II SA/Lu 825/06

Lublin, dnia 4 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. i B. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..]. nr [..] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną Z.G. Wyrokiem z dnia 5 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. J. i B. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..]. nr [..] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego. W dniu 12 lipca 2007 r. pełnomocnik skarżących M. J. i B. G. – Z. G. złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono Z. G. w dniu 21 września 2007 r. (k.112). Od wyroku tego wniosła ona w dniu 28 listopada 2007 r. (data nadania) skargę kasacyjną, sporządzoną przez siebie osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Z. G. podlega odrzuceniu. W myśl bowiem art. 173 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej: "ustawa"), skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego może wnieść strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z art. 178 ustawy, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z. G. występowała w rozpoznawanej sprawie przed Sądem w charakterze pełnomocnika skarżących M. J. i B. G., a nie występowała – jak wynika z jej oświadczenia złożonego na rozprawie w dniu 6 marca 2007 r. – jako strona (k.45). Oznacza to, iż w świetle art. 173 § 2 ustawy nie przysługiwało jej prawo wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 5 lipca 2007 r., a zatem jej skargę kasacyjną należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 178 ustawy. Nawet gdyby uznać, że skarga kasacyjna Z. G. została wniesiona przez podmiot uprawniony do złożenia takiej skargi w myśl art. 173 § 2 ustawy, to skarga ta podlegałaby odrzuceniu jako złożona po terminie do jej wniesienia oraz jako niedopuszczalna z uwagi na sporządzenie jej osobiście przez Z. G.. W myśl bowiem art. 177 § 1 ustawy skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zgodnie zaś z art. 175 § 1 ustawy, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego albo przez jeden z podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 ustawy, do których Z. G. nie należy. Z tych względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu.