II SA/Lu 82/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego w zakresie wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w zakresie wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 11 lutego 2013 r. E. S. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy poprzez całkowite zwolnienie jej z kosztów sądowych, uzasadniając wniosek trudną sytuacją materialną. Sąd zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi rozróżnia dwa rodzaje zwolnień od kosztów - zwolnienie z mocy ustawy i zwolnienie przyznane przez Sąd. W myśl przepisu art. 239 pkt 1 lit a) p.p.s.a., strona skarżąca działanie organu administracji publicznej w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. To ustawowe zwolnienie oznacza, iż strona nie ponosi zarówno opłat sądowych, jak i wydatków, które wykładane są z części budżetu danego sądu administracyjnego, w zakresie tego zwolnienia. Sprawa, która za swój przedmiot ma kwestie związane z przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego jest właśnie sprawą z zakresu pomocy i opieki społecznej, co oznacza, iż strona kwestionując decyzję odnoszącą się do tej problematyki jest ustawowo zwolniona od ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Sąd z urzędu uwzględnia strony zwolnione z obowiązku ponoszenia kosztów i w związku z tym nie jest wymagane działanie strony w tym zakresie. Skoro zatem ustawa zwalnia stronę z przedmiotowego obowiązku, Sąd nie może już rozstrzygać w tym zakresie. Tym samym postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych jako bezprzedmiotowe należało umorzyć na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec powyższego należało orzec jak w postanowieniu.