II SA/Lu 81/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek Protokolant Referent Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2022 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza J. z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz T. G. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] października 2021r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania T. G., reprezentowanej przez pełnomocnika - [...]. M. Ż., od decyzji wydanej przez Burmistrza J. z dnia [...] lipca 2021r. znak: [...] w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wnioskowanego na T. G. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 202lr. poz. 735, z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że wnioskiem złożonym w dniu [...] czerwca 2021 r. T. G., działająca przez pełnomocnika - [...]. M. Ż., wystąpiła do Burmistrza J. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w związku z opieką nad mężem T. G.. Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. znak: [...] Burmistrz J., odmówił przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że T. G. ma ustalone prawo do emerytury oraz rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego z ZUS, a niepełnosprawność osoby wymagającej opieki, pozostającej w związku małżeńskim, nie powstała w okresie wskazanym w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych bez uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014r. w sprawie sygn. akt K 38/13, w którym Trybunał stwierdził, że przepis art. 17 ust. 1b ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niekonstytucyjny, 2) błędne zastosowanie art. 17 ust. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, który nie może mieć zastosowania w sprawach mających za przedmiot przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz współmałżonka, 3) błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a) ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegającą na pominięciu celów ustawy i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez skarżącą emerytury stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że wprawdzie organ pierwszej instancji przywołał w uzasadnieniu decyzji różne przepisy odnoszące się do świadczenia pielęgnacyjnego, to jednak przyjąć należy, że przeszkodą do jego przyznania w przypadku T. G. jest ustalone prawo do emerytury i rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, a także fakt, że niepełnosprawność osoby wymagającej opieki, to jest jej męża T. G., powstała po okresach wskazanych w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Kolegium nie podzieliło stanowiska organu pierwszej instancji dotyczącego momentu powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Okoliczność powstania niepełnosprawności po okresach wymienionych w art. 17 ust. 1b ustawy, zdaniem Kolegium, nie powinna skutkować pozbawieniem opiekuna osoby niepełnosprawnej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. w sprawie sygn. akt K 38/13 stwierdził, iż przepis art. 17 ust. 1b ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Jak jednolicie wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych, oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w takiej sprawie na tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji nie jest dopuszczalne (tak. m. in. wyrok NSA z dnia 2 marca 2017r. sygn. akt I OSK 2407/16). W odniesieniu więc do grupy opiekunów osób, których niepełnosprawność powstała później, czyli po ukończeniu 18 roku życia, przedmiotowa przesłanka negatywna przysługiwania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jako niekonstytucyjna, nie znajduje zastosowania. Wobec tego - jak wskazuje jednolicie orzecznictwo - w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium (tak. m. in. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017r. sygn. akt I OSK 2920/16 i z dnia 21 lutego 2018r. sygn. akt I OSK 2758/17). W związku z przywołaniem przez organ także regulacji art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych i zarzutami odwołania w tym zakresie, Kolegium wskazało, że w sytuacji, która zachodzi w niniejszej sprawie, to jest gdy o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego występuje sam małżonek, przeszkodą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie może być fakt pozostawania osoby wymagającej opieki w związku małżeńskim - wskazany jako przeszkoda do uzyskania świadczenia w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a. Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy o świadczenie ubiegają się krewni osoby pozostającej w związku małżeńskim i wskazuje, że okolicznością wyłączającą prawo małżonka do świadczenia pielęgnacyjnego jest posiadanie przez niego orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, co otwiera drogę do przyznania tego świadczenia innym osobom, na których ciąży obowiązek alimentacyjny. Odmowa przyznania T. G. świadczenia pielęgnacyjnego jest jednak w ocenie Kolegium ostatecznie zasadna, gdyż ma ona ustalone prawo do emerytury, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy decyzja ZUS Oddział w B. z dnia [...] marca 2021 r. znak: [...] o waloryzacji emerytury i podwyższeniu rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. Jak stanowi przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, a także rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. W świetle jednoznacznej treści tego przepisu świadczenie pielęgnacyjne nie może być skarżącej przyznane. Organ odwoławczy wskazał dodatkowo na treść art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W myśl tego przepisu świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom rezygnującym z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki. Skierowane jest więc ono do osób aktywnych zawodowo, które na skutek konieczności rezygnacji z pracy nie mają dochodów i nie mają jednocześnie uprawnień do świadczeń z systemu zabezpieczenia społecznego. Emeryt taką osobą nie jest. Jak wskazał NSA, między innymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1049/19, świadczenie przyznawane na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy nie jest przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną, która wynika z prawnego i moralnego obowiązku, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności osobistego sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia. Nie może być ono traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Skarżąca ma ustalone prawo do emerytury związane z prawem do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, którą aktualnie pobiera. Emerytura wraz z rodzicielskim świadczeniem uzupełniającym jest niższa od kwoty świadczenia pielęgnacyjnego. Ustawodawca nie przewidział jednak prawnej możliwości zastępowania świadczeń z systemu zabezpieczenia społecznego (np. emerytury lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego), świadczeniami rodzinnymi, w tym świadczeniem pielęgnacyjnym, czy też mechanizmu wyrównywania świadczeń, poprzez wypłatę różnicy, pomiędzy kwotą świadczenia pielęgnacyjnego a kwotą emerytury. Przepisy prawa nie przewidują także możliwości rezygnacji z ustalonego prawa do emerytury. Celem rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, w myśl art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 419) jest zapewnienie niezbędnych środków utrzymania osobom, które zrezygnowały z zatrudnienia lub innej działalności zarobkowej albo ich nie podjęły ze względu na wychowywanie dzieci. Skarżąca musiała zatem już wcześniej zrezygnować z pracy zarobkowej i to w celu wychowywania dzieci, a tym samym trudno przyjąć, że rezygnacja taka nastąpiła ponownie i wynikała z konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem. Zarówno ustalone prawo do emerytury, jak i ustalone prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego stanowią okoliczności wyłączające prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, wymienione w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z powyższych względów Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. G. reprezentowana przez [...]. M. Ż. domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając ich wydanie z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegającą na pominięciu celów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1518 ze zm.) i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez opiekuna emerytury stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) wniosła o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej przytoczył treść art. 17 ust. 1 oraz ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, podnosząc, że rozpatrując przedmiotową sprawę organy poprzestały na literalnym brzmieniu treści tych przepisów, i przyjęły, że skoro skarżąca ma ustalone prawo do emerytury, to nie przysługuje jej świadczenie pielęgnacyjne. Poprzestanie na wykładni językowej normy zawartej w dyspozycji art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a może prowadzić do takiego wniosku, to jednak zdaniem skarżącej zastosowanie dyrektyw wykładni systemowej oraz dyrektyw wykładni funkcjonalnej i celowościowej prowadzi do takiego rozumienia tego przepisu, że wyłącza on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo emerytury, gdy uprawniony przy zbiegu uprawnień do tych świadczeń nie złoży oświadczenia o rezygnacji z prawa do emerytury. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w teorii prawa zgodnie wskazuje się na potrzebę uzupełnienia wyników wykładni językowej wynikami wykładni systemowej i funkcjonalnej. Podnosi się, że pomimo, iż proces wykładni zaczyna się zawsze od dyrektyw językowych, to nie może się on do nich ograniczać. Strona skarżąca wskazała wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1546/19, z którego wynika, że zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych polegających na wyłączeniu w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w sytuacji, gdy to świadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne stałoby w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji), ale także z zasadami sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji), czy udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji) i osobom niepełnosprawnym (art. 69 Konstytucji). W swoim orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny stoi konsekwentnie na stanowisku, że obowiązkiem ustawodawcy jest stanowienie prawa, które będzie urzeczywistniało zasadę sprawiedliwości społecznej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga nie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (mimo złożenia wniosku przez pełnomocnika skarżącej), ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze zażądało przeprowadzenia rozprawy. Sąd w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji. Na gruncie treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. regulującej kwestię zbiegu uprawnień do świadczeń rodzinnych osób, mających ustalone prawo do wymienionych w tym przepisie świadczeń o emerytalnym charakterze dotychczasowe orzecznictwo nie było jednolite. Ostatnie jednolite już orzecznictwo oparte jest jednak na wykładni treści tej normy prawnej, którą Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, zgodnie z którą należy umożliwić osobie uprawnionej wybór jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego. Stanowisko takie zostało wyrażone m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 2375/19, z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 254/20, z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 764/20 i z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1983/20. Nie podzielono w nich zaprezentowanego przez SKO w zaskarżonej decyzji stanowiska, co do potrzeby oparcia się wyłącznie na literalnej wykładni treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Biorąc dodatkowo pod uwagę treść art. 27 ust. 5 u.ś.r. i art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 291, dalej jako u.e.r.f.u.s) oraz zasady konstytucyjne, w wyrokach tych NSA uznał, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie - emerytury. Wybór może zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 u.e.r.f.u.s, zgodnie z którym prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty. Podkreślono, że ustawa nie ogranicza możliwości złożenia takiego wniosku. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 u.e.r.f.u.s. skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty emerytury poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 u.e.r.f.u.s.). Emerytura jest prawem niezbywalnym, NSA uznał jednak, że zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w postaci posiadania prawa do emerytury. Istota ograniczenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla emeryta, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., musi być interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, czyli w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2021 r. w sprawie I OSK 2812/20). O możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty organ winien stronę poinformować. Obowiązek informowania stron wynika z art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Nadto, zgodnie z art. 79a k.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Celem tego przepisu jest zmobilizowanie organów administracji do wnikliwego badania merytorycznej treści żądań strony na wszystkich etapach postępowania wszczynanego na żądanie strony i zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach, bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. Taka informacja powinna być udzielona stronie wówczas, gdy postępowanie z wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wykaże, że zachodzą przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku i jedyną przeszkodą jest pobieranie emerytury. Wówczas, o ile strona doprowadzi do zawieszenia prawa do emerytury, możliwe będzie płynne przejście osoby uprawnionej z systemu świadczeń emerytalnych do systemu świadczeń rodzinnych. Konieczna jest taka organizacja działań organu przyznającego świadczenia rodzinne w koordynacji z organem emerytalno-rentowym, by nie pozostawić osoby uprawnionej bez należnego jej (niezbędnego dla życia) świadczenia nawet przez krótki czas. W niniejszej sprawie organy zaniechały poinformowania skarżącej o przysługującej jej, zgodnie z przedstawioną wyżej wykładnią przepisów prawa, możliwości wyboru świadczenia. W ogóle kwestii tej w swoich decyzjach nie poruszyły, natomiast organ odwoławczy podkreślił, że skarżącej przysługuje prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. Faktycznie skarżąca ma prawo do przyznanego jej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym (Dz. U. z 2021 r. poz. 419, dalej jako ustawa z 31 stycznia 2019 r.), tego rodzaju świadczenia. W niniejszej sprawie istotne jest jednak, że zgodnie z treścią art. 7 ust. 4 tej ustawy do wypłaty przewidzianych w niej świadczeń stosuje się odpowiednio przepisy emerytalne z wyjątkiem art. 136 ustawy o emeryturach lub rentach. Do przyznanego i pobieranego przez skarżącą rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego ma zatem również odpowiednie zastosowanie art. 103 ust. 3 u.e.r.f.u.s., zgodnie z którym prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jednak osoba może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty. W konsekwencji na wniosek skarżącej jej prawo do pobierania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego może zostać zawieszone, co jednoznacznie usunęłoby wynikającą z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy przeszkodę do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Organy nie poinformowały jej jednak o możliwości zawieszenia tego świadczenia, wstrzymania jego wypłaty i przedłożenia decyzji w tym zakresie, co umożliwiłoby wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z wnioskiem. Skutkowało to zatem przedwczesną odmową przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią przedstawioną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. i na tej podstawie umożliwią stronie dokonanie wyboru świadczenia. Orzeczenie o kosztach postępowania (punkt 2. sentencji wyroku) zostało wydane w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na zasądzoną od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika w osobie adwokata w wysokości 480 zł.