II SA/Lu 822/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [....] r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] M. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., po rozpoznaniu odwołania T. W. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] r. (omyłkowo datowanej na dzień [...] r.), nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w postaci specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup opału – utrzymało w mocy wskazaną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyjaśniło, że wnioskiem złożonym w dniu 31 maja 2010 r. T. W. zwróciła się z prośbą o przyznanie świadczenia na zakup opału. W dniu 9 czerwca 2010 r. pracownik socjalny udał się do miejsca zamieszkania wnioskodawczyni w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, jednak nikt nie otworzył mu drzwi. O tej wizycie T. W. była powiadomiona pismem z dnia 31 maja 2010 r., które otrzymała 1 czerwca 2010 r. Kolejny raz pracownik socjalny zgłosił się do miejsca zamieszkania wnioskodawczyni w dniu 22 czerwca 2010 r. Tym razem drzwi otworzył pozostający ze skarżącą w separacji małżonek Z. W., który stwierdził, że T. W. nie ma w domu. Organ stwierdził, że mimo podjętych prób przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego, nie udało się pracownikowi socjalnemu spotkać i porozmawiać z T. W. W związku z tym organ ustalił sytuację wnioskodawczyni na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia 23 marca 2010 r. Organ wskazał, że T. W. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, w tym samym budynku mieszka jej mąż Z. W . Wnioskodawczyni utrzymuje się z emerytury w wysokości 591,31 zł miesięcznie, a zatem jej dochód przekracza kryterium dochodowe uprawniające do świadczeń z pomocy społecznej. Od sierpnia 2009 r. emerytura obciążona jest zajęciem komorniczym i wypłacana w wysokości 422,57 zł miesięcznie. T. W. otrzymuje też świadczenie pieniężne na zakup żywności w wysokości 200 zł miesięcznie, przyznane na okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2010 r. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wnioskodawczyni przyznano zasiłek celowy na zakup opału w wysokości 350 zł. W wyniku kolejnych dwóch decyzji Kolegium w tej sprawie z dnia [...] r., nr [...]i z dnia [...] r., nr [...], T. W. otrzymała pomoc na zakup opału w wysokości 700 zł. Organ podniósł, że z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego wnioskodawczyni nie przysługuje zasiłek celowy, o jakim mowa w art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Sytuacja wnioskodawczyni, jak i fakt udzielenia jej wcześniej pomocy, przemawia za odmową przyznania wnioskowanej pomocy również w oparciu o art. 41 pkt 1 powołanej ustawy. Obecnie w miesiącach letnich nie ma potrzeby palenia w piecu zwłaszcza, iż wnioskodawczyni nie posiada kuchni węglowej do przygotowywania posiłków, a przygotowuje je na kuchence elektrycznej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na stwierdzenie, że sytuacja T. W. nie stanowi szczególnego przypadku, uzasadniającego przyznanie wnioskowanej pomocy w myśl art. 41 pkt 1 ustawy. Taką okolicznością nie może być ogólnie trudna sytuacja finansowa skarżącej. Kolegium podkreśliło również, że skarżąca otrzymała już pomoc w formie zasiłku celowego na zakup opału w wysokości 700 zł. Zdaniem organu, skoro część przyznanej kwoty pomocy w wysokości 350 zł została wypłacona 17 czerwca 2010 r., to należy przyjąć, że przedmiotowa potrzeba została zaspokojona. Od powyższej decyzji skargę do sądu administracyjnego złożyła T. W., zarzucając, iż decyzja ta narusza przepisy art. 10 i art. 77 § 4 k.p.a. oraz art. 11 ust. 2 i art. 107 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. W dniu 19 stycznia i 22 lutego 2011 r. skarżąca złożyła pisma procesowe, zarzucając, iż Kolegium rozpoznając sprawy z jej wniosków wielokrotnie naruszało prawo. Skarżąca podkreśliła, iż organy, z naruszeniem art. 3 ust. 1-4 i art. 41 ustawy o pomocy społecznej oraz wbrew dokumentacji lekarskiej znajdującej się w aktach sprawy, nie ustaliły jej sytuacji życiowej, w tym ciężkiego stanu zdrowia oraz ciężkiej sytuacji mieszkaniowej, co świadczy o działaniu na jej szkodę. Zdaniem skarżącej, organy administracji nie ustaliły "granicy ubóstwa w RP" ani nie ustaliły, iż jej faktyczny dochód wynosi 423 zł. Skarżąca podkreśliła, że z naruszeniem przepisów powołanej ustawy oraz rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego nie uwzględniono wszystkich jej wydatków, a także faktu potrąceń z emerytury dokonywanych przez komornika. Skarżąca zarzuciła również, iż decyzje organów obu instancji naruszają art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącej organy administracji naruszyły w tej sprawie przepisy ustawy o ochronie danych osobowych oraz art. 110 ust. 7 i art. 119 ust. 2 pkt 5 ustawy o pomocy społecznej. Do pism dołączyła plik dokumentów dotyczących, w jej ocenie, rozpoznawanej sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie można uznać za zasadną, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie bowiem do przepisu art. 136 i 138 k.p.a. przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Należy podkreślić, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Skarżąca domagała się przyznania zasiłku okresowego, zatem w sprawie zastosowanie mieć będą przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa". Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy). Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). Jedną z form pomocy społecznej jest świadczenie pieniężne w postaci zasiłku celowego. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, iż osobie samotnie gospodarującej, jaką jest skarżąca, świadczenie to może być przyznane wyłącznie wtedy, gdy jej dochód nie przekracza kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, które wynosi 477 zł. Z ustaleń organów administracji wynika, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, pozostaje w separacji z mężem, który mieszka w tym samym budynku. Jej dochód, który stanowi emerytura w kwocie 591,34 zł miesięcznie, przekracza kryterium dochodowe w wysokości 477 zł, warunkujące przyznanie zasiłku celowego na podstawie powołanych przepisów. Należy podkreślić, iż niezasadne są zarzuty skarżącej, co do błędnego ustalenia jej dochodu przez organy administracji. Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. W myśl zaś ustępu 4 tego artykułu do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się: 1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego; 2) zasiłku celowego; 3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty; 4) wartości świadczenia w naturze; 5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych. Fakt, iż z przysługującej skarżącej emerytury potrącane są egzekwowane przez komornika należności niealimentacyjne i w związku z tym skarżąca, jak podaje, faktycznie otrzymuje kwotę około 423 zł, w świetle powołanego art. 8 ust. 3 i ust. 4 ustawy, nie ma wpływu na wysokość dochodu w rozumieniu ustawy. Prawidłowo zatem organy administracji wydały w niniejszej sprawie decyzje w oparciu o art. 41 pkt 1 ustawy stanowiący, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Przepis ten oparty jest na uznaniu administracyjnym, gdyż pozostawia organom administracji duży zakres swobody w ocenie, czy przyznanie pomocy w danej sytuacji jest uzasadnione okolicznościami sprawy czy też zachodzą podstawy do odmowy uwzględnienia wniosku strony. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przyznanie zasiłku okresowego na podstawie omawianego przepisu może nastąpić tylko "w szczególnie uzasadnionych przypadkach", a więc w sytuacjach zupełnie wyjątkowych, gdyż o możliwości jego przyznania nie decyduje dochód strony, a sytuacja życiowa, w której się ona znalazła. Nie można więc z tej formy pomocy społecznej wyprowadzać wniosku, iż przyznanie takiego zasiłku jest obowiązkiem organu – tak jak się to czyni w odniesieniu do osób spełniających kryterium dochodowe. Organy administracji obu instancji prawidłowo oceniły, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", pozwalający na przyznanie wnioskowanego świadczenia w myśl art. 41 pkt 1 ustawy. Kolegium zasadnie stwierdziło, że ocena przesłanek przyznania świadczenia na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy winna być dokonana przy uwzględnieniu szczególnego charakteru tego świadczenia. W toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie T. W. nie wskazała na istnienie w jej przypadku szczególnych okoliczności, które wskazywałyby na zasadność przyznania wnioskowanej pomocy. Wbrew zarzutom skarżącej nie można uznać, iż taką okolicznością jest jej trudna sytuacja finansowa. T. W. posiada stały dochód w postaci emerytury, a także uzyskuje w szerokim zakresie pomoc w formie różnorodnych świadczeń z pomocy społecznej, winna zatem wykorzystywać własne możliwości w celu zaspokojenia swoich potrzeb bytowych. Zauważyć należy także, iż wniosek skarżącej o przyznanie pomocy na zakup opału złożony został do organu w dniu 31 maja 2010 r., a więc w okresie po zakończeniu sezonu grzewczego. Ponadto, jak wynika z akt administracyjnych, w uwzględnieniu innych, wcześniejszych wniosków, skarżącej została przyznana pomoc w formie świadczeń mających na celu zaspokojenie tej samej potrzeby bytowej, co wskazywana we wniosku złożonym w niniejszej sprawie. W dniu 8 lutego 2010 r. decyzją z dnia [...] r., [...], przyznano bowiem skarżącej specjalny zasiłek celowy na zakup opału w wysokości 350 zł, który został wypłacony w dniu 29 kwietnia 2010 r., po otrzymaniu decyzji Kolegium z dnia [...] r., nr [...]. Z akt tych wynika również, że w dniu [...] r. uchylając powyższe rozstrzygnięcie decyzją nr [...], wydaną w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Kolegium zwiększyło pomoc i przyznało T. W. 700 zł na zakup opału. Pozostała część przyznanej kwoty pomocy w wysokości 350 zł, czego nie kwestionuje skarżąca, została wypłacona jej w dniu 17 czerwca 2010 r., a więc po złożeniu przez skarżącą wniosku o przyznanie pomocy na zakup opału w niniejszej sprawie. Wbrew zarzutom skarżącej nie jest zatem dowolna ocena organów administracji, które stwierdziły, że sytuacja życiowa skarżącej nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku wskazującego na potrzebę udzielenia zasiłku celowego na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy. Niezasadne są również pozostałe zarzuty skarżącej. Nie można podzielić zarzutów skarżącej, iż działania organów powodują zagrożenie jej zdrowia i życia. Należy podkreślić, iż mimo uniemożliwienia przez skarżącą przeprowadzenia z nią aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego, organy administracji ustaliły jej sytuację życiową w oparciu o dokumentację znajdującą się w aktach administracyjnych innych spraw, znaną organom z urzędu. W ocenie Sądu takie działanie organu było nie tylko zgodne z prawem, lecz również leżało w dobrze pojętym interesie skarżącej. Przepisy ustawy uprawniają organy administracji do odmowy przyznania wnioskowanego przez stronę świadczenia w sytuacji, gdy wnioskodawca utrudnia bądź uniemożliwia przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego. W myśl bowiem art. 11 ust. 2 ustawy brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, a do takiej sytuacji dochodzi m.in. w przypadku utrudniania bądź uniemożliwienia przeprowadzenie wywiadu, może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Okoliczność, że organ pierwszej instancji pomimo uniemożliwienia przez T. W. przeprowadzenia wywiadu nie wydał decyzji odmawiającej przyznania świadczenia, lecz we własnym zakresie ustalił sytuację życiową strony i przyznał jej wnioskowaną pomoc, świadczy o działaniu na korzyść skarżącej. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 k.p.a., wskazać należy, iż warunkiem koniecznym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 i 81 k.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2007, nr 6, poz. 157; W. Taras, Glosa do wyroku NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, OSP 2007, nr 3, poz. 26). Skarżąca nie wykazała w żaden sposób, by została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy też możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie tym przepisom mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z akt administracyjnych wynika zresztą, że skarżąca, wbrew podniesionym przez siebie zarzutom, została zawiadomiona przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, miała więc zapewnioną możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy administracji art. 119 ust. 2 pkt 2 i pkt 5 ustawy, zgodnie z którym przy wykonywaniu zadań pracownik socjalny jest obowiązany w szczególności kierować się zasadą dobra osób i rodzin, którym służy, poszanowania ich godności i prawa tych osób do samostanowienia (pkt 2) oraz zachować w tajemnicy informacje uzyskane w toku czynności zawodowych, także po ustaniu zatrudnienia, chyba że działa to przeciwko dobru osoby lub rodziny (pkt 5). Przepis ten nie mógł stanowić podstawy prawnej zaskarżonej decyzji ani decyzji organu pierwszej instancji, a więc nawet w sytuacji, gdyby rzeczywiście pracownicy socjalni zatrudnieni w OPS uchybili wskazanym w tym przepisie obowiązkom (co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie), nie mogłoby to mieć wpływu na wynik sprawy. Niezasadny jest również zarzut skarżącej, iż decyzja organu pierwszej instancji narusza prawo, gdyż została wydana przez osobę nie posiadającą do tego uprawnień w świetle art. 110 ust. 7 i art. 122 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 110 ust. 7 i 8 ustawy wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy. Upoważnienie, o którym mowa wyżej, może być także udzielone innej osobie na wniosek kierownika ośrodka pomocy społecznej. W świetle art. 122 ust. 1 i 4 ustawy osoby kierujące jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej są obowiązane posiadać co najmniej 3-letni staż pracy w pomocy społecznej oraz specjalizację z zakresu organizacji pomocy społecznej. Ukończenie studiów podyplomowych dla osób posiadających wykształcenie wyższe, w których programie uwzględniono minimum programowe specjalizacji z zakresu organizacji pomocy społecznej, jest równoznaczne z uzyskaniem przez absolwentów tych studiów specjalizacji. B. Ś., która podpisała w imieniu Wójta Gminy decyzję z dnia [...]., nr [...], legitymuje się upoważnieniem, o jakim mowa w art. 110 ust. 7 ustawy. Z akt sprawy o sygn. akt II SA/Lu 202/10 wynika, iż Wójt Gminy zarządzeniem z dnia 21 sierpnia 2009 r., nr 81/2009, udzielił jej – jako Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej – upoważnienia do "wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy" (k. 57). Z akt tych wynika również, iż B. Ś. w 2009 r. ukończyła studia podyplomowe w zakresie "Zarządzania instytucjami pomocy społecznej". Wbrew twierdzeniom skarżącej, Kierownik OPS posiada zatem wymagane, w świetle art. 122 ust. 1 ustawy, wykształcenie (k. 59). Bezzasadne są także zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organy administracji innych przepisów postępowania. Ponownie wskazać należy, iż organy obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organy te przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powoływany przez skarżącą wyrok NSA z dnia 16 października 2007 r., I OSK 59/07, nie dotyczy skarżącej, lecz jej męża i nie ma wpływu na ocenę prawidłowości decyzji organów administracji wydanych w niniejszej sprawie. Kopie dokumentów przedłożone przez skarżącą wraz z pismami procesowymi złożonymi w dniu 19 stycznia i 22 lutego 2011 r. nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Fakt, iż skarżąca, korzystająca od lat ze świadczeń udzielanych ze środków Ośrodka Pomocy Społecznej , legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i jest od dawna leczona z powodu astmy oskrzelowej jest organom administracji znany z urzędu i był uwzględniany przez te organy w niniejszej sprawie. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 77 § 4 k.p.a., zgodnie z którym fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Pisma z dnia: 23 kwietnia 2009 r., 18 czerwca 2009 r., 8 września 2009 r., 21 lipca 2009 r., 25 stycznia 2010 r., 15 lutego 2010 r., kierowane przez skarżącą do organu pierwszej instancji zostały sporządzone przed dniem złożenia wniosku w rozpoznawanej sprawie, to jest przed 31 maja 2010 r., i nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Pozostałe pisma albo znajdują się w aktach sprawy, jak pismo skarżącej z dnia 2 czerwca 2010 r., albo nie dotyczą tej sprawy, jak pismo Starosty z dnia 27 lipca 2009 r. skierowane do męża skarżącej. Ubocznie jedynie zauważyć należy, iż pomimo wydania decyzji odmawiającej przyznania skarżącej specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup opału, nie jest ona pozbawiona pomocy. Skarżąca od lat objęta jest bowiem systematyczną pomocą udzielaną jej ze środków organu pomocy społecznej, mimo iż jej dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe. Z akt administracyjnych wynika, iż łączna wartość świadczeń z pomocy społecznej przyznanych skarżącej w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. wyniosła 7 780 zł (k. 16 akt adm. I inst.). W tych okolicznościach brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej wyżej ustawy oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).