II SA/Lu 813/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011 r. sprawy ze skarg E. Ł. i T. Ł. oraz R. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego R. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] października 2010r., Nr [...] Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] września 2010 r., [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono S. B. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - chlewni z instalacjami zewnętrznymi, ze zbiornikiem na gnojowicę z płytą gnojową na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości B., gm. B. Od decyzji Starosty L. odwołali się R. B. oraz E. i T. Ł. - właściciele działek sąsiednich. Zdaniem R. B. planowany obiekt będzie w znacznym stopniu oddziaływać na jego posesję nr ewid. [...] w postaci emisji zapachowych, pogorszy stan sanitarny otoczenia, w tym ujęcia wody pitnej, będzie uciążliwy dla funkcjonowania istniejącej zabudowy mieszkaniowej i wpłynie niekorzystnie na warunki bytowania rodziny. E. i T. Ł. natomiast, jako właściciele działek nr ew. [...] i [...], wskazali, że ustalenia organu, co do położenia domu mieszkalnego, na działkach nr ew. [...] na mapie, są nieprawdziwe. Ściana domu, na której są dwa otwory okienne będzie znajdować się w całości naprzeciwko projektowanej chlewni. Odwołujący wskazali, że na planie nie ujęto dwóch istniejących od dawna silosów zbożowych położonych w odległości 3 metrów od granicy i 8 metrów od okien, które zasłaniają dostęp światła a pracując są źródłem hałasu i kurzu. Ponadto twierdzą, że usytuowanie budynku chlewni w pobliżu ich działki, znacznie pogorszy warunki ich życia i zdrowia. Zdaniem odwołujących, usytuowanie chlewni nie spełnia wymogów prawa budowlanego dla budowli rolniczych, gdyż nie jest zachowana odległość płyty gnojowej od okien i drzwi domu mieszkalnego położonego na działce nr ew. [...]. Organ odwoławczy po rozpoznaniu powyższych odwołań uznał, że organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał sprawdzeń projektu budowlanego w trybie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Projektowana inwestycja polega na budowie budynku inwentarskiego (chlewni) wraz z płytą gnojową dla 154 sztuk tuczników, co stanowi 21,56 DJP. Działka inwestora znajduje się w terenie oznaczonym w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy B. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr XIV/133/2003 z dnia 29 października 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 22 poz. 599 z dnia 17 lutego 2004 r.) symbolem MR - teren zabudowy zagrodowej. Według ustaleń miejscowego planu, teren zabudowy zagrodowej przeznaczony jest pod siedliska rolnicze. Przedmiotowa inwestycja ponadto nie została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227) w związku z § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Budynek chlewni zaprojektowano na 154 sztuk co daje 21,56 DJP trzody chlewnej, a wraz z istniejącą obsadą stanowić będzie 23,56 DJP. Jest to zatem wielkość mniejsza niż 40 DJP, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 90 cyt. wyżej rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów skarżących organ II instancji stwierdził, że zgodne z warunków technicznymi jest usytuowanie projektowanego budynku (§ 12 warunków technicznych), jak i zamkniętego zbiornika na odchody zwierzęce oraz płyty gnojowej (§ 6 ust 3 pkt 1 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie Dz. U. Nr 132 poz. 877 z 1997 r.). Organ odwoławczy podniósł, że jak wynika z zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu odległość płyty gnojowej od budynku mieszkalnego E. i T. Ł., usytuowanego na działkach nr ew. [...] i [...] wynosi 30 m (rozporządzenie wskazuje 30 m jako minimalną dopuszczalną odległość), a od pokrywy zbiornika 28,5 m (rozporządzenie wskazuje 15 m jako minimalną dopuszczalną odległość). Natomiast na działce nr ew. 1006, sąsiadującej z działką inwestora, budynki mieszkalne znajdują się w odległości większej niż 30 m. Ponadto organ wskazał, że argumenty podnoszone w odwołaniu E. i T. Ł., dotyczące usytuowania ich budynku mieszkalnego na mapie zasadniczej, mówiące o tym, że nie odpowiada faktom rzeczywistym nie może być uwzględnione, ponieważ mapa na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu, posiada wymaganą klauzulę potwierdzającą jej aktualność i stwierdzającą, że mapa ta może służyć do celów projektowych. Organ nie podzielił także stanowiska, że projektowana płyta gnojowa i zbiorniki na gnojowicę znajdują się w tym samym miejscu, co w poprzednim projekcie, będącym przedmiotem postępowania umorzonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...]. Podkreślił tylko, że usytuowanie budynku chlewni, a przede wszystkim płyty gnojowej zmieniono na korzyść strony odwołującej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, podniósł, że przepisy wykonawcze prawa budowlanego nie określają minimalnych odległości budynku chlewni, płyty gnojowej i zbiorników na gnojowicę od upraw polowych, sadów owocowych i ogrodu warzywnego. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Wojewody L. z dnia [...] października 2010r. wnieśli R. B. oraz E. i T. Ł. Skarżący powtórzyli zarzuty odwołań odnośnie negatywnego oddziaływania projektowanej inwestycji na ich działki. E. i T. Ł. dodali, że nie zapewniono im czynnego udziału w postępowaniu, nie wysłuchano ich uwag i żądań dotyczących niezachowania przez inwestora wymagań technicznych. Skarżący podnieśli także, że inwestor rozpoczął prace budowlane, pomimo, że nie upłynął jeszcze termin do wniesienia skarg do WSA w Lublinie. Nie zgadzają się z twierdzeniem organu, że nowe usytuowanie chlewni jest dla nich korzystniejsze. Wskazali, że powierzchnia działki pod budowę jest zbyt mała i nie ma innej możliwości usytuowania tejże chlewni, żeby odpowiadała wymogom przepisów prawa. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy podtrzymał argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, dodał ponadto, że organ prowadzący postępowanie I instancji, zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu na każdym jego etapie, a przed wydaniem decyzji umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ odwoławczy podkreślił, że nie prowadził dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. Sąd na mocy art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę ze skargi E. i T. małż. Ł. oznaczoną sygnaturą II SA/Lu 813/10 – ze sprawą ze skargi R. B. (II SA/Lu 814/10) i prowadzić je pod wspólną sygn. akt II SA/Lu 813/11. Obydwie skargi dotyczą bowiem tej samej decyzji Wojewody L. z dnia [...] października 2010r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana "ppsa") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Według art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest decyzja Wojewody L. z dnia [...] października 2010r. dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia S. B. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - chlewni z instalacjami zewnętrznymi, ze zbiornikiem na gnojowicę z płytą gnojową na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości B., gm. B. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organ I instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdził m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ odwoławczy natomiast nie przeprowadzał żadnego dodatkowego postępowania dowodowego. Z ustaleń organu I instancji wynika, że projektowana inwestycja polega na budowie budynku inwentarskiego (chlewni) wraz z płytą gnojową dla 154 sztuk tuczników, co stanowi 21,56 DJP. Działka inwestora znajduje się w terenie oznaczonym w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy B. zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej B. Nr XIV/133/2003 z dnia 29 października 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 22 poz. 599 z dnia 17 lutego 2004 r.) zmienionym uchwałą Nr III/10/2006 Rady Miejskiej w B. z dnia 13 grudnia 2006r. (Dz. Urz.Woj. Lub. Nr 45, poz. 1062 z dnia 15 marca 2007r.) - symbolem MR - teren zabudowy zagrodowej. Teren ten przeznaczony jest pod siedliska rolnicze. Usytuowanie projektowanego budynku jest zgodne z § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zaś utytuowanie płyty gnojowej oraz zamkniętego zbiornika na odchody zwierzęce - z § 6 ust 3 pkt 1 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132 poz. 877). Jednak - zdaniem Sądu - ustalenia w powyższym zakresie nie były wystarczające. Jak wynika z § 11 ww. planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym ustala się ogólne zasady zagospodarowania terenów i kształtowania poszczególnych rodzajów zabudowy, w tym terenu zabudowy zagrodowej tj. terenu, na którym zlokalizowana ma być przedmiotowa inwestycja, na tym terenie dopuszcza się – w myśl § 11 ust. 1 pkt 6 planu - m.in. zabudowę do 40% powierzchni działki przy zachowaniu nie mniej niż 40 % powierzchni biologicznie czynnej. Do tej kwestii organy się nie odniosły. Z akt sprawy zgromadzonych w sprawie także jest to trudno ustalić, a istnieją uzasadnione wątpliwości, czy ten warunek inwestor spełnił. Nie wynika to również z opisu projektu zagospodarowania działki (Projekt budowlano-wykonawczy k.89). Ubocznie wypada wskazać, że w aktach sprawy znajduje się fragment powyższej uchwały dotyczącej planu zagospodarowania przestrzennego, który jednak kończy się na § 11 ust. 1 pkt 5 lit. a) i b) planu. Dostęp do pełnego tekstu uchwały Sąd uzyskał w Systemie Informacji Prawniczej Lex (LexOmega). Zaskarżona decyzja, jak również decyzja pierwszoinstancyjna nie odnoszą się także do wymogu sformułowanego w § 11 ust. 1 pkt 2 tekstu planu, w myśl którego na terenie zabudowy zagrodowej dopuszcza się sytuowanie określonych budynków, m.in. inwentarskich pod warunkiem utrzymania uciążliwości projektowanych obiektów w granicach władania terenem przez dysponenta obiektu. Wymóg ten skorelowany jest z normą zawartą w § 9 ust. 1 przedmiotowej uchwały stanowiącą wśród ustaleń ogólnych planu jedną z zasad ochrony środowiska, w myśl której dopuszcza się wyłącznie lokalizowanie obiektów o potencjalnej uciążliwości nie wykraczającej poza granice władania terenem przez inwestora. Powyższe zapisy planu miejscowego mogą wskazywać, że zamiarem prawodawcy lokalnego było ustanowienie surowszych norm ochrony środowiska, niż wynika to z powszechnie obowiązujących warunków technicznych, czego prawo mu nie zabrania. Sąd nie kwestionuje natomiast ustaleń organów administracji dotyczących wymaganych odległości spornych obiektów, mając na uwadze przepisy techniczno-budowlane. Poza tym wszystkie odległości, co do których są wątpliwości, zostały w sposób wystarczający przedstawione na mapie do celów projektowych Wsi B., która znajduje się w "Projekcie budowlano-wykonawczym" na str. 84. W tym zakresie zarzuty skarg są niezasadne. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. gdyż, jak wynika z akt sprawy, skarżący mieli zapewnioną możliwość czynnego udziału w omawianej sprawie, ponieważ byli zawiadamiani o wszystkich czynnościach organu administracyjnego. Chybiony jest wreszcie zarzut wykonywania przez inwestora prac budowlanych mimo, że nie upłynął jeszcze termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 61 § 1 ppsa wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl § 2 i § 3 cyt. przepisu właściwy organ lub sąd administracyjny (po przekazaniu skargi) mogą natomiast orzec o wstrzymaniu zaskarżonego aktu lub czynności, co jednak w sprawie niniejszej nie miało miejsca. W świetle przedstawionych wcześniej uwag kwestią niewyjaśnioną w omawianej sprawie stały się zatem okoliczności, których dotyczą wskazane wyżej zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mogą one w sposób istotny ograniczyć dopuszczalną zabudowę działki i wpłynąć na treść decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. W tym stanie należało uznać, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niewyjaśnienie tych okoliczności powoduje także naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), który to przepis nakazuje organowi rozpatrującemu wniosek o pozwolenie na budowę (lub wydanie odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego) sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sprawdzenie to musi uwzględniać ogół ustaleń i postanowień planu odnoszących się do danego terenu. Nie rozważenie określonych postanowień planu narusza powyższy przepis w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stwierdzone naruszenie przepisów prawa powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody L. Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy winien mieć na względzie przedstawione wyżej uwagi, jak też powinien dokonać wnikliwiej analizy stosownych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności § 11 ust. 1 pkt 6 oraz § 11 ust. 1 pkt 2 i § 9 ust. 1 tej uchwały. Po dokonaniu rozważań w powyższym zakresie organ rozstrzygnie, czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie lokalizacji spornych obiektów i orzeknie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z przytoczonych wyżej względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Jednocześnie z mocy art. 152 ppsa orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, a rozstrzygnięcie to utraci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 ppsa.