II SA/Lu 811/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), po rozpatrzeniu odwołania A. J. (dalej także: skarżąca) od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], wnoszącej sprzeciw w sprawie zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na punkt usługowy przygotowania ciała do pogrzebu oraz przechowywania ciała - na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...], objętego zgłoszeniem skarżącej – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że w dniu [...] lutego 2016 r. skarżąca zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na punkt usługowy przygotowania ciała do pogrzebu oraz przechowywania ciała - na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...]. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Starosta nałożył na skarżącą obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości zgłoszenia do dnia [...] kwietnia 2016 r. Z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie planowanej inwestycji, organ nakazał dołączyć stronie ostateczną decyzję o warunkach zabudowy Burmistrza [...] na zmianę sposobu użytkowania powyższej inwestycji, a także uzupełnić zgłoszenie o "projekt inwentaryzacyjny", który na rzucie poziomym będzie uwzględniał dotychczasową funkcję pomieszczeń budynku gospodarczego oraz roboty niezbędne do wykonania dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto organ zobowiązał skarżącą do dołączenia, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.; dalej także: "ustawa Prawo budowlane"), zwięzłego opisu technicznego określającego rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi oraz ekspertyzy technicznej, wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy. W dniu [...] kwietnia 2016 r. skarżąca przedłożyła pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie Starosty, jednakże, po analizie uzupełnionych dokumentów, organ ten stwierdził, że nie zostały usunięte nieprawidłowości, albowiem skarżąca nie złożyła wymaganej decyzji o warunkach zabudowy ani ekspertyzy technicznej, wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń. W związku z tym, omawianą decyzją Starosta wniósł sprzeciw do zgłoszenia, w trybie art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda wskazał, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7 w zw. art. 77 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy i brak rozpatrzenia wszystkich materiałów w sprawie; - art. 10 k.p.a., poprzez brak informacji o ukończeniu postępowania i braku zapewnienia możliwości zgłoszenia dalszych wniosków dowodowych, zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz końcowego wypowiedzenia się co do tego materiału; - art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji niespełniającej wymogów przewidzianych w tych przepisach. - art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędną interpretację oraz zastosowanie. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Wojewoda podzielił stanowisko w niej wyrażone. Wojewoda uznał, że wskazany przez Starostę wymóg dołączenia inwentaryzacji istniejącego budynku był zasadny. Do obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej należy bowiem ustalenie stanu budynku, zarówno przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania, jak i po dokonaniu tej zmiany. Zdaniem organu, zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na zakład pogrzebowy, prowadzi między innymi do zmiany warunków higieniczno-sanitarnych, co potwierdza wydana w sprawie opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. To oznacza, że w rozpoznawanej sprawie, dodatkowej ocenie należało poddać elementy konstrukcyjne, w tym ocenić spełnienie wymagań dla przegród zewnętrznych w zakresie zapewnienia temperatury wewnątrz budynku (obliczenia oporu cieplnego i współczynnika przenikania ciepła przegród budowlanych), spełnienie wymagań w zakresie prawidłowości rozwiązań i pracy wszystkich istniejących instalacji w budynku oraz istniejącego zbiornika na nieczystości (stan techniczny, odpowiednia pojemność) oraz prawidłowość rozwiązań w zakresie wentylacji pomieszczeń. Ponadto, zdaniem organu, nie budzi wątpliwości, że skoro prowadzenie usług pogrzebowych wiąże się m.in. z transportem ciał osób zmarłych, to planowana zmiana sposobu użytkowania wymaga również – zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi – zaprojektowania miejsc parkingowych dla samochodów, w tym dla osób niepełnosprawnych. Wojewoda podkreślił, że oceny wymagało również to, czy budynek ma zapewnioną odpowiednią ilość energii elektrycznej do pracy niezbędnych urządzeń, w tym chłodni do przechowywania zwłok, a także czy montaż tego urządzenia wymaga wykonania dodatkowych fundamentów. W skardze do Sądu na powyższą decyzję A. J. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz zarzuciła dodatkowo naruszenie: - art. 71 ust. 2 pkt. 4 ustawy Prawo budowalne, poprzez żądanie przedłożenia przez skarżącą decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy w rozpatrywanej sprawie decyzja taka nie powinna być wymagana; - art. 9 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt. 5 ustawy Prawo budowalne, poprzez nieudzielenie skarżącej informacji, w jakim zakresie żądana ekspertyza powinna być wykonana. Skarżąca zarzuciła, że działania organów obu instancji narażają ją na poniesienie nieuzasadnionych kosztów. Podkreśliła, iż na terenie miasta K. brak jest punktu, w którym byłoby możliwe dokonanie przygotowania zwłok do pochówku. Stanowi to dużą uciążliwość, gdyż podmioty zajmujące się usługami pogrzebowymi muszą korzystać z tego typu usług w zakładach położonych na terenie innych miejscowości. Na potwierdzenie tego skarżąca załączyła pismo Powiatowej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej z dnia [...] lipca 2016 r. Strona podkreśliła, że zamierzone usługi będzie wykonywać jedynie dla własnych potrzeb i nie będą one świadczone na rzecz podmiotów zewnętrznych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Należy podkreślić, że zgromadzenie i ocena materiału dowodowego w celu rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej należy do organów administracyjnych orzekających w tej sprawie. Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1044 ze zm.), powołane są do kontroli legalności decyzji i innych aktów administracyjnych wydawanych przez organy administracji i nie mogą zastępować tych organów w rozstrzyganiu spraw administracyjnych. Kontrola Sądu, orzekającego w niniejszej sprawie, ogranicza się do zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz innych decyzji i aktów administracyjnych wydanych w granicach tej sprawy. Kontrola ta obejmuje zwłaszcza sprawdzenie, czy zebrany przez organy administracji materiał dowodowy jest kompletny, to jest wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zbadanie, czy ocena tego materiału dowodowego, dokonana przez organy administracji, mieści się w granicach zasady swobodnej oceny dowodów. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organy obu instancji dokonały należytej oceny zabranego w sprawie materiału dowodowego, zgodnie z art. art. 7, 77 § 1, 80 i 136 K.p.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji architektoniczno-budowlanej w niniejszej sprawie było zbadanie legalności zgłoszenia, dokonanego przez skarżącą w dniu [...] lutego 2016 r., dotyczącego zamiaru zmiany sposobu użytkowania omawianego budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] w [...] na punkt usługowy przygotowania ciała do pogrzebu oraz przechowywania ciała (k. 8 akt adm. I inst.). Jednakże należy mieć na względzie, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, że skarżąca ubiegała się już o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla takiej samej inwestycji. Poza sporem jest bowiem, że w dniu [...] października 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek usługowy (usługi pogrzebowe) na wskazanej działce nr ewid. [...]. Po rozpoznaniu tego wniosku, Burmistrz [...] decyzją w dniu [...] marca 2013 r., znak: [...], odmówił ustalenia warunków zabudowy, z uwagi na niespełnienie wymogu dotyczącego kontynuacji funkcji planowanej inwestycji, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] [...], utrzymało w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. Prawomocnym wyrokiem z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 539/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi A. J. na wskazaną decyzję Kolegium, uchylił tę decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał organom na konieczność precyzyjnego ustalenia, czy projektowana przez skarżącą zmiana sposobu użytkowania opisanego budynku wiązać się będzie z wykonaniem robót budowlanych. Zdaniem Sądu, z treści art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wymagana jest jedynie w przypadku takiej zmiany zagospodarowania terenu, która polega na budowie obiektu budowlanego lub na wykonaniu innych robót budowlanych. Przepis ten przewiduje również, że w przypadku zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest tylko dla takiej zmiany, która jest związana z wykonywaniem robót budowlanych. W związku z tym decyzje o warunkach zabudowy są potrzebne jedynie w przypadku takich zmian sposobu użytkowania obiektu, które są związane z wykonywaniem robót budowlanych. W toku ponownego rozpoznania sprawy Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego z przeznaczeniem na budynek usługowy (usługi pogrzebowe) na wskazanej działce nr ewid. [...]. Organ podkreślił, że zwrócił się do skarżącej pismem z dnia [...] maja 2014 r. o uzupełnienie wniosku o informacje dotyczące zakresu robót budowlanych, jakie mają być wykonane w celu przystosowania budynku gospodarczego do prowadzenia usług pogrzebowych, zaznaczając jednocześnie, że informacja ta ma na celu ustalenie zasadności żądania wydania decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca w dniu [...] lutego 2015 r. poinformowała organ, że omawiany budynek gospodarczy nie wymaga wykonywania dodatkowych robót budowlanych w celu przystosowania budynku do prowadzenia usług pogrzebowych. Z akt sprawy wynika również, że następnie skarżąca – w dniu [...] lutego 2016 r. – zgłosiła zamiar zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na punkt usługowy przygotowania ciała do pogrzebu oraz przechowywania ciała - na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...]. Organy administracji obu instancji uznały za zasadne wniesienie sprzeciwu w sprawie tego zgłoszenia, z uwagi na to, że skarżąca nie przedłożyła wymaganej – w świetle art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane – dokumentacji, to jest ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej planowanej inwestycji oraz ekspertyzy technicznej, wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. W myśl ustępu 2 tego artykułu, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć: 1) opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania; 2) zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi; 3) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; 4) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 5) w przypadku zmiany sposobu użytkowania, o której mowa w ust. 1 pkt 2 - ekspertyzę techniczną, wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności; 6) w zależności od potrzeb - pozwolenia, uzgodnienia lub opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji (ust. 3). Podkreślenia wymaga, że oceniając zasadność nałożenia na skarżącą – stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane – wymogu przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, należy mieć na względzie przywołane wyżej stanowisko WSA w Lublinie wyrażone w wyroku z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 539/13. Ocena prawna wyrażona w tym wyroku – stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") – wiąże bowiem nie tylko Sąd, ale również organy administracji publicznej, w tym organy administracji architektoniczno-budowlanej orzekające w rozpoznawanej sprawie. To oznacza, że okolicznością o podstawowym – w tym zakresie – znaczeniu było stwierdzenie, czy planowana zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego w celu przystosowania go do prowadzenia usług pogrzebowych, wymaga przeprowadzenia robót budowlanych. Wskazać należy, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z powyższego wynika zatem, że pojęcie robót budowlanych odnosić należy – w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego – nie tylko do wykonywania obiektu budowlanego w określonym miejscu oraz odbudowy, rozbudowy i nadbudowy obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6), lecz również do takich prac, jak montaż bądź remont. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że jak prawidłowo przyjęły organy administracji, projektowana przez skarżącą zmiana sposobu użytkowania wymagała uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albowiem była ona związana z koniecznością wykonania robót budowlanych w celu przystosowania opisanego budynku gospodarczego do prowadzenia usług pogrzebowych. Trzeba mieć bowiem na względzie, że budynek ten, jak wynika z decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], Burmistrz [...], wydanej w przedmiocie warunków zabudowy, zrealizowany został jako obiekt służący uzupełnieniu "funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej". Po pierwsze, zauważyć należy, że ze złożonego przez skarżącą w toku postępowania "Projektu inwentaryzacji", wykonanego przez projektanta-kierownika budowy M. M., wynika jednoznacznie, że opisany budynek wymaga dodatkowo – w związku z planowaną zmianą sposobu użytkowania – robót budowlanych polegających na "montażu chłodni do przechowywania zwłok" (k. 4 "Projektu inwentaryzacji"). Niekwestionowane jest zaś, w świetle tego, co wskazano wyżej, że prace polegające na montażu stanowią roboty budowlane, w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. To prowadzi do oczywistego wniosku, że projektowana przez stronę zmiana sposobu użytkowania omawianego budynku gospodarczego w celu przystosowania go do prowadzenia usług pogrzebowych, wymaga przeprowadzenia robót budowlanych. Po drugie, w świetle znajdującego się w aktach sprawy pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. wynika, że w październiku 2015 r., a więc w okresie bezpośrednio poprzedzającym zgłoszenie będące przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji w rozpoznawanej sprawie, wykonano roboty budowlane w postaci docieplenia budynku oraz montażu urządzeń sanitarnych i grzewczych. Ponadto organ ten stwierdził niezwykle nieprecyzyjnie, że "w ostatnim czasie", wykonano inne roboty budowlane polegające na remoncie opisanego budynku (k. 11-12 i 22 akt adm. II inst.). Zauważyć przy tym należy, że w treści tego pisma organ nadzoru budowlanego uchylił się od wyjaśnienia, czy przed wykonaniem wspomnianych prac remontowych inwestor dokonał ich zgłoszenia, jak tego wymagał art. 30 ust. 1 pkt 2a ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym do dnia [...] grudnia 2016 r.). Wskazać zatem trzeba, że niewątpliwie skarżąca – w celu przystosowania istniejącego budynku gospodarczego, zrealizowanego jako uzupełnienie "funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej", do pełnienia funkcji budynku służącego przygotowaniu ciał osób zmarłych do pogrzebu oraz przechowywaniu tych ciał – była zmuszona wykonać konieczne prace remontowe. Jedynie ubocznie należy stwierdzić, że w ocenie Sądu konieczne jest jednoznaczne wyjaśnienie – w odrębnym postępowaniu administracyjnym – kwestii legalności wykonanych przez skarżącą robót budowlanych. Niewątpliwie bowiem od precyzyjnego ustalenia tych kwestii uchylił się Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] we wspomnianym piśmie. Organ ten nie przeprowadził bowiem jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, wraz z zapewnieniem prawa do udziału w nim stronom, w toku którego wyczerpująco ustaliłby wszystkie istotne okoliczności tej sprawy, to jest w szczególności zakres wykonanych przez skarżącą robót budowlanych, ich czasokres oraz ocenił, mając na uwadze czas ich wykonania, czy roboty te nie zostały wykonane samowolnie, w tym czy zostały poprzedzone wymaganym przez prawo budowlane zgłoszeniem. Po trzecie, jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, z uwagi na specyfikę planowanej w opisanym budynku działalności usługowej, konieczne jest przeprowadzenie robót budowlanych zmierzających do utworzenia – zgodnie z przepisami technicznymi obowiązującymi w budownictwie wymaganej liczby miejsc postojowych dla samochodów. W świetle bowiem § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Ponadto, co istotne – w okolicznościach sprawy niniejszej – przepis ten wymaga, by liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że racjonalnym jest, ze względów celowościowych, uznanie, że dla obiektu budowlanego, a zwłaszcza dla budynku pełniącego funkcję usługową, w sytuacji posiadania przez znaczną część ludności samochodów osobowych oraz z uwagi na specyfikę planowanej działalności, ściśle wiążącej się z koniecznością dowozu ciał osób zmarłych oraz ich odbioru w celu dokonania pochówku, zapewnienie takiemu obiektowi warunków użytkowych zgodnych z ich przeznaczeniem, co niewątpliwie obejmuje również urządzenie związanych z tym obiektem, w sposób trwały, miejsc postojowych. Wbrew twierdzeniom skarżącej, z akt sprawy nie wynika, by skarżąca urządziła już takie miejsca postojowe, w tym miejsce, z którego korzystałyby osoby niepełnosprawne, co potwierdza również złożona przez nią fotografia. W świetle powyższego nie budzi więc wątpliwości, że prawidłowo organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązały skarżącą do przedłożenia – na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowalne – ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W tym miejscu należy wskazać, że nie jest uprawniony do dokonywania – w niniejszym postępowaniu – oceny zgodności z prawem wskazanej wyżej decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], o umorzeniu – jako bezprzedmiotowego – postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez skarżącą inwestycji. Jedynie ubocznie trzeba zauważyć, że – jak wynika z uzasadnienia tej decyzji – podstawą do wydania zawartego w niej rozstrzygnięcia było przyjęcie przez organ – w oparciu o wyjaśnienia skarżącej – że objęta wnioskiem zmiana sposobu użytkowania obiektu gospodarczego nie będzie wymagała przeprowadzenia jakichkolwiek robót budowalnych. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że skarżąca nie przedłożyła wymaganej prawem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a zatem zasadnie organy obu instancji orzekły o wniesieniu sprzeciwu w rozpoznawanej sprawie. W tej sytuacji na wynik sprawy nie mogą mieć wpływu pozostałe zarzuty skarżącej. Prawidłowo organ pierwszej instancji wezwał skarżącą do przedłożenia ekspertyzy technicznej, o jakiej mowa w powołanym art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Niewątpliwie przedłożona przez skarżącą dokumentacja, sporządzona przez wskazanego wyżej projektanta takich wymogów nie spełnia, jak zasadnie stwierdziły organy. Jakkolwiek bowiem w "Inwentaryzacji" znalazło się stwierdzenie, że w związku z tym iż "prace zostały wykonane fachowo, zgodnie ze sztuką budowlaną i zasadami wiedzy technicznej", należy przyjąć, że "obiekt może być bezpiecznie użytkowany bez konieczności wykonywania dalszych ekspertyz", to stwierdzenie to nie zostało w należyty sposób uzasadnione. Projektant nie odniósł się prawidłowo do podstawowej – w okolicznościach sprawy niniejszej – kwestii, to jest do tego, że wskutek projektowanej zmiany sposobu użytkowania budynku nastąpi między innymi zmiana warunków higieniczno-sanitarne, co wynika jednoznacznie ze znajdującej się w aktach sprawy opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Nie budzi wątpliwości, że przedłożona przez stronę dokumentacja techniczna jest lakoniczna, gdyż nie dotyczy szeregu kwestii istotnych z punktu widzenia planowanego, przyszłego sposobu użytkowania omawianego budynku gospodarczego. W szczególności – jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy – nie zawiera ona należytej oceny elementów konstrukcyjnych, w tym spełnienia wymagań dla przegród zewnętrznych w zakresie zapewnienia temperatury wewnątrz budynku (obliczenia oporu cieplnego i współczynnika przenikania ciepła przegród budowlanych), spełnienia wymagań w zakresie prawidłowości rozwiązań i pracy wszystkich istniejących instalacji w budynku oraz istniejącego zbiornika na nieczystości (stan techniczny, odpowiednia pojemność) oraz prawidłowości rozwiązań w zakresie wentylacji pomieszczeń. Bezsporne jest także, iż z dostarczonej przez skarżącą dokumentacji nie wynika, czy budynek ma zapewnioną odpowiednią ilość energii elektrycznej do pracy niezbędnych urządzeń w tym chłodni do przechowywania zwłok. W tym miejscu należy zauważyć, że w tym zakresie przedłożony przez stronę "Projekt inwentaryzacji" zawiera niezwykle nieprecyzyjne stwierdzenie: "roboty do wykonania – zwiększenie mocy energii elektrycznej" (k. 4 "Projektu inwentaryzacji"). Podkreślenia wymaga zatem, że w związku z nieuzupełnieniem przez skarżącą złożonego zgłoszenia, prawnym obowiązkiem organów administracji architektoniczno-budowlanej orzekających w sprawie było wniesienie sprzeciwu wobec planowanej przez stronę zmiany sposobu użytkowania budynku, stosownie do art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Sąd nie dopatrzył się również w sprawie naruszenia art. 9 k.p.a. (zasada informowania) oraz innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a.