II SA/Lu 828/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca ), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] znak: [...] odmawiającą J. D. ustalenia warunków zabudowy dla realizacji budynku mieszkalnego na terenie działki nr 76/4 położonej przy ul. T. w L. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ administracji, powołując się na treść przepisu art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził, że szczególnie istotną przesłanką wydania decyzji odmownej przez organ I instancji był brak spełnienia warunku wynikającego z art. 60 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, a mianowicie nie zachodzi w realiach sprawy wskazana w tym przepisie sytuacja, że teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Z dołączonego do akt sprawy wypisu i wyrysuj z obowiązującego do 31 grudnia 2001 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób jednoznaczny wynika, że działka nr 76/4 przy ul. T. w L. znajdowała się w obszarze oznaczonym symbolem VIII C 17 RP, przeznaczonym pod uprawy polowe bez prawa zabudowy mieszkaniowej. Potwierdza tę okoliczność znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów i budynków z dnia 2 lutego 2005 r. Jednocześnie z dokonanej przez przedstawicielkę Urzędu Miasta na rozprawie w dniu 25 lipca 2005 r. analizy mapy Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta L. wynika, że obszar obejmujący działkę nr 76/4 oznaczony jest w tym dokumencie jako strefa produkcji rolnej bez prawa do zabudowy. Nadto organ administracji wskazał, że według §3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ administracji publicznej (przez co należy też rozumieć osobę uprawnioną do sporządzenia projektu decyzji o warunkach zabudowy) wyznacza wokół działki przeznaczonej pod inwestycję obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. O sposobie wyznaczenia terenu poddanego analizie mowa jest w ust. 2 §3 ww. rozporządzenia. Taki dokument, gdzie obszar poddany jest analizie w formie graficznej i opisowej znajduje się w aktach sprawy, natomiast uzasadnienie decyzji – w ocenie organu II instancji – zawiera tok myślowy przeprowadzonej analizy terenu, która prowadzi do wniosku, że nie ma możliwości w tym przypadku przedłużenia linii zabudowy. Z powyższą decyzją SKO nie zgadza się J. D. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skardze wskazuje, że uzasadnienie odmowy ustalenia warunków zabudowy jest zupełnie bezpodstawne i nielogiczne. Wydawanie zezwoleń na zabudowę w rejonie ul. T. z uzasadnieniem, że chodzi w nich o rozbudowę istniejących gospodarstw jest zupełnie niezrozumiałe, gdyż osoby, które takie zezwolenia otrzymały, nigdy nie posiadały gospodarstw rolnych i na rozbudowę takich brak jakiegokolwiek uzasadnienia. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie jego wniosku. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej ustawa o planowaniu), ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 cyt. ustawy). Postępowanie administracyjne w sprawie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji innych niż inwestycje celu publicznego (a do takich właśnie należy inwestycja rozpatrywana w niniejszej sprawie) regulują przepisy art. 59-67 ustawy o planowaniu oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W myśl przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu (błędnie wskazany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako art. 60 ust. 1) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zatem brak któregokolwiek z tych warunków nie pozwala właściwemu organowi administracji na wydanie decyzji pozytywnej ustalającej warunki zabudowy. W realiach rozpatrywanej sprawy organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i oceniły zgromadzone w sprawie dowody. Sąd podziela stanowisko tych organów, iż nie ma możliwości przedłużenia linii zabudowy dla projektowanej inwestycji, gdyż istniejąca zabudowa usytuowana jest bezpośrednio przy ul. Z. i ul. Z., zaś działka skarżącego leży poza tą zabudową. Teren nie posiada też dostępu do drogi publicznej, gdyż ul. T. jest terenem zamkniętym PKP. Podkreślić należy, że analizę uwarunkowań zagospodarowania terenu przeprowadziła osoba legitymująca się stosownymi uprawnieniami urbanistycznymi i – zdaniem Sądu – brak jest uzasadnionych podstaw do jej kwestionowania. Niezależnie od powyższego, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji słusznie zwrócono uwagę, iż wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na wnioskowaną inwestycję na działce nr 76/4, położonej przy ul. T. w L. jest niedopuszczalne w świetle dyspozycji pkt. 4 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu ze względu na wymóg uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Teren ten nie jest objęty również zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 o planowaniu. Obowiązujący poprzednio na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprost sytuował działkę skarżącego w obszarze przeznaczonym pod uprawy polowe bez prawa zabudowy mieszkaniowej. Stwierdzić też trzeba, iż analiza akt sprawy, a w szczególności wypis z rejestru gruntów i budynków oraz Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta L. przedstawione na rozprawie przed organem administracji w dniu 25 lipca 2005 r., wskazuje, iż teren, na którym miała by być zrealizowana przedmiotowa inwestycja jest terenem o przeznaczeniu rolniczym. Tym samym usytuowanie na tym terenie inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wymaga uzyskania decyzji o wyłączeniu danych gruntów z produkcji rolniczej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.). W tych warunkach organy administracji prawidłowo odmówiły ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Oceny powyższej nie zmieniają okoliczności podnoszone przez skarżącego w skardze, a dotyczące uzyskania pozwoleń na rozbudowę przez właścicieli innych nieruchomości położonych w rejonie ul. T. Twierdzenia te nie stanowią przesłanki warunkującej rozstrzygniecie sprawy administracyjnej skarżącego i jako takie nie mogą być brane pod uwagę. Jak wyjaśniła przy tym przedstawicielka Urzędu Miasta L. na rozprawie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, przy ul. T. są wydawane decyzje o warunkach zabudowy, ale w obszarze, gdzie już istnieje zabudowa i nie ma terenu zamkniętego, tj. w okolicach ul. P.-P. W innych częściach ul. T. decyzje pozytywne nie są zaś wydawane z uwagi na zamknięty teren kolejowy i grunty rolne (k. 35). Mając powyższe na względzie należało skargę oddalić na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).