II SA/Lu 818/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Maciej Kierek, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2006 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych oddala skargę. Decyzją z dnia [...]., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138§1pkt.1kpa oraz art. 50ust.1,3,6 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.593 ze zm.) oraz uchwały Rady Miasta z dnia [...] Nr [...] w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne (Dz.Urz. Woj. Lub. Nr 36, poz.951 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania D. O. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...]., znak:[...] w przedmiocie usług opiekuńczych. D. O. we wniosku z dnia 4 kwietnia 2006r. domagał się przyznania pomocy na okres do 30 września 2006r. Organ I instancji przyznał D. O. usługi opiekuńcze w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca 2006r. w wymiarze dwóch godzin dziennie z wyłączeniem sobót, niedziel i świąt w zakresie: zakupy, pranie, sprzątanie, gotowanie; za świadczone usługi organ ustalił odpłatność w wysokości 30% kosztu usługi tj. 1,38zł za godzinę i jednocześnie zwolnił wnioskodawcę w całości z obowiązku ponoszenia tych opłat. Organ wyjaśnił ponadto, że przyznanie pomocy za dalszy, objęty wnioskiem, okres tj. od 1 lipca do 30 września 2006r. nie jest w chwili obecnej możliwe, ponieważ umowa z Firmą "W.", która świadczy usługi dla Ośrodka wygasa w dniu 30 czerwca 2006r. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło w całości stanowisko organu I instancji. Skargę do sądu administracyjnego wniósł D. O. domagając się uchylenia decyzji Kolegium. Skarżący podniósł, że Firma "W." nadal wykonuje usługi zlecone przez Ośrodek, co wskazuje, że wbrew stanowisku organu umowa nie wygasła, dlatego należało przyznać mu świadczenia na okres wskazany we wniosku tj. do 30 września 2006r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że Ośrodek Pomocy Społecznej zawarł z Firmą "W." kolejną umowę o świadczenie usług na dalszy okres; poprzednia umowa, obowiązująca w dacie wydania decyzji przez organ I instancji została zawarta w dniu 20 marca 2006r. na trzy miesiące, a więc do 30 czerwca 2006r., dlatego nie można było w dacie rozstrzygania wniosku przyznać skarżącemu świadczonych przez tę firmę usług na dalszy okres. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Skarżący domagał się przyznania usług opiekuńczych na okres od 3 kwietnia 2006r. do 30 września 2006r. W świetle art. 50 ust.1, 4 i 5 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz.593 z późn. zm.) osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych, dostosowanych do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczonych przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym. Zakres, okres i miejsce świadczenia usług opiekuńczych ustala kierownik ośrodka pomocy społecznej (ust.5), działając w ramach przysługującego mu uznania, którego granice wyznaczają ogólne cele pomocy społecznej, określone w art. 2, 3 i 4 powołanej ustawy jako umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości; wspieranie ich w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, a także zapobieganie trudnym sytuacjom życiowym i podejmowanie działań zmierzających do usamodzielnienia się osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. W sprawie zachodzą przesłanki przyznania D. O. usług opiekuńczych, ponieważ cierpi na wiele schorzeń (w szczególności kręgosłupa), jest rencistą i nie jest zdolny do samodzielnej egzystencji. Konieczność przyznania skarżącemu usług opiekuńczych potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenia lekarskie i wywiady środowiskowe. Kierownik Ośrodka Pomocy Rodzinie Filia Nr 4 prawidłowo zatem decyzją z dnia 20 kwietnia 2006r. przyznał D.O. usługi opiekuńcze i - wbrew zarzutom skargi - wyznaczając ich okres (do kwietnia do czerwca 2006r.) nie przekroczył granic przysługującego mu uznania. D. O. jest bowiem pod stałą opieką Ośrodka i systematycznie korzysta z jego pomocy. Organ przyznając skarżącemu usługi opiekuńcze do końca czerwca 2006r. uzasadnił swoją decyzję, a jednocześnie wyjaśnił, że w sprawie przyznania takich usług na dalszy okres zostanie wydana odrębna decyzja. Jak wynika z notatki służbowej z dnia 30 czerwca 2006r. pracownik socjalny Ośrodka podejmował w tym miesiącu bezskutecznie trzykrotnie próby przeprowadzenia aktualizującego wywiadu środowiskowego ze skarżącym w celu rozważenia podstaw do przyznania skarżącemu świadczeń na kolejny okres - skarżący, pomimo powiadomień nie skontaktował się z pracownikiem Ośrodka. Usługi takie jednakże przyznano skarżącemu na dalszy okres objęty wcześniejszym wnioskiem, po podpisaniu przez Ośrodek kolejnej umowy z firmą "W." /wyjaśnienia pełnomocnika SKO na rozprawie w dniu 16 listopada 2006r./ W tej sytuacji nie można zarzucić organowi, że ustalając w decyzji z dnia [...]. okres, na który przyznał usługi opiekuńcze naruszył obowiązujące przepisy. Z tego względu również zaskarżona decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Kierownika Ośrodka Pomocy Rodzinie jest prawidłowa. Mając powyższe na uwadze należało skargę oddalić na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270)