II SA/Lu 825/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Asesor sądowy Anna Ostrowska Protokolant Referent Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi R. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 30 sierpnia 2024 r., znak: IF-VII.7840.3.24.2024.PK w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z 30 sierpnia 2024 r. Wojewoda Lubelski, po rozpatrzeniu odwołania spółki R. sp. z o.o. (dalej jako: skarżąca lub Spółka), utrzymał w mocy decyzję Starosty Lubelskiego z 16 kwietnia 2024 r. umarzającą postępowanie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu 19 marca 2024 r., Spółka dokonała zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalno-gospodarczego do funkcji budynku gastronomicznego – dom weselny z częścią hotelową na działkach nr ew. [...] w miejscowości B. N., gm. S. Decyzją z 16 kwietnia 2024 r., Starosta umorzył postępowanie, stwierdzając, że zmiana sposobu użytkowania została dokonana przed zgłoszeniem, a zatem zgłoszenie nie wywołało skutków prawnych. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Spółki podniósł zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowalne (aktualnie: Dz. U. z 2024 r., poz. 725, ze zm.; dalej jako: P.b.). Zarzuty dotyczyły błędnego umorzenia postępowania oraz wadliwych ustaleń faktycznych, w szczególności oparcia się na niezgodnym z rzeczywistością stwierdzeniu, jakoby do zmiany sposobu użytkowania doszło przed dokonaniem zgłoszenia. Po rozpatrzeniu odwołania, wskazaną na wstępie decyzją z 30 sierpnia 2024 r. Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda podzielił stanowisko Starosty, wskazując, iż z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że inwestor samowolnie przed dokonaniem zgłoszenia dokonał zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalno-gospodarczego do funkcji budynku gastronomicznego - dom weselny z częścią hotelową na działkach nr [...]. Wynika to z ustaleń poczynionych przez Starostę w sprawie dotyczącej niezgodnego z prawem wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej, w której Starosta wydał decyzję z 14 kwietnia 2023 r. stwierdzającą dokonanie wyłączenia z produkcji rolniczej gruntów bez wymaganej decyzji oraz niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i nakładającą z tego tytułu należność oraz opłatę sankcyjną. Decyzja Starosty z 14 kwietnia 2023 r. została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 13 marca 2024 r. Ponadto, fakt zmiany sposobu użytkowania budynku przed dokonaniem zgłoszenia potwierdza również dokumentacja pozyskana z Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Lublinie. Skoro zgłoszenia należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, a dokonanie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania po zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie wywołuje skutków prawnych (art. 71 ust. 4 i 7 P.b.), to dokonanie zgłoszenia po dokonaniu zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego powoduje, że zachodzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to bezprzedmiotowość postępowania i konieczność jego umorzenia. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Wojewody pełnomocnik Spółki podniósł zarzuty naruszenia: (1) art. 15 k.p.a., polegającego na zaniechaniu rozpoznania sprawy i ograniczeniu się wyłącznie do stwierdzenia wydania decyzji z 13 marca 2024 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, w sytuacji, gdy zarówno decyzja Starosty Lubelskiego z 14 kwietnia 2023 r., jak i decyzja Kolegium z 13 marca 2024 r. zostały uchylone wyrokiem WSA w Lublinie z 10 września 2024 r. (sygn. akt. II SA/Lu 401/24); (2) art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., w zw. z art. 71 ust. 7 P.b., przez bezpodstawne zastosowanie obydwu regulacji, co doprowadziło do bezpodstawnego utrzymania w mocy decyzji w wydanej w I Instancji w przedmiocie umorzenia postępowania z urzędu; (3) art. 7 i art. 77 k.p.a., w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a., w zw. z treścią decyzji Starosty z 14 kwietnia 2023 r. w sprawie wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej niezgodnie z przepisami ustawy i w zw. z treścią wyroku WSA w Lublinie z 10 września 2024 r., co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o istotne błędy w ustaleniach faktycznych, co do tego, iż w obiekcie objętym wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania organizowane są przyjęcia weselne, imprezy oraz inne wydarzenia, a także świadczone są usługi związane z wynajmowaniem pokoi (a zatem doszło do rozpoczęcia innego niż rolnicze użytkowanie gruntu w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), w sytuacji, gdy nic takiego nie miało miejsca, zaś w okresie wiosenno-letnim 2019 r. obiekt nie był jeszcze gotowy, a roboty budowlane zostały przerwane w maju 2019 r., i zostały wznowione wiele miesięcy później na podstawie pozwolenia zamiennego z 6 września 2021 r.; ponadto Spółka uzyskała w dniu 27 kwietnia 2023 r. decyzję PINB w Lublinie w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku, a ponadto Sąd uchylił decyzje organów obydwu instancji wydane w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej; (4) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., przez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy i bezpodstawne przyjęcie, że w spornym obiekcie organizowane były przyjęcia weselne, imprezy oraz inne wydarzenia, zanim jeszcze strona uzyskała pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego, że pierwsze wzmianki o odbywających się w obiekcie przyjęciach pochodzą z 2019 r., że całokształt okoliczności wskazuje bezsprzecznie na wyłącznie gruntu z produkcji rolnej, w sytuacji, gdy Sąd uchylił decyzje organów obydwu instancji w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej; (5) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a. i art. 107 k.p.a., w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, i bezpodstawne umorzenie postępowania z urzędu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto Wojewoda wskazał, że wyrokiem z 10 września 2024 r. (II SA/Lu 401/24) WSA w Lublinie uchylił decyzje organów obydwu instancji w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, jednak w uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż całokształt zebranego materiału dowodowego wskazuje, że późną wiosną 2019 r. w spornym budynku rozpoczęto świadczenie usług w zakresie organizacji wesel i innych przyjęć okolicznościowych. zaś o uchyleniu decyzji przesądziły błędy w aspekcie podmiotowym sprawy - odnoszącym się do ustalenia, kto był sprawcą niezgodnego z przepisami wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 71 ust. 2 zd. 1 P.b., zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zgłoszenia, należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia (ust. 4). Dokonanie zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, po zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie wywołuje skutków prawnych (ust. 7). Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii tego, czy Spółka dokonała zmiany sposobu użytkowania spornego budynku, wybudowanego zgodnie z pozwoleniem na budowę jako budynek mieszkalno-gospodarczego, do funkcji budynku gastronomicznego – dom weselny z częścią hotelową, przed dokonaniem zgłoszenia tej zmiany, tj. przed dniem 19 marca 2024 r. Spór sprowadza się zatem do prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W ocenie Sądu ustalenia organów są w pełni prawidłowe, a argumentacja skargi całkowicie niezasadna. Zarówno sądowi z urzędu, jak i skarżącej oraz organowi znany jest fakt, że kwestia inwestycji zrealizowanej na działkach nr [...] położonych w miejscowości B. była przedmiotem kilku postępowań administracyjnych, prowadzonych przez różne organy. Oprócz rozpoznawanej sprawy, prowadzone było również postępowanie przez organy nadzoru budowlanego w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego pozwolenia na budowę, a także postępowanie prowadzone przez Starostę, w sprawie dotyczącej wyłączenia z produkcji rolniczej gruntów bez wymaganej decyzji oraz niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i nakładającą z tego tytułu należność oraz opłatę sankcyjną. Szczególnie doniosłe jest to drugie postępowanie, bowiem w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania w sprawie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania spornego budynku, zostało oparte na ustaleniach dotyczących niezgodnego z prawem wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej. Postępowanie to zostało zakończone ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 13 marca 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Lubelskiego z 14 kwietnia 2023 r., stwierdzającą wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów bez wymaganej decyzji oraz niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i nakładającą z tego tytułu należność oraz opłatę sankcyjną. Zarzuty skargi bazują na argumentacji wskazującej, że decyzje Kolegium z 13 marca 2024 r. oraz Starosty z 14 marca 2023 r. zostały uchylone (prawomocnym już) wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 10 września 2024 r. Stanowisko pełnomocnika skarżących jest jednak całkowicie błędne, nie bierze bowiem pod uwagę istoty argumentacji Sądu wyrażonej w uzasadnieniu ww. wyroku. Należy w związku z tym przypomnieć okoliczność znaną obydwu stronom sporu, że w sprawie dotyczącej nielegalnego wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej Sąd uchylił decyzje organów obydwu instancji wyłącznie w przyczyn podmiotowych, odnoszących się do podmiotu, na którego powinny być nałożone opłaty i należności o charakterze sankcyjnym, będące konsekwencją nielegalnego wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej. W aspekcie przedmiotowym, odnoszącym się do samego faktu wyłączenia z produkcji rolnej, co sprowadzało się do rozpoczęcia na spornej nieruchomości prowadzenie działalności usługowej (usług w zakresie organizacji wesel i innych przyjęć), Sąd uznał ustalenia organów za w pełni prawidłowe. Jakkolwiek obydwie sprawy są odrębne pod względem prawnym, mają inny przedmiot, to jednak zagadnienie momentu rozpoczęcia prowadzenia na działce nr [...] (wg ówczesnej numeracji) świadczenia usług w zakresie organizacji wesel, przyjęć i innych wydarzeń, jest kluczowe dla obydwu spraw. W związku z tym trzeba w tym miejscu jeszcze raz przywołać wywody z uzasadnienia prawomocnego już wyroku w sprawie II SA/Lu 401/24, w którym Sąd wskazał, że: "w świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez organy materiału dowodowego, na spornej nieruchomości późną wiosną 2019 r. rozpoczęto świadczenie usług w zakresie organizacji wesel i innych przyjęć, co stanowiło wyłączenie gruntu z produkcji rolnej w rozumieniu ustawy. Wbrew zarzutom skargi, informacje pochodzące ze źródeł internetowych (informacje na stronach internetowych, w portalach społecznościach, na platformie YouTube) mogą stanowić źródło ustaleń faktycznych w postępowaniu administracyjnym. [...] Tego rodzaju materiały stanowią tzw. dowody nienazwane, w przeciwieństwie do uregulowanych w Kodeksie środków dowodowych nazwanych (dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych, oględziny). Nie ma żadnych przepisów prawa wykluczających możliwość skorzystania z takiego materiału – nie są to więc dowody sprzeczne z prawem. [...] Materiały pochodzące ze źródeł internetowych, na które powołują się organy, są wiarygodne – są to wszak opinie klientów, którzy korzystali z usług "R.", informacje podawane przez samego organizatora, publikacje prasowe (w tym w wydaniach internetowych gazet lokalnych) oraz na portalach informacyjnych. Nie sposób zgodzić się z pełnomocnikiem skarżących, że materiały te obrazują jakąś "rzeczywistość wirtualną" – przeczy temu doświadczenie życiowe, a nawet zdrowy rozsądek. Trudno nawet zrozumieć, na czym opiera się twierdzenie, że opisany materiał to "rzeczywistość wirtualna" – czy należałoby przyjąć założenie, że kilkaset (nota bene – nader pozytywnych) opinii w przeglądarce internetowej, wystawionych przez gości korzystających z usług "R.", informacje prasowe o targach ślubnych, studniówkach, andrzejkach organizowanych w tym miejscu, opatrzonych liczną dokumentacją zdjęciową, stanowią jedynie dzieło algorytmów, które wyrwały się spod kontroli lub że informacje te zostały wytworzone jedynie z zamiarem stworzenia pozorów, że "R." stanowi dom weselny cieszący się nader dobrą opinią użytkowników? Jeśli odrzucić takie założenie jako sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem, nie sposób znaleźć podstaw do twierdzenia podnoszonego przez pełnomocnika skarżących w pismach procesowych z 3 lipca 2024 r. [...] Materiał, z którego organy wywiodły kluczowe dla sprawy ustalenia faktyczne, pochodzi nie tylko ze źródeł internetowych, ale również z oględzin przeprowadzonych dwukrotnie przez pracowników organu I instancji. Wyniki oględzin, udokumentowane w protokołach z dołączonymi zdjęciami, są jednoznaczne dla każdego racjonalnie rozumującego człowieka – obiekt znajdujący się na działce nr [...] to nic innego jak dom weselny". Co istotne, również dla aktualnie rozpoznawanej sprawy, w wyroku w sprawie II SA/Lu 401/24, Sąd powołał się również na ustalenia poczynione w postępowaniu prowadzonym przez organu nadzoru budowlanego. Jak wskazał Sąd, "ustalenia i rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie wskazują jednoznacznie, że doszło do istotnych, fundamentalnych wręcz odstępstw od projektu budowalnego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z 2018 r. (przeniesionego w lutym 2019 r. na Spółkę). Zakres odstępstw jest bardzo szeroki, tak w zakresie zagospodarowania terenu (m.in. wykonanie dodatkowych chodników i placów, przedłużenie drogi wewnętrznej, znaczące zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej – z 51% do 36%), jak i w zakresie zmiany sposobu użytkowania obiektu z mieszkalno-gospodarczego na usługowy – dom weselny (m.in. wykonanie w piwnicy pomieszczeń z komorami i innymi urządzeniami chłodniczymi; zbudowanie dużych zespołów pomieszczeń higieniczno-sanitarnych na parterze; zmiana pomieszczeń gospodarczych na profesjonalnie wyposażoną kuchnię, z dużymi stołami gastronomicznymi i profesjonalnymi okapami; zmiana największego pomieszczenia na parterze, mającego wg pierwotnego projektu służyć "magazynowaniu warzyw" na salę bankietową, do której dołączono pomieszczenie mające pierwotnie stanowić kuchnię; wykonanie pokoi gościnnych w części budynku projektowanej pierwotnie jako "nieużytkowa"; zob. uzasadnienie decyzji PINB w Lublinie z 30 lipca 2020 r.). Charakter tych odstępstw, nawet bez posługiwania się wiedzą techniczną, już tylko w świetle logiki i doświadczenia życiowego, wskazuje jednoznacznie, że zrealizowano inwestycję o zupełnie innym przeznaczeniu niż opisywano w zatwierdzonym projekcie – nie budynek mieszkalno-gospodarczy, ale budynek usługowy – służący organizacji wesel i innych przyjęć okolicznościowych. Całokształt powyższego materiału dowodowego tworzy spójny obraz sytuacji – późną wiosną 2019 r. na spornej działce nr [...] doszło do wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej, poprzez rozpoczęcie świadczenia usług w zakresie organizacji wesel i innych przyjęć okolicznościowych, zarówno w budynku posadowionym na działce, jak i z wykorzystaniem wspomnianej wyżej infrastruktury towarzyszącej. Wnioski organów są w tym zakresie w pełni prawidłowe, zgodne z dyrektywami postępowania dowodowego, w szczególności zasadami prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów". Trzeba mieć przy tym na uwadze, że jakkolwiek sprawa II SA/Lu 401/24 i rozpoznawana sprawa mają odrębne przedmioty (inne akty administracyjne stanowiące przedmiot kontroli sądu – przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej), to jednak w obydwu tych sprawach kluczową przesłanką rozstrzygnięcia jest w istocie ten sam fakt – moment rozpoczęcia w spornym budynku i na działkach nr [...] prowadzenia działalności usługowej w zakresie organizacji wesel, przyjęć i innych wydarzeń. Prawidłowość ustaleń faktycznych organów w kwestii tego faktu ma kluczowe znaczenie dla oceny legalności ich rozstrzygnięć. Stwierdzenie w uzasadnieniu prawomocnego wyroku w sprawie II SA/Lu 401/24, że fakt ten miał miejsce wiosną 2019 r. jest w istocie elementem oceny wiążącej nie tylko w sprawie dotyczącej nielegalnego wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej (na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.), ale także w rozpoznawanej sprawie, dla której ten sam fakt stanowi element prawidłowej subsumpcji innych przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia (art. 71 ust. 4 i 7 P.b.), co wynika z zasady prawomocności materialnej wyroku sądowego (art. 170 p.p.s.a.). Innymi słowy: skoro w sprawie II SA/Lu 401/24 przyjęto analizowany fakt za zgodny z rzeczywistym stanem rzeczy (uznając ustalenia organów za prawidłowe), nie można od tej oceny odstąpić w rozpoznawanej sprawie, skoro podstawą faktyczną rozstrzygnięcia jest ten sam fakt. Na marginesie jedynie można odnotować, że Spółka była jedną ze skarżących w sprawie II SA/Lu 401/24, była również reprezentowana przez tego samego pełnomocnika, któremu doręczono odpis sentencji wyroku z uzasadnieniem. Jeżeli pełnomocnik nie zgadzał się z oceną przez sąd faktu kluczowego dla rozstrzygnięć w obydwu sprawach, powinien był skorzystać z możliwości wniesienia skargi kasacyjnej. W świetle powyższych stwierdzeń, wyrażonych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku w sprawie II SA/Lu 401/24, należy uznać za w pełni prawidłowe rozstrzygnięcie wydane w sprawie rozpoznawanej – dotyczącej zgłoszenia Spółki z 19 marca 2024 r. w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku z funkcji mieszkalno-gospodarczej na usługową (budynek gastronomiczny – dom weselny z częścią hotelową). Skoro Spółka już wiosną 2019 r. rozpoczęła w budynku oraz na działkach nr [...] prowadzenie działalności usługowej w zakresie organizacji wesel, przyjęć i innych wydarzeń (włączając w to usługi noclegowe), to zmiana sposobu użytkowania spornego budynku nastąpiła już w 2019 r. Spółka zgłosiła zatem zmianę sposobu użytkowania budynku po tym fakcie, takie zgłoszenie było bezskuteczne (art. 71 ust. 4 i 7 P.b.), co musiało skutkować umorzeniem postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. Kwestia ta powinna znaleźć kontynuację w innym postępowaniu, prowadzonym już przez organy nadzoru budowlanego, mającym za przedmiot ocenę konsekwencji zmiany sposobu użytkowania budynku bez wymaganego prawem zgłoszenia (art. 71a P.b.). Wszystkie podniesione w skardze zarzuty i argumenty należy zatem uznać za niezasadne. Nietrafny jest również argument Spółki, odwołujący się do uzyskania w 2023 r. pozwolenia na użytkowanie spornego budynku. Do tej kwestii również odnosił się Sąd w wyroku w sprawie II SA/Lu 401/24. Po raz kolejny należy zatem przypomnieć, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z 27 kwietnia 2023 r. udzielająca Spółce pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno-gospodarczego (z instalacjami zewnętrznymi), na działkach nr [...], stanowiła formalny akt kończący postępowanie naprawcze, u którego podstaw leżały wspomniane wyżej istotne odstępstwa od rozwiązań pierwotnego projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę z 2018 r. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z 2023 r. jest konsekwencją wcześniejszej decyzji PINB w Lublinie z 2 lipca 2021 r. (k. 252 akt adm. postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, dołączonych do akt rozpoznawanej sprawy), zatwierdzającej dla inwestora – skarżącej Spółki projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót obejmujących budowę budynku mieszkalno-gospodarczego na działce nr [...] (wg ówczesnej numeracji). Nie sposób zatem wiązać pozwolenia na użytkowanie, stanowiącego finałowy akt legalizacji odstępstwa od pierwotnego projektu (z uwzględnieniem dopełnienia innych warunków, w tym sporządzenia projektu zamiennego i wykonania niezbędnych robót dostosowujących) z faktem rozpoczęcia świadczenia usług w zakresie organizacji wesel i innych przyjęć okolicznościowych, który miał bezsprzecznie miejsce późną wiosną 2019 r. Ponadto trzeba mieć na uwadze treść rozstrzygnięć organu nadzoru budowlanego. Z obydwu decyzji (z 2021 i z 2023 r.) wynika, że obiekt zalegalizowano jako budynek mieszkalno-gospodarczy. W ślad za uzasadnieniem wyroku w sprawie II SA/Lu 401/24, należy ponownie wskazać, że wykorzystywanie budynku (oraz infrastruktury towarzyszącej) do celów prowadzenia działalności usługowej oznacza zmianę sposobu użytkowania obiektu – nie sposób w tym przypadku mówić już o funkcji mieszkalno-gospodarczej. Jest to jednak kwestia odrębna, która może być oceniana w odrębnej sprawie, prowadzonej przez organy nadzoru budowlanego. Trzeba też zauważyć, że pomimo formalnej legalizacji użytkowania obiektu jako budynku mieszkalno-gospodarczego, te same źródła internetowe, które stanowiły podstawę prawidłowych ustaleń faktycznych organów w rozpoznawanej sprawie, wskazują, że w obiekcie nadal prowadzona jest działalność w zakresie organizacji wesel i innych przyjęć okolicznościowych, o czym świadczą chociażby zamieszczane cały czas nowe opinie użytkowników obiektu, wraz z dokumentacją zdjęciową. Z powyższych względów, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne, a nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (niezależnie od podniesionych przez Spółkę zarzutów), oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.