II SA/Lu 815/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2006 r. przy udziale prokurator Prokuratury Apelacyjnej B. W. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. oddala skargę. Decyzją z dnia [...]., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania D. M., M.T. oraz Prokuratora Rejonowego utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] ., znak: [...] uchylającą decyzję własną z dnia [...]., znak: [...] w sprawie lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z przyłączem energetycznym i umarzającą postępowanie. Postępowanie ma charakter wznowieniowy i zostało wszczęte na wniosek M. T. z dnia 16 listopada 2004r. Sprawa była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 9 grudnia 2005r., sygn. akt II SA/Lu 863/03 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] o odmowie uchylenia przedmiotowej decyzji z dnia [...]. o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej w miejscowości Ł.. Wójt Gminy po ponownym rozpoznaniu sprawy wydał decyzję z dnia [...] stwierdzając, że w związku z wejściem w życie nowej ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i uchwaleniem nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (uchwała Rady Gminy z dnia [...]., Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 198, poz.3774) niedopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W odwołaniu od powyższej decyzji D. M. i M. T. podnosiły, że po wznowieniu postępowaniu organ powinien był wydać merytoryczną decyzję, tj. rozstrzygającą czy lokalizacja stacji była dopuszczalna, a nie umarzać postępowanie. Z kolei Prokurator Rejonowy zarzucił naruszenie interesu mieszkańców Ł. nie wyrażających zgody na lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej w bliskim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych oraz umorzenie postępowania wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 9 grudnia 2005r. zlecił organowi przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji, wyjaśniając, że wbrew zarzutom odwołania Sąd Administracyjny upoważnił organ do umorzenia postępowania w razie ustalenia, że zachodzi konieczność uchylenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium podkreśliło, że postępowanie wznowieniowe jest nowym postępowaniem i przy wydawaniu rozstrzygnięcia należy stosować przepisy obowiązujące w chwili orzekania. Skoro zatem ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje możliwości wydania decyzji lokalizacyjnej w sytuacji, gdy dla terenu pod inwestycję obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co ma miejsce w niniejszej sprawie, zatem wznowione postępowanie w sprawie o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu. Skargę do sądu administracyjnego wniosła D. M., domagając się uchylenia decyzji organów administracyjnych obu instancji. Skarżąca zarzuciła, że organ powinien był wydać decyzję merytoryczną, przesądzającą o tym czy dopuszczalna jest lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej, co wynika wprost z przepisu art. 151§1pkt.2kpa. Jej zdaniem nie było podstaw do umorzenia postępowania także i z tego powodu, że z mocy art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, przewidujące dla każdej inwestycji obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Organ powinien więc był odnieść się do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania Gminy , który w § 5 pkt 6 i 8 zakazują realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do których należy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prokurator Prokuratury [...] B. W. wnosiła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Została ona wydana w postępowaniu wznowieniowym wszczętym na wniosek skarżącej M.T. postanowieniem z dnia [...]. wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Wznowione postępowanie dotyczyło wydanej w dniu [...] w sprawie [...] na wniosek "[...]" Sp. z o.o. w L. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] 1 2067 w miejscowości Ł. na działce Nr [...]. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że organy obu instancji, wadliwie określiły decyzję z dnia [...]. jako wydaną "w sprawie lokalizacji stacji bazowej" zamiast w sprawie "ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu". Powyższe uchybienie pozostaje jednak bez wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji zaskarżonej. Zaskarżona decyzja wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organy obu instancji zasadnie na podstawie art. 158 § 2 kpa uchyla decyzję dotychczasową z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i umarza postępowanie w tej sprawie. Przede wszystkim prawidłowo organ administracji I instancji wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sytuacji gdy wnioskodawczyni M. T., właścicielka sąsiedniej nieruchomości bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, w którym została wydana decyzja dotychczasowa. Podstawą prawną decyzji dotychczasowej były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. nr 15, poz. 139 z 1999 r. w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) oraz miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy zatwierdzony uchwałą GRN Nr [...] z dnia [...] ze mianami wprowadzonymi uchwałą Rady Gminy z dnia [...] Z ustaleń organu dokonanych we wznowionym postępowaniu wynika, że w chwili wydawania decyzji dotychczasowej tj. [...]. – wskazany w decyzji plan zagospodarowania przestrzennego już nie obowiązywał. Obowiązywał natomiast na terenie Gminy nowy plan zatwierdzony uchwałą Rady Gminy z dnia [...] , ogłoszony w Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 198 poz. 3774 z dnia 16 grudnia 2003 r. Powyższe oznacza, że decyzja dotychczasowa została wydana z naruszeniem prawa materialnego na podstawie nieobowiązującego w chwili jej wydawania przepisu prawa miejscowego jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego decyzja ta wymagała uchylenia w postępowaniu wznowieniowym. Wznowione postępowanie, w którym organ powtórnie miał rozstrzygać sprawcę co do jej istoty, mogło się toczyć tylko na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny z wyłączeniem art. 85 dotyczącym spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną. Przepisy tej ustawy nie znają instytucji "decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu" w takim kształcie w jakim określała to ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym wznowione postępowanie w sprawie z wniosku o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu na mocy art. 151 § pkt 2 kpa. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że są one niezasadne. Przedmiotem niniejszego postępowania wszczętego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa mogło być wyłącznie rozstrzygnięcie wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – tego bowiem dotyczyła także decyzja dotychczasowa wydana [...]. Wbrew twierdzeniom skarżącej po uchyleniu decyzji dotychczasowej organ administracji nie był uprawniony do orzekania w przedmiocie lokalizacji inwestycji, gdyż takiego wniosku inwestor nie składał, a organ nie mógł orzekać z urzędu. Wskazane w skardze okoliczności świadczą o braku zgody skarżącej na istnienie zrealizowanej już stacji bazy telefonii komórkowej, który to obiekt jest przedmiotem innych postępowań administracyjnych toczących się przed różnymi organami. Okoliczności te pozostają jednak bez wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji zaskarżonej. Decyzja ta nie narusza prawa materialnego ani zasad postępowania. Wbrew poglądom wyrażonym w skardze, organ administracji orzekając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa może uchylając decyzję dotychczasową umorzyć postępowanie w sprawie. Rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania jest rozstrzygnięciem o istocie sprawy w przypadku, gdy po wznowieniu postępowania nastąpiła zmiana stanu prawnego, co występuje w niniejszej sprawie. Okoliczności podnoszone w skardze, a dotyczące szkodliwości przedmiotowej inwestycji nie mogą być zatem przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga na nią jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). kg