II SA/Lu 823/09

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego; w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a przyznać Z. D. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie ją w całości od kosztów sądowych. Z. D. złożyła wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie ją od kosztów sądowych, w tym od wpisu od zaskarżonej decyzji w wysokości 500 zł. Z wniosku skarżącej złożonego w dniu 27 lutego 2010 r. wynika, że prowadzi ona samodzielnie gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o powierzchni 36 m² i nieruchomość rolną o powierzchni 0,62 ha. Jedynym dochodem wnioskodawczyni jest renta rodzinna w kwocie 591,34 zł. Zasadność swojego wniosku o przyznanie prawa pomocy Z. D. ponadto uzasadniła tym, że nie posiada żadnych innych dochodów, a do jej wydatków należą m.in. opłaty za: ogrzewanie w kwocie ok. 200-250 zł/m-c, energię elektryczną w kwocie 50 zł/m-c, gaz i wodę w kwocie 50 zł/m-c, leki ok. 50-70 zł/m-c i telefon w kwocie 30 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjnym zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Zakres przyznawanego prawa pomocy określa art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwana "ppsa") stanowiąc, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (§1). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo tylko od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§3). Z. D. wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym – art. 245 § 3 ppsa. Koszty sądowe w niniejszym postępowaniu jakie skarżąca zobowiązana jest ponieść na tym etapie postępowania sprowadzają się do wpisu od wniesionej skargi w kwocie 500 zł ustalonego na podstawie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221., poz. 2193). Jeśli chodzi o potencjalne przyszłe koszty postępowania to dotyczyć one mogą m.in. zażalenia, opłaty kancelaryjnej, które nie przekroczą każdorazowo kwoty 100 zł - § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) oraz wpisu sądowego od ewentualnej skargi kasacyjnej, który wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. Przedstawiona przez stronę jej sytuacja materialna (wydatki związane z kosztami utrzymania, brak oszczędności i majątku, który mógłby służyć pozyskaniu środków pieniężnych na sfinansowanie kosztów toczącego się postępowania), uprawnia do stwierdzenia, że strona skarżąca mimo posiadania stałego źródła dochodu, nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Powyższe uzasadnia przyznanie skarżącej prawa pomocy przez zwolnienie ją od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w całości. Z tych powodów, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji postanowienia.