. W. – żona R. W., nie jest stroną niniejszego postępowania, ponieważ nie posiada tytułu prawnego w stosunku do nieruchomości będących w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ nadmienił jednocześnie, że osoba o tych samych danych personalnych tj. A. W., zam. [...], ul. S. posiada nieruchomość w obszarze oddziaływania inwestycji i jest stroną w sprawie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany został wykonany przez uprawnionych projektantów, którzy złożyli oświadczenia o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Organ uznał, iż projekt ten odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Inwestor przedłożył również oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością zlokalizowaną na działce nr [...] w [...] na cele budowlane. Organ II instancji wskazał, iż przedmiotowa stacja bazowa będzie wyposażona w 12 anten sektorowych zamontowanych na wysokości 49 m n.p.t. i dwie anteny radioliniowe umieszczone na wysokości 46 m. Maksymalna moc promieniowania anten wynosić będzie odpowiednio: 6 x 1175 W, 3 x 2761 W i 3 x 1094 W. Na podstawie zawartych w projekcie budowlanym danych Wojewoda ustalił również, iż anteny nakierowane będą na azymut 90o, 210o i 330o, nachylenie mechaniczne oraz elektryczne wiązki wynosić będzie 0o – 8o, natomiast odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten zawiera się w przedziale 70 - 150 m Minimalna wysokość głównej wiązki promieniowania nad miejscami dostępnymi dla ludności, o ponadnormatywnym promieniowaniu (większym niż 0,1 W/m2) jest większa niż 36,5 m. Wojewoda uznał, iż z przedstawionych powyżej danych jednoznacznie wynika, że omawiana inwestycja nie zalicza się do instalacji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Budowa przedmiotowej stacji bazowej nie wymagała zatem – w ocenie Wojewody – uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ odwoławczy uznał również, iż decyzja Starosty [...] nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L.zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w L. nr [...]z dnia [...] marca 1987 r., zmienionego uchwałą Rady Gminy L. z dnia [...] maja 1999 r., nr [...]w sprawie I etapu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. oraz uchwałą Rady Gminy L. z dnia [...] marca 2000 r., nr [...] w sprawie II etapu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. Przedmiotowa stacja położona jest bowiem w terenie oznaczonym w powyższym planie symbolem RP przeznaczonym pod uprawy polowe i uprawy ogrodnicze. § 2 planu stanowi zaś, że w poszczególnych terenach dopuszcza się lokalizację w sposób nie kolidujący z podstawowym przeznaczeniem tych terenów, nie przedstawionych na rysunku planu obiektów i sieci infrastruktury gazowej, kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej, energetycznej i wodnej (...). Natomiast przepis § 3 ust. 4.2 uściśla, że na terenie RP dopuszcza się m.in. lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji, pod warunkiem nienaruszania ustaleń obowiązujących dla wiodącej funkcji terenu. W ocenie organu odwoławczego projektowana stacja bazowa nie powoduje zatem zmiany przeznaczenia terenu i nie narusza zapisów planu miejscowego. Organ wskazał ponadto, iż przedmiotowa inwestycja i jej zasięg nie leży na obszarze objętym siecią ochrony Natura 2000. Wojewoda [...] stwierdził, że z przedstawionego przez inwestora rysunku odzwierciedlającego zasięg ponadnormatywnego promieniowania (większego niż 0,1 W/m2) wynika, że częściowo zasięg ten wkracza na tereny oznaczone w miejscowym planie symbolem MR - przeznaczone pod mieszkalnictwo rolnicze. Wskazał jednak, iż obszar zabudowy mieszkaniowej nie będzie ograniczony, ponieważ wiązki promieniowania znajdować się będą ponad dopuszczalną wysokością budynków mieszkalnych, których wysokość plan miejscowy ogranicza do 10 m n.p.t. Organ uznał zatem, że infrastruktura telekomunikacyjna nie koliduje z podstawową funkcją terenu, jaką są uprawy polowe i sąsiadujące z nimi tereny MR przeznaczone pod zabudowę zagrodową. Reasumując organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. Wojewoda podkreślił jednocześnie, iż nie ma żadnych podstaw i kompetencji, aby kwestionować parametry techniczne projektowanych urządzeń podane w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym i opracowaniu kwalifikacji przedsięwzięcia. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, będąca stroną niniejszego postępowania A. W., właścicielka działki nr [...], znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, która nie wnosiła odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...]maja 2011 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 81 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem, mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz poprzez zaniechanie ustalenia rzeczywistego oddziaływania inwestycji na środowisko, poczynienie ustaleń jedynie w oparciu o dane przedstawione przez inwestora; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez dokonanie oceny, czy inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przez organ niewłaściwy, - art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 59 oraz art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie dokumentu inwestora oraz przekroczenie uprawnień, bowiem oceny, czy inwestycja powinna być objęta oceną oddziaływania na środowisko dokonuje organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej. - naruszenie art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca podniosła, iż kluczowym problemem wymagającym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było ustalenie, czy dopuszczalne było wydanie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji bez uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie skarżącej stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie okazało się wadliwe. Skarżąca wyraziła pogląd, iż rolą organu architektoniczno-budowlanego nie jest w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę dokonanie oceny, w jaki sposób dana inwestycja rzeczywiście oddziałuje na środowisko. A. W. wskazała, iż w myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które to postępowanie - jak stanowi przepis art. 72 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy - poprzedza uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie skarżącej Wojewoda [...] z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) błędnie uznał, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem, mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. W ocenie skarżącej organy zobowiązane były dokładnie wyjaśnić, czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w przypadku anten o mocy nie mniejszej niż 1000 W w odległości nie większej niż 70 m, a w przypadku anten o mocy nie mniejszej niż 2000 W w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100m od środka elektrycznego wzdłuż (w otoczeniu) osi głównej wiązki promieniowania anten. Tymczasem – jak podniosła w skardze – organ odwoławczy ograniczył się do powtórzenia sformułowań zawartych w "kwalifikacji przedsięwzięcia" przedstawionej przez inwestora i co najmniej przedwcześnie uznał, iż obszary o przekroczonym dopuszczalnym poziomie elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego wytwarzanego przez anteny znajdują się na znacznej wysokości (powyżej 36,5 m nad poziomem terenu) i nie pokrywają się z miejscami przebywania ludzi. W ocenie skarżącej Wojewoda błędnie zinterpretował przepis § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d i e rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. i skupił się jedynie na ocenie zasięgu promieniowania wskazanych anten "na osi głównej wiązki promieniowania", nie zaś "na obszarze wzdłuż tej wiązki". Skarżąca podniosła, iż organ, badając zasięg promieniowania względem miejsc dostępnych dla ludzi, powinien był brać pod uwagę nie samą oś (linię) głównej wiązki promieniowania, lecz obszar (sferę) wzdłuż tej osi. Zaskarżona decyzja nie zawiera – zdaniem skarżącej – koniecznych ustaleń przy przyjęciu prawidłowego znaczenia pojęcia "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten". A. W. wskazała ponadto, że organ pominął w uzasadnieniu swojej decyzji fakt, iż na działkach sąsiadujących z działką, na której planowana jest budowa stacji znajdują się budynki mieszkalne i w żaden sposób nie przekonał strony do twierdzenia, iż przedmiotowa inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest jej zdaniem oparte jedynie na danych podanych przez inwestora bez dokonania ich weryfikacji. Zdaniem skarżącej organ błędnie uznał, iż lokalizacja spornej inwestycji jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem infrastruktura telekomunikacyjna nie koliduje z podstawową funkcją terenu, jaką są uprawy polowe i ogrodnicze. W jej ocenie przeznaczenie ogrodnicze i polowe terenu może zostać w oczywisty sposób zagrożone przez fale elektromagnetyczne wysyłane przez składający się z 12 anten obiekt stacji bazowej. Skarżąca podniosła, iż budowa przedmiotowego obiektu, ze względu na szkodliwość fal elektromagnetycznych niewątpliwie koliduje z wiodącą funkcją przedmiotowego terenu - przeznaczeniem pod uprawy polowe i ogrodnicze oraz budownictwo mieszkaniowe. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ponownie wyraził stanowisko, iż z zestawienia danych technicznych planowanego przedsięwzięcia oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jednoznacznie wynika, że omawiana inwestycja nie zalicza się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie podlega prowadzeniu postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko. Organ II instancji przyznał, iż z przedstawionego przez inwestora rysunku odzwierciedlającego zasięg ponadnormatywnego promieniowania (większego niż 0,1 W/m2) wynika, że częściowo zasięg ten wkracza na tereny przeznaczone pod mieszkalnictwo rolnicze. W ocenie Wojewody obszar zabudowy mieszkaniowej nie będzie jednak ograniczony, ponieważ wiązki promieniowania znajdować się będą ponad dopuszczalną wysokością budynków mieszkalnych, których wysokość na tym obszarze plan miejscowy ogranicza do 10 m n.p.t. Organ nie podzielił również stanowiska strony, iż lokalizacja spornej inwestycji jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ponieważ infrastruktura telekomunikacyjna koliduje z podstawową funkcją terenu, jaką są uprawy polowe. W ocenie organu odwoławczego wszelkie elementy infrastruktury stanowią niezbędne uzupełnienie zagospodarowania wskazanych terenów i umożliwiają ich prawidłowe funkcjonowanie, zgodnie z najnowszymi zdobyczami techniki. Lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej nie zmienia zatem – jak stwierdził organ – funkcji terenu, ani nie ogranicza użytkowania terenu w sposób określony planem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Skarga A. W. podlega oddaleniu. W ocenie Sądu organy administracji prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanej decyzji. Przedmiotem kontroli sądu w rozpatrywanej sprawie jest zgodność z prawem decyzji Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży antenowej o wysokości 50 m, kontenera technologicznego, infrastruktury teletechnicznej i ogrodzenia na terenie działki nr [...] w miejscowości [...]. Podstawową kwestią, warunkującą udzielenie pozwolenia na realizację powyższej inwestycji było ustalenie jej charakteru w kontekście przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej u.o.ś.i.o.ś i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), przywoływanego w dalszej części uzasadnienia jako "rozporządzenie". Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej Pr. bud.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.o.ś.i.o.ś. Stosownie zaś do art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 Pr. bud. pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami u.o.ś.i.o.ś., uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Należy zauważyć, iż zgodnie z powyższym przepisem przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest obligatoryjne dla każdej planowanej inwestycji będącej przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę. Konieczność przeprowadzenia tej oceny uzależniona jest od klasyfikacji inwestycji pod kątem przepisów u.o.ś.i.o.ś. Art. 59 ust. 1 i 2 tej ustawy wprowadza podział przedsięwzięć, których realizacja musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko na dwie grupy – takie, dla których obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy prawa oraz takie, w stosunku do których obowiązek ten został nałożony w formie indywidualnego aktu administracyjnego. Pierwszą grupę stanowią przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie związane bezpośrednio z ochroną tego obszaru lub niewynikające z tej ochrony. Do drugiej grupy należą natomiast przedsięwzięcia, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.ś.i.o.ś stanowi zaś, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem powyższych regulacji Sąd stwierdził, że stanowisko organów administracji, iż przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest uzasadnione. Odnosząc się do argumentacji skargi w pierwszej kolejności należy podnieść, iż wbrew twierdzeniu skarżącej organy prowadzące postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę są uprawnione do ustalenia w toku tego postępowania czy na inwestorze spoczywa obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Takie uprawnienie organu wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., w myśl którego organ właściwy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.o.ś.i.o.ś. Organ właściwy w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest natomiast uprawniony do przeprowadzenia samej oceny oddziaływania na środowisko, jak również nie jest właściwy do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.ś.i.o.ś. ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przeprowadza regionalny dyrektor ochrony środowiska. Do wydania zaś decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej uprawniony jest – na mocy art. 75 ust. 1 pkt 4 u.o.ś.i.o.ś. – wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Należy więc uznać, iż organy orzekające w niniejszej sprawie nie przekroczyły swoich uprawnień, bowiem nie przeprowadziły one oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej stacji. Organy te, na podstawie danych zawartych w projekcie budowlanym – w oparciu o przepisy ochrony środowiska – zweryfikowały jedynie, czy niezbędne jest przeprowadzenie dla danego przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko, co mieściło się w granicach ich kompetencji, a nawet stanowiło obowiązek tych organów. Z przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. wynika, iż do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne, zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia). Przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać przeprowadzenia oceny na środowisko to zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z ustaleń organów administracji oraz załączonej do projektu budowlanego dokumentacji wynika, iż przedmiotowa stacja bazowa zaprojektowana na działce ... składać się będzie z wieży antenowej o wysokości 50 m, kontenera technologicznego, infrastruktury technicznej i ogrodzenia. Wyposażenie stacji będzie się składać z 12 anten sektorowych zamontowanych na wysokości 49 m n.p.t. i 2 anten radioliniowych umieszczonych na wysokości 46 m n.p.t. Częstotliwość (pasmo pracy) anten wchodzących w skład planowanego przedsięwzięcia wynosić ma 450 MHz, 900 MHz, 15 GHz oraz 23 GHz, co odpowiada w zakresie częstotliwości warunkom§ 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Równoważna moc promieniowania izotropowego (EIRP) dla anten sektorowych wynosić będzie odpowiednio: 6x 1175 W, 3x 2761 W oraz 3x 1094 W, anteny te nakierowane będą na azymut 90o, 210o, 330o. Należy zatem wskazać, iż by zakwalifikować przedmiotową inwestycję jako mogącą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, miejsca dostępne dla ludności musiałyby się znajdować w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania trzech anten o mocy powyżej 2000 W. By zaś zakwalifikować to przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko miejsca dostępne dla ludności musiałyby się znajdować w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania trzech anten o mocy powyżej 2000 W, zaś od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania dziewięciu anten o mocy powyżej1000 W - w odległości nie większej niż 70 m. Organy administracji ustaliły, iż odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania zawiera się w przedziale 70-150 m, nie wyszczególniając tych odległości w stosunku do konkretnych anten z uwzględnieniem ich mocy. Brak ścisłości w tej kwestii nie ma jednak znaczenia, bowiem, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, po uwzględnieniu wysokości, na jakiej umiejscowione będą anteny oraz nachylenia mechanicznego i elektrycznego wiązki (0o - 8o), należy przyjąć iż minimalna wysokość głównej wiązki promieniowania wynosić będzie powyżej 36,5 m. Strefa ponadnormatywnego promieniowania (powyżej 0,1 W/m2) wykracza wprawdzie poza tereny upraw polowych, wchodząc w strefę przeznaczoną pod mieszkalnictwo rolnicze, lecz nie będzie to miało wpływu na ograniczenie możliwości zabudowy tego terenu, bowiem zgodnie z § 3 ust 1.4 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania gminy L. dopuszczalna wysokość kalenicy dla zabudowy na tym terenie wynosi 10 m od poziomy terenu. Zatem obszary o gęstości promieniowania przekraczającej wartość 0,1 W/m2 będą występowały jedynie w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludności, zaś na drodze emitowanych przez anteny wiązek promieniowania – w odległościach które wskazywałyby na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko – nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko skarżącej, iż badając zasięg promieniowania względem miejsc dostępnych dla ludności organy winny brać pod uwagę nie samą oś promieniowania, lecz obszar wzdłuż tej osi. Obowiązek dokonania oceny odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny z uwzględnieniem promieniowania wzdłuż osi głównej wiązki (a nie w osi głównej) nakładały na organy administracji przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Wraz z wejściem w życie w dniu 15 listopada 2010 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, organy właściwe w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stwierdzają obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w oparciu o ustalone odległości pomiędzy miejscami dostępnymi dla ludności a środkiem elektrycznym anteny, uwzględniając strefę jedynie w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Udzielenie spółce "A" pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej bez nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nie budzi zatem zastrzeżeń Sądu. Wskazana inwestycja nie wymaga bowiem przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, gdyż inwestycja o takich parametrach nie została wymieniona w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany odpowiadał zaś przepisom prawa budowlanego i zawierał wszystkie niezbędne załączniki wskazane w art. 33 ust. 2 Pr. bud., w tym oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wynikającym z umowy dzierżawy części działki [...] w [...] zawartej pomiędzy spółką "A" a właścicielem nieruchomości. Należy w tym miejscu podkreślić, iż inwestor posiada prawo do dysponowania jedynie częścią działki [...] (zob. wyjaśnienia uczestnika Z.S. złożone na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. – k. 70). Nie dysponując pozostałą częścią tej działki inwestor nie miał zatem możliwości uwzględnienia żądania niektórych mieszkańców wsi [...] (w tym skarżącej), i zmienić lokalizację stacji w ten sposób, by została ona wybudowana w dalszej części działki [...], tj. w większej odległości od budynków mieszkalnych. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, iż lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej na działce nr [...] w miejscowości [...] nie koliduje z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w L. nr [...] z dnia [...] marca 1987 r., zmienionego uchwałą Rady Gminy L. z dnia [...] maja 1999 r., nr [...] w sprawie I etapu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. oraz uchwałą Rady Gminy L. z dnia [...] marca 2000 r., nr [...]w sprawie II etapu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. Działka nr [...]znajduje się w obszarze oznaczonym w powyższym planie symbolem RP, przeznaczonym pod uprawy polowe i uprawy ogrodnicze. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, § 2 ust. 3 planu stanowi, że w poszczególnych terenach dopuszcza się lokalizację w sposób nie kolidujący z podstawowym przeznaczeniem tych terenów, nie przedstawionych na rysunku planu obiektów i sieci infrastruktury gazowej, kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej, energetycznej i wodnej (...). Natomiast przepis § 3 ust. 4.2 pkt 9 lit. "b" uściśla, że na terenie RP dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji, pod warunkiem nienaruszania ustaleń obowiązujących dla wiodącej funkcji terenu. Skoro zatem unormowania powyższego planu dopuszczają lokalizację w obrębie działki [...] stacji bazowej telefonii komórkowej, która niewątpliwie jest urządzeniem infrastruktury telekomunikacyjnej, nie można zgodzić się ze stanowiskiem, iż przedmiotowa inwestycja narusza postanowienia planu miejscowego. Należy wprawdzie mieć na uwadze, iż dopuszczalność realizacji tego typu przedsięwzięcia na wskazanym terenie jest ograniczona, bowiem nie może ona naruszać ustaleń wiodącej funkcji terenu. Brak jest jednak podstaw by przyjąć, iż realizacja inwestycji w postaci stacji telefonii komórkowej, w jakikolwiek sposób może naruszyć ustaloną funkcję terenu, na którym inwestycja ta ma powstać. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, iż o naruszeniu przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem RP miałby świadczyć "powszechnienie wiadomy fakt szkodliwości dla środowiska fal elektromagnetycznych emitowanych przez urządzenia typu stacje bazowe telefonii komórkowej". Okoliczność ta nie została bowiem w toku postępowania w żaden sposób wykazana, a skarżąca nie przedłożyła na poparcie swojej tezy żadnej dokumentacji. Skoro zaś przedmiotowa stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, które mogą zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie można przyjąć, by funkcjonowanie tego przedsięwzięcia po jego realizacji mogło naruszać ustaloną funkcję terenu przeznaczonego pod uprawy polowe i ogrodnicze. Brak uwzględnienia przedmiotowej inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego również nie przesądza o tym, iż przedsięwzięcie to koliduje z postanowieniami tego planu. Jak słusznie bowiem wskazał organ, zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. W niniejszej sprawie – w ocenie Sądu – brak jest przesłanek uniemożliwiających realizację przedmiotowej stacji bazowej we wskazanym przez inwestora miejscu. Reasumując należy podkreślić, iż organy administracji obu instancji, wbrew zarzutom skarżącej ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 136 k.p.a. Strony zostały bowiem zawiadomione o wszczęciu postępowania i miały w sposób prawidłowy zapewniony w nim udział. Pomimo nieścisłości uzasadnienia zaskarżonej decyzji w kwestii dotyczącej odległości anten stacji bazowej od miejsc dostępnych dla ludności, na co wyżej zwrócono uwagę, nie można również uznać, by decyzja ta naruszała art. 11 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.