II SA/Lu 822/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej specjalistycznych usług opiekuńczych - w zakresie sprzeciwu od zarządzenia Referendarza sądowego z dnia [...] r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania p o s t a n a w i a utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej specjalistycznych usług opiekuńczych Z. W. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. W piśmie z dnia [...] r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego powyższego wniosku poprzez wypełnienie i nadesłanie urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy - symbol "PPF", w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania dołączono urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy - symbol "PPF". Wezwanie doręczono skarżącemu prawidłowo w dniu [...] r. Skarżący pomimo upływu zakreślonego terminu nie wykonał powyższego wezwania. Zarządzeniem z dnia [...] r. referendarz sądowy WSA w Lublinie, działając na podstawie art. 257 i art. 258 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."), pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu referendarz stwierdził, że skarżący, mimo przesłania mu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy - symbol "PPF" oraz prawidłowego pouczenia go o terminie usunięcia braku złożonego wniosku i skutkach niedokonania tej czynności procesowej w terminie, nie nadesłał wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Referendarz uznał zatem, że nie powstał obowiązek merytorycznego rozpoznania wniosku o prawo pomocy. Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu [...] r. Z. W. w ustawowym terminie wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. W treści sprzeciwu podniósł, że oczywistym jest, że przepisy dotyczące ustanowienia prawa pomocy nie odnoszą się do osób ujętych w art. 239 § 1 pkt 1a p.p.s.a. Wskazał, że cyt. "w związku z całkowitym zwolnieniem od kosztów sądowych, więc pomoc prawna winna być ustanowiona z mocy ustawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sprzeciw nie jest zasadny, albowiem zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego wydanych w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przy tym zgodnie z art. 260 § 2 w sprawach, o których mowa w § 1, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a w myśl § 3 tego artykułu sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Nie ulega wątpliwości, że warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Wymóg taki wynika jednoznacznie z treści art. 252 § 2 p.p.s.a. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie, wobec złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w dniu [...] r. (data wpływy do Sądu) doręczono urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej – symbol "PPF", w celu jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy upływał zatem w dniu [...] r. Bezsporne pozostaje, że skarżący dotychczas nie wykonał wezwania Sądu, a tym samym zakreślony termin upłynął bezskutecznie. W tej sytuacji referendarz sądowy zasadnie zastosował rygor przewidziany w przepisie art. 257 p.p.s.a., pozostawiając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia