II SA/Lu 812/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Wojciech Kręcisz, , , po rozpoznaniu w dniu 19 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. z udziałem Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie orzeczenia Sądu w sprawie II SAB/Lu 45/02 dotyczącej usług opiekuńczych w zakresie dopuszczalności skargi p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 Sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W sytuacjach, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia i uzależnia wniesienie skargi od uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, skargę wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2). Z. W. wniósł skargę na podstawie art. 154 powołanej ustawy, który stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę lub bezczynności oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak wynika z akt sprawy Z. W. dokonał ostatniego wezwania w dniu 17 czerwca 2003 r. (data wpływu wezwania do Ośrodka Pomocy Społecznej) zaś skargę wniósł w dniu 14 września 2005 r., czyli po terminie, który art. 53 § 2 powołane ustawy przewiduje do wniesienia skargi gdy wezwany do usunięcia naruszenia prawa organ nie udzieli odpowiedzi. Tym samym skarga Z. W. jako wniesiona po terminie jest nie dopuszczalna i nie może być przez Sąd rozpoznana. Z tych powodów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.