II SA/Lu 826/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Kinga Górka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 marca 2018 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi A. W.-P. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) z tytułu podatku od towarów i usług. Wnioskiem z dnia [...] r. Z. W. zwrócił się między innymi o przyznanie pomocy w postaci specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu bojlera. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] działający z upoważnienia Wójta Gminy [...] w pkt 1. odmówił przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego na wniosek z dnia [...] r. z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu bojlera, w pkt 2 odmówił przyznania specjalnego zasiłku celowego na wniosek z dnia [...] r. z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu bojlera. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ omówił stan faktyczny i prawny sprawy. Wskazał, że pismami z dnia [...] r. Nr [...] i Nr [...] odpowiednio Z. W. i T. W. zostali poinformowani o terminie wizyty pracowników socjalnych w miejscu zamieszkania w dniu [...] r. w celu przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego. We wskazanym dniu - [...] r. pracownicy socjalni w asyście funkcjonariuszy Policji przyjechali do miejsca zamieszkania wnioskodawcy w celu przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego. Z. W. nie było w domu. Żona T. W. oświadczyła, że sytuacja bytowa się nie zmieniła, Z. W. samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Pozostaje w separacji z żoną i zajmuje dwa pomieszczenia: pokój i kuchnię, natomiast przedpokój i łazienka są wspólnie użytkowane. Wnioskodawca korzysta z kuchni węglowej. Mieszkanie wyposażone jest w podstawowy sprzęt gospodarstwa domowego. Lodówka jest niesprawna i brakuje bojlera elektrycznego. Z ustaleń organu wynika, że Z. W. jest zdolny do samodzielnej obsługi. Sam się ubiera i samodzielnie wykonuje czynności higieniczne, robi zakupy, jeździ do lekarza. Załatwia swoje i żony sprawy w urzędzie. Jego środkiem lokomocji jest rower. Zdaniem organu taka aktywność i duża częstotliwość wizyt w Urzędzie Gminy w [...] i Ośrodku Pomocy Społecznej w [...] wskazuje na jego sprawność fizyczną. T. W. odmówiła podpisania wywiadu w obecności funkcjonariusza Policji i pracownika socjalnego. Z. W. osobiście dołączył odcinek emerytury za marzec 2017 r. Organ ustalił, że źródłem utrzymania Z. W. jest emerytura w wysokości [...] zł brutto ([...] zł netto) miesięcznie, z uwagi na zajęcia komornicze emerytura jest wypłacana w wysokości [...] zł miesięcznie. Zdaniem organu należy podkreślić, że wnioskodawca nie udokumentował znacznych wydatków z emerytury, które mogłyby stanowić podstawę do uznania, iż znalazł się w trudnej sytuacji finansowej. Decyzją z dnia [...] r. [...] przyznano specjalny zasiłek celowy w kwocie [...]zł. z przeznaczeniem kwoty [...]zł. na zakup bojlera, natomiast pozostała kwota [...]zł. z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu opału-drewna, lodówki leków, butów, ubrania letniego i opłacenia energii elektrycznej. W trakcie przeprowadzania wywiadu środowiskowego w dniu [...] r. T. W. oświadczyła, że nie został zakupiony bojler za środki przyznane przez ośrodek. Organ zaznaczył, że Z. W. nie pozostaje bez źródła dochodu. Pobiera świadczenie emerytalne, z którego winien wygospodarować środki na ewentualne uzupełnienie wnioskowanej potrzeby we własnym zakresie. Odmowa przyznania specjalnego zasiłku celowego na zakup bojlera, jak wyjaśnia organ była podyktowana faktem, że pomoc na ten cel została już przyznana w kwocie [...]zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożył w dniu [...] r. Z. W.. Zarzucił, że decyzja została wydana "na szkodę na podstawie protokołów aktualizacji wywiadów z wpisami w biurze Ośrodka Pomocy Społecznej, już po wizycie niezgodnymi ze stanem rzeczywistym np. zdrowia, warunków mieszkaniowych potwierdzonym istotnymi dowodami medycznymi, oświadczeniami". W dniu [...] r. wpłynęło do Kolegium pismo Z. W. datowane na [...] r. uzupełniające odwołanie. Podniósł w nim, że protokół z dnia [...] r. "jest sprodukowany" w biurze Ośrodka Pomocy Społecznej po wizycie w asyście funkcjonariuszy Policji. Stwierdził, że w jego sprawie żona powiadomiła pracownika socjalnego, iż nic nowego nie wnosi. Pracownik socjalny wpisał do protokołu wyłącznie do działu I pkt 1-6 dane żony i parę słów do działu II (wymienił wnioski). Odwołujący podniósł, że żona nie potwierdziła wpisów w miejscu zamieszkania, a pracownik socjalny wpisał w biurze Ośrodka Pomocy Społecznej po wizycie do pkt 12 w dziale I "własne wymyślone różne rzeczy ogólnikowe bez znaczenia". Stwierdził, że dział III kwestionariusza to kłamstwa, spekulacje, głupoty, itp. nie mające nic wspólnego z istotnymi dokumentami, a nawet z działem I. Odwołujący twierdzi, że Ośrodek Pomocy Społecznej zastrasza żonę odmową przyznania świadczeń w przypadku niepodpisania "namiastki protokołów in blanco". W biurze Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] następuje, w ocenie odwołującego wpisywane od [...] r. "bzdur, głupot, stanów niezgodnych z rzeczywistymi, spekulacji, rzekomych informacji od żony wymyślanych na szkodę z wrogości, itd.". Ponadto wskazuje na brak udziału w postępowaniu z powodu naruszenia art. 10 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn. DZ.U.2017 poz.1257). Rozpatrując odwołanie Kolegium decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że z uwagi na osiągany dochód, tj. [...] zł miesięcznie, przekraczający kryterium dochodowe, Z. W. nie może być przyznany zasiłek celowy i podkreślił, że udzielenie pomocy w ramach zasiłku celowego specjalnego nie jest obligatoryjne, czyli przyznanie pomocy i jej wysokość zależy od uznania organu pomocy społecznej, wynikającego z oceny sytuacji w jakiej znajduje się osoba oczekująca pomocy. Kolegium stwierdziło, iż podziela ustalenia i wnioski organu pierwszej instancji, który wydał, w jego ocenie prawidłowe rozstrzygnięcie, odmawiając odwołującemu przyznania na zakup bojlera zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego. Zdaniem Kolegium odmowa przyznania pomocy jest uzasadniona okolicznościami sprawy. Organ udzielił już pomocy na zakup bojlera w wysokości [...] zł i nie było to dofinansowanie do zakupu bojlera, lecz realna całościowa pomoc na ten cel. Wysokość pomocy odpowiadała faktycznej cenie takiego bojlera. Organ stwierdził, że nie ma uzasadnienia ponowne przyznawanie pomocy na ten cel. Z. W. był zobligowany do wydania otrzymanych środków na wskazany przez organ cel zgodnie z przeznaczeniem określonym w decyzji przyznającej tą pomoc. Jak podnosi organ, akta sprawy nie wskazują, aby zaszła jakaś niespodziewana nadzwyczajna okoliczność w sytuacji odwołującego uzasadniająca wydatkowanie przedmiotowej kwoty na inny cel. Należy podkreślić, zdaniem organu, że Z. W. dysponuje stałym dochodem, a ponadto otrzymuje od organu wszechstronną pomoc, mógł więc za przyznaną kwotę zakupić bojler. Akta sprawy zawierają kartę jego świadczeń za okres od [...] r. do [...] r., z której wynika, że w tym okresie uzyskał pomoc społeczną w postaci specjalnych zasiłków celowych i pomoc żywnościową w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na zakup żywności w wysokości [...] zł. Dla zobrazowania powyższego, Kolegium wskazało otrzymaną w okresie od stycznia do maja 2017 r. pomoc: decyzją z dnia [...] r. Nr [...] organ przyznał Z. W. świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w kwocie [...]zł miesięcznie w okresie od dnia 1 stycznia do [...] r., która to pomoc została zwiększona przez Kolegium decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na [...] zł miesięcznie, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] przyznano specjalny zasiłek celowy w formie rzeczowej - opał na kwotę [...]zł z dowozem do miejsca zamieszkania i w wysokości [...] zł na dofinansowanie do opłaty za energię elektryczną, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] przyznano specjalny zasiłek celowy w kwocie [...]zł, w tym kwotę [...]zł z przeznaczeniem na zakup bojlera, a kwotę [...]zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu opału - drewna, lodówki, leków, butów, ubrania letniego i opłacenia energii elektrycznej, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] przyznano specjalny zasiłek celowy w kwocie [...]zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu opału - drewna i opłacenia energii elektrycznej, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] przyznano specjalny zasiłek celowy w kwocie [...]zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu żywności, lodówki, butów letnich i ubrania letniego, decyzją z dnia [...] r. przyznano specjalny zasiłek celowy w kwocie [...]zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu żywności - słodyczy, lodówki i opłacenia energii elektrycznej. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w postępowaniu odwoławczym organ odwoławczy stwierdził, iż zarzuty są niezasadne. Z powodu niemożności przeprowadzenia wywiadu z odwołującym z powodu unikania spotkania z pracownikami socjalnymi w miejscu zamieszkania oraz nieudzielania informacji lub udzielania ich w bardzo ograniczonym zakresie przez T. W. - żonę odwołującego podczas przeprowadzania z nią aktualizacji wywiadu środowiskowego w sprawie odwołującego, powoływanie się na wiedzę organu z urzędu co do sytuacji odwołującego w szczególności w przypadku specjalnego zasiłku celowego jest zdaniem organu irracjonalne. Twierdzenie, że organ fałszuje protokoły aktualizacji wywiadów środowiskowych po wywiadzie w biurze organu oraz, że domaga się od T. W. podpisu na protokole in blanco jest niewiarygodne i nieuzasadnione. Kolegium nie daje wiary tym twierdzeniom, tym bardziej, że odbywa się to w obecności funkcjonariuszy Policji. Zarzut produkowania protokołów w biurze jako wadliwość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie również dlatego, ponieważ działy I i II kwestionariusza aktualizacji wywiadu wypełniane są podczas wywiadu, a działy od III do V co do zasady wypełniane są w biurze. Zarzut braku udziału w postępowaniu jest w ocenie organu odwoławczego niezasadny, ponieważ Z. W. powiadomiony o terminie przeprowadzenia wywiadu odmawia udziału w nim, opuszczając wcześniej mieszkanie lub nie ujawniając się przebywa w innym pomieszczeniu, natomiast żona T. W. udziela lakonicznych odpowiedzi, głównie twierdząc, że nic się nie zmieniło i nie wskazuje na okoliczności mogące mieć znaczenie w sprawie. Jak podkreśla organ, w przedmiotowej sprawie najistotniejszą dla rozstrzygnięcia sprawy okolicznością jest fakt wcześniejszego przyznania pomocy na zakup bojlera w wysokości pozwalającej na jego zakup. Kolegium wskazało również, że pismem z dnia [...] r. Z. W. został powiadomiony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia ewentualnych dodatkowych uwag na piśmie. Z. W. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wskazując, że jest "na szkodę – RP". Według skarżącego organ odwoławczy przekroczył uprawnienia w zakresie oceny stanu zdrowia, uzasadniając zaskarżoną decyzję stanem faktycznym niezgodnym z rzeczywistością. Zarzuty podniesione w skardze odnoszą się do wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, zdaniem skarżącego przez "pseudourzędników" i "wpisy pseudolekarzy". Ponadto skarżący wniósł o wyłączenie członków składu orzekającego w niniejszej sprawie, uzasadniając to ogólnikowo "z urzędu" nie podając natomiast konkretne przyczyny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednocześnie wyjaśniając, że wniosek o wyłączenie pracowników składu orzekającego Samorządowego Kolegium Odwoławczego po wydaniu decyzji jest spóźniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu jest rozstrzygnięcie w sprawie odmowy przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego na wniosek z dnia [...] r. z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu bojlera oraz odmowa przyznania specjalnego zasiłku celowego na wniosek z dnia [...] r. z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu bojlera. Organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie i zasadnie uznały, że nie zachodzą szczególne przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącemu zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", ani specjalnego zasiłku, uregulowanego w art. 41 pkt 1, który może być przyznany wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. W orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanka ta zachodzi wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu faktycznego, pozwala jednoznacznie stwierdzić, że jest ona nadzwyczaj drastyczna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe oraz że nie wynika ze zdarzeń należących do czynności życia codziennego ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Przyznanie omawianego świadczenia wymaga zatem wyjątkowych, okazjonalnych okoliczności. Specjalny zasiłek celowy winien być zatem traktowany jako szczególna, doraźna pomoc udzielana podmiotom przekraczającym ustawowe kryteria dochodowe, w sytuacji, gdy nie jest możliwe uzyskanie przez nie niezbędnych środków w ramach własnych działań i zwyczajnych świadczeń z pomocy społecznej. W myśl art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U z 2017r. poz. 1769 ) dalej jako "u.p.s.", prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje: osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kryterium dochodowego na osobę w rodzinie oraz rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie – przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Zatem w świetle przytoczonego przepisu przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej co do zasady jest uzależnione od spełnienia kryterium dochodowego. Zgodnie z art. 9 ust. 8 u.p.s. w opisanej w tym przepisie sytuacji kryteria dochodowe ustala Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. W oparciu o wskazaną delegację ustawową wydane zostało znajdujące zastosowanie w sprawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1058) zgodnie z którym kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi od dnia [...] r. kwotę [...]zł. Według niekwestionowanych w sprawie ustaleń skarżący uzyskuje dochód w wysokości [...] zł (netto [...] zł) miesięcznie przekracza zatem wspomniane kryterium uprawniające do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego. Przedmiotowa decyzja podejmowana była na podstawie uznania administracyjnego, nie podlega zatem kontroli sądowej z punktu widzenia celowości, czy zasadności, natomiast sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, a więc dotyczy prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. Organ działający w ramach uznania administracyjnego jest zatem obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Obowiązki te ciążą również na organie drugiej instancji, który, stosownie do dyspozycji art. 136 k.p.a., może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. Odnosząc powyższy wywód do okoliczności sprawy sąd stwierdza, że nie ma podstaw do zarzucenia organowi przekroczenia granic uznania. Odmowa przyznania świadczenia opierała się zarówno na ocenie sytuacji materialnej oraz potrzeb wnioskodawcy, jak i własnych możliwości finansowych szczegółowo opisanych w decyzji. W niniejszej sprawie nie sposób zarzucić organom przekroczenia granic uznania administracyjnego, a w konsekwencji - naruszenia prawa. Wydanie decyzji zostało poprzedzone czynnościami wyjaśniającymi zmierzającymi do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a rozstrzygnięcie zostało należycie uzasadnione. Organ zwrócił uwagę również na zakres już udzielonej pomocy i objęcie skarżącego stałą pomocą w różnych formach, tak pieniężnych jak i niepieniężnych. Podkreślić natomiast należy, że wysokość i zakres świadczeń z pomocy społecznej nie mogą być oparte na subiektywnych oczekiwaniach osób uprawnionych, zmierzających do obarczenia organów pomocy społecznej pełnym zakresem obowiązków przejęcia nad nimi całkowitej opieki finansowej i życiowej. Jak podkreślono w zaskarżonej decyzji pomoc społeczna spełnia jedynie funkcję subsydiarną, wspomagającą osoby korzystające ze świadczeń w przezwyciężaniu trudnej sytuacji życiowej. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy należy uwzględnić, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.). W świetle powyższego, w ocenie sądu organy słusznie uznały, że sytuacja życiowa skarżącego nie należy do wyjątkowych przypadków, usprawiedliwiających przyznanie – na zasadzie wyjątku – specjalnego zasiłku celowego. W obszernych uzasadnieniach organy obu instancji wskazały, że za odmową przemawia z jednej strony to, że skarżący posiada stałe źródło dochodu, a z drugiej fakt, że organ przyznał już decyzją z dnia [...] r. [...] specjalny zasiłek celowy w kwocie [...]zł na zakup bojlera, a pozostałą kwotę [...]zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu opału - drewna, lodówki, leków, butów, ubrania letniego i opłacenia energii elektrycznej. Należy podkreślić, że skarżący nie udokumentował znacznych wydatków z emerytury, które mogłyby stanowić podstawę do uznania, że znalazł się w trudnej sytuacji życiowej. Skoro organ udzielił mu już pomocy na zakup bojlera i była to realna całościowa pomoc na ten zakup, to w ocenie sądu należy stwierdzić, że nie ma uzasadnienia ponowne przyznawanie pomocy na ten cel. W ocenie sądu, bezzasadny jest także zarzut skarżącego dotyczący wadliwego przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w dniu [...]. Z akt jasno wynika, że pismem z [...]. powiadomiono skarżącego o ustaleniu terminu wywiadu. Zawiadomienie zostało odebrane w dniu [...]., był zatem zobowiązany do udziału w przeprowadzanej czynności. Jeśli nie brał w niej udziału, nie jest jasne na jakich przesłankach opierał przekonanie o wadliwym wypełnieniu protokołu, tym bardziej, że biorąca udział w wywiadzie jego żona nie zgłaszała w tym zakresie żadnych uwag. Rzeczywiście natomiast z protokołu wywiadu wynika, że część wywiadu została uzupełniona [...]., nie miało to jednak żadnego znaczenia dla sprawy. Dotyczyła ona bowiem oceny sytuacji skarżącego, wniosków pracownika socjalnego oraz planu i działań na jego rzecz. Jej podstawą była zaś dokonana [...]. aktualizacja sytuacji rodzinnej, mieszkaniowej i zdrowotnej skarżącego, gdzie sformułowano także jego oczekiwania i potrzeby, opierając się na wyjaśnieniach T. W.. Ocena sytuacji skarżącego i ustalenie na tej podstawie planu pomocy mogła zatem zostać zamieszczona w protokole później. Dodatkowo należy podkreślić, że przeprowadzenie aktualizacji wywiadu środowiskowego w dniu [...] r. odbyło się w asyście Policji. Skoro skarżący zarzucał pracownikom socjalnym fałszowanie sporządzanych przez nich wywiadów środowiskowych, obecność funkcjonariuszy Policji przy dokonywaniu powyższej czynności leżała więc także w jego interesie. Nie budzi wątpliwości sądu, że bezzasadny jest również podniesiony w skardze zarzut niewyłączenia od orzekania w niniejszej sprawie członków Kolegium, bowiem nie zachodzą w tej sprawie żadne przesłanki wynikające z art. 24 k.p.a. W szczególności przesłanki takiej nie może stanowić fakt, że członkowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego orzekali w innych sprawach skarżącego, w których rozstrzygnięcia były dla niego niekorzystne. Podkreślenia wymaga, że skarżący nie składał przy tym, w trakcie postępowania wniosku o wyłączenie członków Kolegium. Natomiast zarzut dotyczący "zafałszowania" przez organy stanu zdrowia i sytuacji życiowej skarżącego nie został przez niego sprecyzowany. Ponadto z akt sprawy bezspornie wynika, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji skarżący miał zapewniony czynny udział. Brak udziału w niektórych czynnościach postępowania nastąpił wyłącznie z woli skarżącego (uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego), nie zaś w rezultacie zaniedbań organu. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) skargę należało oddalić. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 powyższej ustawy w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 4 ust. 1 i ust.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016r., poz. 1714 ). Jest to kwota [...]zł powiększona o kwotę podatku od towarów i usług, wyliczoną według stawki 23 %.