II SA/Lu 815/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006 r. sprawy ze skargi D. i Z. małż. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr. [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz D. i Z. małż. K. kwotę 755 (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania M.D., J. i T.K., Z. i S.S., D. i Z.K. od decyzji z dnia [...] maja 2005 r. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Dyrektora Wydziału Architektury Budowlanej Urzędu Miasta w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla realizacji parkingu na terenie działki Nr [...] przy ul. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało że wnioskiem z dnia 15 listopada 2004 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla parkingu społecznie strzeżonego położonego przy ul. [...]. Działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Dyrektor Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta decyzją z dnia [...]maja 2005 r. ustalił warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem Spółdzielni. Organ orzekający podniósł, że bezsporny w sprawie jest fakt, że na przedmiotowym terenie nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a także przytoczył treść art. 4 ust. 2, art. t, art. 61 oraz art. 56 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 8, poz. 717 ze zm.) oraz treść § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, z 2002 r. , poz. 690 ze zm.). W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego spełnione zostały przesłanki wynikające z zacytowanych przepisów. Ponadto spełnione zostały wymogi dotyczące ochrony interesów osób trzecich, a zatem decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego – D. i Z.K. podnoszą, że w planach nie zachowano 16 metrowej odległość i między parkingiem, a granicą działek przy ul. [...] Nr [...], [...] i [...] , co jest sprzeczne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 75 z 2003 r., poz. 270 z późn.zm.). Ponadto skarżący podnoszą, że z obu stron posesji mieliby ruch samochodowy, a spaliny opadałyby na działki z uprawami, zaś wyznaczone miejsce powstałoby w swoistej "zatoce" otoczonej z 3 stron budynkami mieszkalnymi, co kumulowałoby dźwięki. Poza tym, wszystkie okoliczne domy mają zatoki parkingowe, a na części działki Nr [...] istnieje już parking, który służy mieszkańcom bloku przy ul. [...] Tak więc planowany parking służyłyby innym mieszkańcom mieszkającym dalej – bez spalin i hałasu. Dodatkowym argumentem skarżących jest fakt istnienia w bliskiej okolicy tj. w odległości 300-500 m 13 parkingów. W opinii skarżących między ich posesją a planowanym parkingiem powinien być przewidziany pas zieleni w układzie dwupiętrowym o szerokości co najmniej 16 m. Skarżący wyrażają także swoją obawę, że zamierzenie nastawione na maksymalną liczbę miejsc parkingowych, z "parkingu społecznie strzeżonego" zmieni się w dochodowy interes osoby podnajmującej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie, zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są uzasadnione. Jednakże zgodnie z brzmieniem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przede wszystkim podnieść należy, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ powinien wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (vide: § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przepis tego rozporządzenia w punkcie 2 stanowi, iż granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy , nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z kolei, art. 52 ust. 2 pkt 1 wyżej cytowanej ustawy określa wymagania jakie powinna spełniać mapa. A zatem powinna to być kopia mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku kopia mapy katastralnej, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1:500 lub 1 : 1000. Załączona do akt administracyjnych mapa, na podstawie której przeprowadzono analizę uwarunkowań zagospodarowania terenu, nie spełnia wymogów ustawowych. Zawiera ona jedynie adnotacje dotyczącą skali, w jakiej mapa została sporządzona (1:1000). Natomiast jako załącznik graficzny do decyzji załączono już inną mapę (w innej skali). Również ta mapa, która zgodnie z § 9 ust. 3 wyżej cytowanego rozporządzenia musi odpowiadać wymogom wynikającym z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie spełnia tych warunków. Ponadto ani w analizie uwarunkowań zagospodarowania terenu, ani w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie podano wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Natomiast co do zarzutów naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, po z 2002 r. , poz. 690 ze zm.) - Sąd uznał je za nieuzasadnione. Decyzja zawiera bowiem zapis, że projekt budowlany powinien spełniać warunki techniczne określone w tym rozporządzeniu, a więc także reguluje kwestie odległości wydzielonych miejsc parkingowych od granicy działek budowlanych. Nie znajdują również uzasadnienia pozostałe zarzuty zawarte w skardze. Słusznie bowiem podniesiono w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji, iż zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ orzekający powinien mieć na uwadze powyższe okoliczności, a przede wszystkim przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 wyżej cytowanej ustawy na kopii mapy odpowiadającej warunkom wynikającym z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. Z tak dokonaną analizą należy zapoznać uczestników postępowania administracyjnego i stosownie do art. 10 kpa umożliwić im wypowiedzenie się w tej sprawie. Następnie zaś, wydając decyzję należy sporządzić jej część graficzną zgodnie z wymaganiami określonymi w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 wyżej cytowanej ustawy.