II SA/Lu 823/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2015 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. W dniu 30 października 2014 r. Dyrektor Zarządu Dróg i Mostów w C., działając na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy z dnia z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wystąpił z wnioskiem, o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ulicy [...] w C. wraz z budową sieci kanalizacji deszczowej, sieci kablowej i przyłączy nn, oświetlenia kablowego ulicy [...], przebudową sieci telekomunikacyjnej, przebudową sieci wodociągowej. Decyzją z dnia 4 lutego 2015 r., nr [...], znak: [...], Prezydent Miasta C. zezwolił na realizację opisanej wyżej inwestycji drogowej, zgodnie z przedłożonym wnioskiem. Wojewoda, w wyniku odwołania złożonego przez K. S., decyzją z dnia 20 kwietnia 2015 r., znak: [...], uchylił opisaną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na konieczność usunięcia wskazanych w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego błędów w dokumentacji geodezyjno-podziałowej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta C. zezwolił na realizację opisanej wyżej inwestycji drogowej, zgodnie z przedłożonym wnioskiem, na działkach ewidencyjnych gruntu opisanych w sentencji decyzji. Ponadto w tej decyzji tej organ pierwszej instancji; - określił powiązania drogi z innymi drogami publicznymi (pkt 1 sentencji), - wskazał linie rozgraniczające teren inwestycji (pkt 2 sentencji), - wskazał warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa (pkt 3 sentencji), - ustalił wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt 4 sentencji), - zatwierdził projekt podziału nieruchomości, w tym podział działki nr [...], zgodnie z załącznikiem nr [...] do decyzji (pkt 5 sentencji ppkt 1-69), - oznaczył nieruchomości lub ich części, powstałe w wyniku podziału, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Gminy M. C. – w tym działkę nr [...], powstałą w wyniku podziału działki nr [...] (pkt 6 sentencji), - zatwierdził projekt budowlany: budowy ulicy [...] w C. - załącznik nr [...] do decyzji, sieci kanalizacji deszczowej - załącznik nr [...] do decyzji, sieci kablowej i przyłączy nn - załącznik nr [...] do decyzji, oświetlenia kablowego ulicy [...] - załącznik nr [...] do decyzji, przebudowy sieci telekomunikacyjnej - załącznik nr [...] do decyzji oraz przebudowy sieci wodociągowej - załącznik nr [...] do decyzji; kategoria obiektów: XXV, XXVI (pkt 7 sentencji); - orzekł między innymi o: ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości opisanych w pkt 8b sentencji oraz udzieleniu zezwolenia inwestorowi na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie sieci uzbrojenia terenu i wjazdów na tychże działkach (pkt 8 sentencji). W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji opisał przebieg postępowania w sprawie oraz stwierdził, że po uzupełnieniu braków wskazanych w wydanej uprzednio decyzji kasacyjnej Wojewody, stosownie do przepisów ustawy z dnia z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, należało – zgodnie z zakresem opisanym we wniosku inwestora – orzec o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ulicy [...] w C. wraz z budową sieci kanalizacji deszczowej, sieci kablowej i przyłączy nn, oświetlenia kablowego ulicy [...], przebudową sieci telekomunikacyjnej, przebudową sieci wodociągowej. Omawianą decyzję organ pierwszej instancji doręczył wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony postępowania w drodze obwieszczeń opublikowanych na tablicy ogłoszeń w okresie od dnia 13 lipca 2015 r. do dnia 27 lipca 2015 r. oraz na stronie internetowej Urzędu Miasta C. w okresie od dnia 10 lipca 2015 r. do dnia 28 lipca 2015 r. Ponadto obwieszczenie zostało opublikowane w prasie lokalnej w dniu 13 lipca 2015 r. W obwieszczeniu organ pierwszej instancji poinformował o miejscu, gdzie strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z treścią decyzji i zgromadzoną dokumentacją. Ponadto, pismem z dnia 10 lipca 2015 r., znak: [...], organ zawiadomił o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację wskazanej inwestycji drogowej dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją, wysyłając zawiadomienia na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Odwołanie od tej decyzji złożyła K. S. (dalej także: skarżąca), będąca właścicielką działki nr ewid.[...] w C., przy ul. [...], z której to działki wydzielona została opisaną decyzją działka nr ewid.[...], pod budowę drogi – ul. [...]. Skarżąca podkreśliła, że choć w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), co – zdaniem organów – ma wynikać z art. 11i ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, to nie można stosować wykładni literalnej tego przepisu i z tego względu przy wydawaniu orzeczenia zupełnie zignorować rozwiązań przewidzianych w planie przestrzennego zagospodarowania Miasta C., przyjętego uchwałą nr [...]. Plan ten bowiem rzutował na dotychczasową zabudowę ulicy [...], będąc podstawą zarówno dotychczasowych podziałów geodezyjnych, jak i prawomocnych decyzji zezwalających na budowę posadowionych już przy tej ulicy budynków mieszkalnych. Decyzje te bowiem, jak podniosła skarżąca, nie tylko określały położenie budynków wynikające z zaplanowanych linii rozgraniczenia, lecz również przebieg drogi oraz przestrzeń pomiędzy tą drogą a budynkiem mieszkalnym. Tak rozumiane prawa nabyte przez skarżącą oraz innych właścicieli budynków przy ulicy [...], ze względu na ich słuszny interes, jak i powiązany z tym interes publiczny – co wynika z art. 7 K.p.a. – powinny mieć wpływ na zarówno projekt techniczny przebudowy drogi, jak i rozmiary wywłaszczeń gruntów okolicznych mieszkańców, koniecznych do przebudowy. Z tych względów, zdaniem skarżącej, obowiązkiem organu było rozważenie, czy ze względu na dotychczasową zabudowę ulicy, będącą konsekwencją aktualnego planu przestrzennego zagospodarowania Miasta C., istnieją takie alternatywne rozwiązania techniczne, które uwzględniałyby dotychczasową zabudowę i minimalizowały ingerencję w prawo własności właścicieli budynków zamieszkujących wzdłuż ulicy [...]. W ocenie strony, rozwiązania takie istnieją, gdyż odnosił się do nich, poprzez wyznaczenie linii rozgraniczenia, miejscowy plan przestrzennego zagospodarowania Miasta C.. W myśl tego planu nie było potrzeby powiększania linii rozgraniczenia zabudowy ponad 10 metrów od krawędzi jezdni ani też wznoszenia u zbiegu ulic Włodawskiej i Krańcowej wysepki na przejściu, która miała wpływ na szerokość jezdni oraz na rozmiary wywłaszczeń wynikających z podziałów gruntów. Z niewiadomych względów takie alternatywne rozwiązania techniczne przebudowy ulicy [...] nie zostały wzięte pod uwagę, gdyż organ pierwszej instancji przyjął uproszczoną interpretację powołanego przepisu ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Dlatego też – w tych okolicznościach – przedwczesnym było wydanie decyzji zezwalającej na realizację opisanej inwestycji. Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia 14 września 2015 r., znak [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji, zgodnie z art. 11f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami, określenie linii rozgraniczających teren, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, zatwierdzenie podziału nieruchomości. Ponadto, na mocy tej decyzji zatwierdzono projekt budowlany, oznaczono nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Gminy C., wprowadzono ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków. Wojewoda odniósł się również szeroko do zarzutów podniesionych w odwołaniu i uznał je za niezasadne. Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności ani słuszności rozwiązań projektowych przyjętych we wniosku o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Ustawa ta nakłada na organ obowiązek zbadania, czy wydanie decyzji będzie zgodne z prawem powszechnie obowiązującym, nie upoważnia natomiast organu do kreowania przebiegu drogi. Zdaniem Wojewody, z art. 11i powołanej wyżej ustawy wynika, że lokalizacja drogi może być niezależna od przebiegu drogi ustalonej w planie miejscowym. Decyzja wydawana w oparciu o przepisy omawianej ustawy jest kompleksowa i konsoliduje decyzje o ustaleniu lokalizacji z pozwoleniem na budowę oraz wywłaszczeniem praw do nieruchomości znajdujących się w pasie inwestycji wraz z zatwierdzeniem ich podziału. Nie zasługują również na uwzględnienie, w ocenie organu, ogólnie sformułowane zarzuty strony skarżącej co do naruszenia przysługującego jej prawa własności nieruchomości. W ocenie organu, pozbawienie skarżącej prawa własności stanowi realizację celu publicznego, jakim jest realizacja drogi, odbywa się w granicach prawa, a skarżącej przysługuje prawo dochodzenia odszkodowania na zasadach ogólnych. Skargę do sądu administracyjnego na wskazaną decyzję organu drugiej instancji złożyła skarżąca. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 K.p.a., wskutek nieuwzględnienia w sprawie interesu społecznego oraz słusznego interesu strony; 2. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia, w tym wskazanie racji przemawiających za tym, że opisana na wstępie inwestycja drogowa spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie; 3. art. 11d w zw. z art. 11i ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez wadliwą wykładnię i przyjęcie, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być wydana z pominięciem przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz bez rozważenia alternatywnych w stosunku do projektowanych rozwiązań, które uwzględniałyby interes społeczny i słuszny interes strony. W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.; dalej także jako: "ustawa"). Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy w odniesieniu do dróg powiatowych oraz gminnych decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydaje, na wniosek właściwego zarządcy drogi, starosta. Decyzja taka, stosownie do art. 11f ust. 1 ustawy, winna zawierać: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7) zatwierdzenie projektu budowlanego; 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b) określenia czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, c) określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, e) obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, f) obowiązku przebudowy dróg innych kategorii, g) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f, h) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. e i f. Nadto, w myśl art. 12 ust. 1-4 ustawy, wspomnianą decyzją zatwierdza się podział nieruchomości, przy czym linie rozgraniczające teren ustalone tą decyzją stanowią linie podziału nieruchomości. Omawiana decyzja jest podstawą do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości. Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych bądź własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych – z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawowym celem uchwalenia ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych było skrócenie i uproszczenie procedury zmierzającej do realizacji dróg publicznych. Najogólniej rzecz ujmując decyzja właściwego organu o zezwoleniu na realizację konkretnej inwestycji drogowej zawiera szereg rozstrzygnięć, począwszy od ustalenia jej lokalizacji, zatwierdzenia podziału nieruchomości do zatwierdzenia projektu budowlanego. Wydanie takiej decyzji uprawnia inwestora do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych, rozstrzygnięcie to pełni więc rolę pozwolenia na budowę. We wskazanym wyżej przepisie art. 11f ust. 1 ustawy określone zostały elementy, jakie winna zawierać decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Analiza treści zaskarżonej decyzji, którą utrzymana została w mocy w całości omawiana decyzja Prezydenta Miasta C., prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie to zawiera wszystkie wymagane ustawowo elementy, tak obligatoryjne (art. 11f ust. 1 pkt 1-7), jak i te, które zostały określone w związku z potrzebą ich ustalenia w rozpoznawanej sprawie (art. 11f ust. 1 pkt 8). Zdaniem Sądu, nie były zasadne zarzuty podniesione w skardze przez stronę skarżącą. W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że wbrew temu, co w istocie sugeruje skarżąca, zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą mieć przesądzającego wpływu na treść rozwiązań technicznych dotyczących przebiegu projektowanej inwestycji drogowej, w tym przyjętych w decyzji o zezwoleniu na realizację tej inwestycji liniach rozgraniczających teren inwestycji. Przepis art. 11i ust. 2 ustawy jest jednoznaczny i przesądza, że "w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Zauważyć przy tym należy, że odstąpienie przez Sąd od wykładni językowej przepisu, która to wykładnia prowadzi do jednoznacznych wyników, jest dopuszczalne w przypadkach wyjątkowych. Należy jednak podkreślić, że mając na uwadze okoliczności sprawy niniejszej, zarówno dyrektywy wykładni językowej, jak i celowościowo-funkcjonalnej i systemowej prowadzą do tożsamego rezultatu, nakazującego przyjęcie, że wolą ustawodawcy było ograniczenie wpływu rozwiązań planistycznych przyjętych przez prawodawcę gminnego w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na wydanie decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. To zaś oznacza, że zarzuty skarżącej co do naruszenia art. 11d w zw. z art. 11i ust. 2 ustawy, a także naruszenia art. 7 K.p.a. (zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu strony) były nieuzasadnione. W tym miejscu wymaga dodatkowo podkreślenia, że nie sposób uznać, jak twierdzi skarżąca, iż wydanie zaskarżonej decyzji prowadzi do naruszenia interesu społecznego. Wskazać trzeba, że właśnie celem przyjęcia przez ustawodawcę przepisów ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych było stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora w celu budowy drogi. Wynikające z charakteru sprawy dobro ogólne, dotyczące stworzenia nowego połączenia drogowego, którego podstawowym celem jest usprawnienie komunikacji, zestawione z możliwymi negatywnymi skutkami wykonania przedmiotowej decyzji dla stron, niewątpliwie przemawiają co do istoty za stwierdzeniem, że decyzja wydana w tym przedmiocie służy właśnie realizacji interesu społecznego, jakim jest zapewnienie sprawnego przebiegu realizacji inwestycji drogowych. Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja, w części w jakiej utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą ustalono linie rozgraniczające teren inwestycji, podając, że linię rozgraniczającą inwestycje przedstawiono na mapie - załącznik nr [...] decyzji, linią przerywaną, prawa nie narusza. Nieuzasadniony jest też zarzut skargi co do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Należy wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy omówił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy kwestie, w tym – w sposób wyczerpujący – odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W szczególności organ ten trafnie stwierdził, że zakres inwestycji objętej decyzją obejmuje budowę drogi gminnej nr [...] L - ul. [...] w C. wraz z niezbędną infrastrukturą oraz zabezpieczeniem urządzeń kolidujących z projektowaną drogą, to jest budowę drogi obsługującej ruch lokalny terenów o zabudowie mieszkaniowej indywidualnej. Projektowana ulica, jak wyjaśnił organ, włącza się skrzyżowaniem skanalizowanym do drogi wojewódzkiej nr [...] - ul. [...] w C.. Na powyższe został opracowany projekt budowlany, który zgodnie z art. 11d ustawy stanowi załącznik do wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Przedłożony projekt, co prawidłowo ocenił organ odwoławczy, jest kompletny, zawiera wymagane opinie i decyzje oraz został opracowany przez osoby posiadające przewidziane prawem uprawnienia oraz spełnia wymagania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Ponadto zaskarżoną decyzją ustalono linie rozgraniczające teren inwestycji, podając, że linię rozgraniczającą inwestycje przedstawiono na mapie - załącznik nr [...] decyzji, linią przerywaną. Decyzją zgodnie z art. 12 ust. 1 specustawy, zatwierdzono projekt podziału nieruchomości niezbędnych dla jej realizacji, oznaczono nieruchomości, które stają się własnością Gminy M. C., zatwierdzono projekt budowlany stanowiący załączniki od nr [...] do nr [...] decyzji. W powtórnym postępowaniu organ pierwszej instancji prawidłowo skorygował i naprawił błędy dokumentacji geodezyjno-podziałowej wskazane w poprzednio wydanej decyzji Wojewody z dnia 20 kwietnia 2015 r., znak: [...]. Ponadto należy zauważyć, że w uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że działający w imieniu inwestora, D. C. podał, że na etapie projektowania dokonano na ustny wniosek skarżącej korekty trasy drogi i dalsze zmiany nie mogą być dokonane z uwagi na konieczność zachowania warunków technicznych, określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430 ze zm.). Przepisy tego rozporządzenia, jak wynika z jego § 2, stosowane są przy projektowaniu, budowie oraz przebudowie dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także przy projektowaniu i budowie urządzeń niezwiązanych z drogami publicznymi, sytuowanych w ich pasach drogowych. Zgodnie z przepisami tego rozporządzenia, szerokość drogi w liniach rozgraniczających powinna zapewniać możliwość umieszczenia elementów drogi i urządzeń z nią związanych wynikających z ustalonych docelowych transportowych i innych funkcji drogi oraz uwarunkowań terenowych (§ 6). W paragrafie 7 omawianego rozporządzenia wskazano minimalną szerokość ulicy w liniach rozgraniczających, w terenie zabudowy, to jest w takim, w jakim zlokalizowana jest projektowana ul. [...] w C., stanowiąca – w rozumieniu przepisów rozporządzenia – drogę lokalną ("L"). Zgodnie z ust. 1 tego paragrafu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, najmniejsza szerokość w liniach rozgraniczających takiej ulicy o przekroju jednojezdniowym wynosi 12 m. W myśl ust. 2 § 7 rozporządzenia, w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, dopuszcza się przyjęcie mniejszych szerokości ulic niż podane w ust. 1, jednak pod warunkiem spełnienia wymagań, o których mowa w § 6. Przyjęcie mniejszej szerokości ulicy w liniach rozgraniczających wymaga przeprowadzenia analizy obejmującej: 1. wzajemne rozmieszczenie jej elementów oraz urządzeń infrastruktury technicznej, w charakterystycznych przekrojach poprzecznych; 2. sposób etapowego i docelowego odwodnienia; 3. sposób wysokościowego rozwiązania ulicy; 4. wpływ istniejącego wartościowego zadrzewienia; 5. podstawowe uwarunkowania hydrogeologiczne i geotechniczne, a w szczególności występowanie gruntów o małej nośności oraz terenów zalewowych; 6. podstawowe uwarunkowania ochrony środowiska, a w szczególności sposoby ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami i zanieczyszczeniami powietrza. Jednocześnie w ust. 3 § 7 rozporządzenia zastrzeżono jednak, że szerokość ulicy, określona w ust. 1, powinna być odpowiednio zwiększona, jeżeli przewiduje się umieszczenie w tej ulicy większej liczby pasów ruchu, torowiska tramwajowego, ścieżek rowerowych pasów lub zatok postojowych, pasów zieleni wysokiej lub urządzeń odwodnienia powierzchniowego. Ponadto, w świetle ust. 4 § 7 rozporządzenia, rozmiary terenu potrzebnego na węzeł, skrzyżowanie ulicy klasy Z lub ulic wyższych klas z ulicą klasy Z, G lub GP oraz na plac i parking powinny być określone indywidualnie. Na skrzyżowaniu ulicy klasy L lub D z ulicą klasy L lub D, a także na skrzyżowaniu ulicy klasy Z z ulicą klasy L lub D powinny być stosowane narożne ścięcia linii rozgraniczających nie mniejsze niż 5 m × 5 m. W ocenie Sądu, prawidłowo stwierdził Wojewoda, że rozwiązania przyjęte przez inwestora w projekcie budowlanym odpowiadają powyższym przepisom. Podkreślić bowiem należy, że jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (karta 303 akt administracyjnych pierwszej instancji), szerokość projektowanej drogi w liniach rozgraniczających, w jej odcinku graniczącym z działką skarżącej nr [...] wynosi od około 12 m do około 15 m. Przy tym, co należy podkreślić, a co potwierdza treść mapy stanowiącej projekt zagospodarowania terenu, większa część tego obszaru projektowanej drogi została powiększona kosztem działki znajdującej się po przeciwnej (względem działki skarżącej) stronie tej drogi, to jest działki [...] Wskazać zatem trzeba, że projektowany przebieg i kształt drogi jest zgodny z wskazanymi przepisami. Zauważyć przy tym należy, że zwężenie przebiegu omawianej drogi byłoby możliwe w przypadkach zupełnie wyjątkowych, przy zachowaniu szeregu warunków, których istnienie musi być wykazane we wskazanej wyżej w § 7 ust. 2 rozporządzenia, analizie. W rozpoznawanej sprawie analizy takiej nie sporządzano, a zatem nie budzi wątpliwości, że prawidłowo organ ocenił zgodność projektowanej inwestycji ze wskazanymi przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Wymaga podkreślenia, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż organy administracji nie posiadają w sprawie dotyczącej wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. To inwestor (wnioskodawca) samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno-wykonawczych zamierzonego przedsięwzięcia. Organy w takich sprawach mają obowiązek dokonania analizy wniosku i dołączonej do niego dokumentacji pod względem ich zgodności z wymaganiami ustawy o realizacji inwestycji drogowych oraz innymi przepisami prawa, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Organy nie są natomiast uprawnione do dokonywania oceny słuszności, racjonalności lub opłacalności zamierzenia inwestycyjnego wnioskowanego przez zarządcę drogi publicznej (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 15 marca 2012 r., II SA/Lu 26/12, Legalis). Bezzasadny był więc też zarzut skarżącej co do nierozważenia przez organy administracji możliwości przyjęcia alternatywnych rozwiązań technicznych w zakresie przebiegu projektowanej drogi. Na wynik sprawy nie mogą mieć również wpływu podnoszone w toku postępowania zarzuty co do naruszenia przysługującego poprzednikowi prawnemu skarżącym prawa własności. Zauważyć trzeba, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 64 ust. 3 dopuszcza możliwość ograniczenia prawa własności w drodze ustawy. Stosownie do art. 21 ust. 2 Konstytucji, wywłaszczenie jest dopuszczalne, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Jakkolwiek zatem prawo własności jest prawem rzeczowym, dającym najpełniejsze władztwo nad rzeczą, to nie jest prawem absolutnym. Prawo to podlega ograniczeniom określonym w przepisach ustawowych, w szczególności wynikającym z przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Podkreślić należy, iż istotą decyzji orzekających o zezwoleniu na realizację inwestycji publicznej jest właśnie ograniczenie (bądź pozbawienie) praw rzeczowych do nieruchomości (w tym prawa własności), w związku z koniecznością realizacji określonego celu publicznego i za słusznym odszkodowaniem. Organy administracji prawidłowo oceniły, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wydania takiej decyzji, a zatem nie można uznać, by w wyniku wydania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, doszło do naruszenia prawa własności, z uchybieniem powszechnie obowiązującym przepisom prawa. Wskazać przy tym trzeba, że uciążliwości, jakie mogą pojawić się w trakcie realizacji inwestycji bądź na etapie jej eksploatacji, o ile nie naruszają przepisów prawa obowiązujących organy orzekające o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie dają podstaw do odmowy wydania takiej decyzji. Podnoszone natomiast przez skarżącą w skardze oraz w pismach procesowych składanych w toku postępowania zarzuty co do powstania ewentualnych szkód, w szczególności szkód wynikających ze spadku wartości jej nieruchomości nie były rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie. Z tych powodów opisane zarzuty nie mogły mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.