II SA/Lu 808/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 26 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 13 sierpnia 2012 r. skarżąca T. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Wojewody skargę na decyzję tegoż organu z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M.O. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr 557 położonej przy ul. K. w L.. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podnosząc przy tym żadnej argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia może nastąpić, gdy jego wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. We wskazanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie mogłaby być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie oraz by zachodziła przesłanka istotnych trudności w przywróceniu rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, to natomiast takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zauważyć ponadto należy, że w przypadku rozstrzygnięć w oparciu o przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę przesłanki z tego przepisu powinny zaistnieć przede wszystkim po stronie wnioskodawców. Mogą też zaistnieć po stronie innych uczestników postępowania, za wyjątkiem inwestorów. Nie może bowiem dojść do wstrzymania wykonania robót budowlanych tylko i wyłącznie na tej podstawie, że niepowetowana szkoda będzie groziła inwestorowi. Ten bowiem prowadzi roboty na własny koszt i ryzyko. Zdaniem Sądu skarżąca w ogóle nie wykazała na czym konkretnie miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a więc jaka wysoce niekorzystna i wysoce prawdopodobna zmiana w jej sytuacji nastąpiłaby wskutek kontynuowania prac budowlanych na działce inwestora i zrealizowania spornego budynku. Analiza treści skargi wskazuje, że chodzi o spowodowanie zacienienia części działki skarżącej na której jest urządzony ogród warzywny. Przedmiotowa argumentacja dotyczy jednak hipotetycznej szkody, mającej wystąpić w przyszłości, której rozmiar w chwili obecnej nie jest możliwy do oszacowania, a również i samego powstania nie można stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem. Sporny budynek nie jest bowiem wielkich rozmiarów czy kubatury (powierzchnia użytkowa to 33,80 m2), a jego wysokość od strony działki skarżącej wynosi 3,96 m. Wskazać również należy, że nawet jeśli okazałoby się, iż inwestycja jest prowadzona niezgodnie z prawem – ewentualne konsekwencje rozbiórki czy doprowadzenia jej do stanu legalnego spoczywałyby na inwestorze, a nie na wnioskodawczyni. To on więc ponosi ryzyko realizacji budowy przed rozpoznaniem skargi i uprawomocnieniem się pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.