II SA/Lu 823/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] D. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 50 ust.1, 53 ust.3 i 4 pkt 9 i 54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania J. i S. małżonków W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na nadbudowie segmentu parterowego oraz łącznika wraz z dobudową szachtu windowego i realizacji podjazdu dla osób niepełnosprawnych w budynku Domu Pomocy Społecznej dla Osób Niepełnosprawnych Fizycznie na działce nr [...] położonej przy ul. K. w L., pas drogowy – działka nr [...]. W uzasadnieniu wyjaśniono, że postępowanie toczy się z wniosku Gminy L.; teren, na którym znajduje się przedmiotowy budynek nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale z analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynika, że projektowana inwestycja jest dopuszczalna. Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli J. i S. małżonkowie W., sprzeciwiając się budowie ze względu na "brak określonych wymagań odległościowych co do granic posesji." Skarżący podnieśli, że od strony przewidywanej budowy posiadają działkę służącą wypoczynkowi wraz z tarasami i balkonami (przeciwna strona przylega natomiast do ruchliwej dwupasmowej ulicy K.), a rozbudowa obiektu spowoduje hałas i natężenie ruchu, a ponadto zasłoni dostęp światła słonecznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i z zachowaniem wymaganego toku formalno-prawnego. Organ I instancji dokonał analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu, określonych w części opisowej i graficznej. Stwierdził, iż z załącznika graficznego wyraźnie wynika, że planowana nadbudowa o jedną kondygnację segmentu parterowego nie stanowi zagrożenia dla działki i budynku mieszkalnego skarżących: będzie bowiem oddalona od tego budynku o ok. 18 m, zaś od obiektu gospodarczego zlokalizowanego w granicy działek o ok. 11 m. Planowana rozbudowa nie wpłynie więc na warunki życia, w tym odpoczynku mieszkańców budynku przy ul. K. Jednocześnie organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przestrzegania wymogów budowlano - technicznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690 ze zm.) Projekt decyzji został ponadto uzgodniony w zakresie obsługi komunikacyjnej z zarządcą drogi postanowieniem z dnia [...] Projekt decyzji został sporządzony stosownie do art. 50 ust. 4 ustawy przez uprawnioną architekt mgr inż. J. B. C. W ocenie Kolegium nieuzasadnione jest twierdzenie skarżących, że rozbudowany obiekt budowlany będzie przesłaniać budynek skarżących, ponieważ wysokość nadbudowanego budynku będzie niewiele większa niż jego odległość od granicy z działką skarżących. Ponadto nie zwiększy się również natężenie ruchu i hałas ponad normy przyjęte dla budownictwa mieszkaniowego. Organ odwoławczy podkreślił, że zarzuty odwołania będą szczegółowo rozpoznawane dopiero na dalszym etapie postępowania tj. udzielenia pozwolenia na budowę, w którym organ szczegółowo bada warunki techniczno - budowlane. Skargę do sądu administracyjnego wniosła J. W., domagając się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca wyjaśniła, że wraz z synami D. i E. jest właścicielką domu dwurodzinnego, sąsiadującego bezpośrednio z działką, na której znajduje się budynek Domu Pomocy Społecznej dla Osób Niepełnosprawnych Fizycznie. Podniosła, że działkę od strony Domu Pomocy Społecznej wykorzystuje rekreacyjnie i wypoczynkowo; uprawia na niej również warzywa i owoce. Skarżąca obawia się, że rozbudowa budynku na działce sąsiedniej pozbawi ją możliwości spokojnego odpoczynku i słońca oraz zwiększy zanieczyszczenie powietrza. Skarżąca podała, że jest inwalidką I grupy, leczy się z powodu różnych dolegliwości. Zarzuciła, że nie poinformowano jej, na co będzie przeznaczona projektowana inwestycja. Podniosła ponadto, że odległości planowanej inwestycji od jej posesji wskazane w decyzji organu I instancji nie są zgodne z rzeczywistością oraz, że o decyzji nie zostali zawiadomieni jej synowie, będący współwłaścicielami jej działki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Gmina L. wnosiła o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na nadbudowie segmentu parterowego oraz łącznika wraz z dobudową szachtu windowego zewnętrznego i realizacji podjazdu dla osób niepełnosprawnych w budynku Domu Pomocy Społecznej przy ul. K. w L. W ocenie Sądu ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jako organu drugiej instancji, dotyczące zarówno zachowania warunków materialnoprawnych, jak i warunków procesowych przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozpatrywanej sprawie nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w zw. z art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), inwestycja celu publicznego w postaci budowy i utrzymania domów opieki (pomocy) społecznej lokalizowana jest na podstawie planu miejscowego, a w przypadku braku planu - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rozpatrywanej sprawie dla obszaru, na którym ma być zrealizowana projektowana inwestycja nie ma obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, dlatego istnieje podstawa w art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie lokalizacji takiej inwestycji następuje na wniosek inwestora, zaś stosownie do art. 56 tej ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma więc charakteru uznaniowego, co oznacza, że o ile inwestycja nie narusza obowiązujących przepisów, organ ma obowiązek wydać decyzję lokalizacyjną. Rozpoznając niniejszą sprawę, stwierdzić należy, że Prezydent Miasta rozpatrując wniosek Gminy L. o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji rozbudowy Domu Pomocy Społecznej w L., która jest niewątpliwie inwestycją celu publicznego, nie mógł go nie uwzględnić, lokalizacja ta jest bowiem zgodna z przepisami odrębnymi. Organ odmawiając wydania decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego musiałby wykazać jej niezgodność z przepisami prawa, a zarówno organ pierwszej instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze takiej niezgodności nie stwierdziły, a więc z mocy art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało wniosek uwzględnić. Akta administracyjne potwierdzają, że zostały spełnione wymogi określone w art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: organ w sposób prawidłowy dokonał zawiadomienia o wszczęciu postępowania i o wydaniu decyzji kończącej postępowanie (w drodze obwieszczeń w Urzędzie Miasta oraz na stronie internetowej Urzędu Miejskiego k. 4 i 18, a także pisemnie, k. 6 akt amin.). Projekt decyzji został uzgodniony w zakresie obsługi komunikacyjnej z zarządcą drogi postanowieniem z dnia [...] (k. 12), zgodnie z przepisem art. 53 ust. 5 pkt 9 cyt. ustawy i sporządzony stosownie do art. 50 ust. 4 ustawy przez uprawnioną architekt mgr inż. J. B. C., zrzeszoną w Okręgowej Izbie Architektów nr LB 0054. Decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] zawiera wszystkie elementy wymagane dla decyzji lokalizacyjnej, wskazane w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wbrew zarzutom skargi decyzja nie przesądza o tym, że nadbudowa budynku Domu Pomocy Społecznej spowoduje zacienienie działki skarżącej; kwestia ta będzie dokładnie badana na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja lokalizacyjna wyraźnie w pkt 8 dotyczącym wymagań w zakresie ochrony interesów osób trzecich stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, a w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym m.in. zapewnienie dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i określenie warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas (...). Wprawdzie zgodnie z art. 55 cyt. ustawy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu mają charakter promesy pozwolenia na budowę i wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, ale dopiero wówczas, gdy spełnione zostaną warunki przewidziane w przepisach Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 5 października 1999r., IV SA 667/97). Decyzja lokalizacyjna przesądza wyłącznie o dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu w świetle powszechnie obowiązującego prawa, natomiast dopiero w pozwoleniu na budowę organ będzie badać szczegółowo dopuszczalność konkretnej budowy w świetle wymagań techniczno - budowlanych. Dotyczy to zachowania odległości obiektów od granic z działkami sąsiednimi i od budynków znajdujących się na tych działkach, a także zacieniania pomieszczeń mieszkalnych i ewentualnie innych zakłóceń, w tym hałasu pod kątem zgodności z art. 5 Prawa budowlanego. Organ właściwy w sprawie o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego nie dysponuje jeszcze projektem budowlanym, dlatego nie jest w stanie zbadać zgodności planowego obiektu z przepisami budowlanymi, z tego względu nie może również zażądać od inwestora ekspertyzy dotyczącej zacieniania działki sąsiedniej. Decyzja lokalizacyjna Prezydenta Miasta z dnia [...] nie rozstrzyga podnoszonych przez skarżącą kwestii, które będą oceniane szczegółowo dopiero na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, prowadzonym z udziałem skarżącej, jako strony postępowania. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zarówno decyzja organu drugiej instancji, jak i decyzja organu pierwszej instancji, nie naruszają przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ nie mógł odmówić uwzględnienia wniosku. Z tych względów skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)