II SA/Lu 83/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Asesor sądowy Maciej Gapski Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) Protokolant Referent Agata Kuśmirska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi S. R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2025 r., znak: [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] czerwca 2025 r., znak: [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz S. R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzją z dnia [...] listopada 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako: Kolegium), po rozpoznaniu odwołania S. R. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej także jako: spółka, skarżąca, inwestor), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. (dalej także jako: Wójt) z [...] czerwca 2025 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 25 lipca 2022 r. do Wójta wpłynął wniosek skarżącej o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwarzania i zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Inwestycja została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wójt decyzją z dnia [...] czerwca 2025 r., na podstawie m. in. art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 80 ust. 1 i ust 2 oraz art. 85 ust.1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r., poz. 1112; dalej jako: u.i.ś.), odmówił wydania spółce decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwarzania i zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w gminie L. — ze względu na brak zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ pierwszej instancji wskazał, że inwestycja planowana jest na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie geodezyjnym [...]. Na tym obszarze obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – uchwała nr XII/99/19 Rady Gminy L. z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2020 r., poz. 149; dalej także jako: miejscowy plan, uchwała). Wójt stwierdził, że powyżej wskazane działki, objęte miejscowym planem, znajdują się na obszarze [...] tj. terenach obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz usług z dopuszczeniem mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ pierwszej instancji oparł rozstrzygnięcie na treści § 9 ust. 1 uchwały, zgodnie z którym na obszarze obowiązywania miejscowego planu zakazuje się lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko z zastrzeżeniem ust 4 i 6. Zdaniem organu sformułowanie "z zastrzeżeniem" nie może być rozumiane jako "z wyłączeniem". Ponadto Wójt uznał, że wyszczególnione w § 9 ust. 4 i 6 miejscowego planu wyjątki, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ I instancji przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania oraz charakterystykę przedsięwzięcia. Kolegium, rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji, ograniczyło się wyłącznie do badania zgodności zamierzenia z miejscowym planem (art. 80 ust. 2 u.i.ś.). Organ odwoławczy uzasadniając rozstrzygnięcie powołał się na treść § 9 ust. 1, 4 i 6 oraz § 21 miejscowego planu. Zdaniem Kolegium obowiązujący plan na terenie gminy L. co do zasady zakazuje lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Organ wskazał, że uchwała posługuje się dwoma pojęciami. Pierwszym węższym – "przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziałujące na środowisko" i realizacji takich inwestycji plan zabrania. I drugim "przedsięwzięcie mogące prowadzić do przekroczenia dopuszczalnych wielkości oddziaływania na środowisko przez wytwarzanie hałasu, wibracji, pól elektromagnetycznych, zanieczyszczenia powietrzy czy gleby", które nie zawiera powyższego tj. "przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziałującego na środowisko". Kolegium stanęło na stanowisku, że § 21 uchwały nie obejmuje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem organu odwoławczego byłoby to sprzeczne z ogólną częścią planu, a po drugie w przepisie posłużono się zwrotem "usługi, z dopuszczeniem mogących znacząco oddziaływać na środowisko", a nie odmiennym. Spółka w skardze do tut. sądu podniosła następujące zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, który miały wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 80 ust. 2 u.i.ś. w zw. z § 9 ust. 1 i 4 oraz § 21 pkt 3 lit. c miejscowego planu oraz w zw. z § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez ich błędne zastosowanie oraz błędną wykładnię, polegające w szczególności na: błędnym rozumienia zakresu pojęcia "przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko" oraz niezastosowaniu przez Kolegium względem części ogólnej i szczególnej miejscowego planu reguły kolizyjnej lex specialis derogat legi generali, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że planowane przez spółkę przedsięwzięcie nie jest zgodne z ustaleniami uchwały, podczas gdy z postanowień miejscowego planu wynika możliwość sytuowania na działkach skarżącej inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko; 2. art. 22 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich błędne zastosowanie i ograniczenie spółce wolności działalności gospodarczej, mimo nieziszczenia się przesłanek ustawowych (z art. 80 ust. 2 u.i.ś.), co stanowi także nieuprawnione ograniczenie prawa własności. 3. art. 89 § 1 w zw. z art. 9, 11 oraz 12 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niewyznaczenie rozprawy administracyjnej oraz niepoinformowanie o tym skarżącej; 4. art. 7, 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i brak przeprowadzenia wszechstronnej i wyczerpującej analizy całego materiału dowodowego w sprawie; 5. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i sporządzenie uzasadnienia w sposób niedostatecznie wyjaśniający podstawę prawną, na której oparło się Kolegium; 6. art. 8 § 1 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez ich błędna stosowanie polegające m. in. na uznaniu, że nie jest istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy to, że organ pierwszej instancji prowadził postępowanie w szerszym zakresie niż powinien; 7. art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie; 8. art. 136 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i nieprzeprowadzenie w sposób należycie wyczerpujący uzupełniającego postępowania dowodowego; 9. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy w sposób rażący narusza ona prawo. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Stanowisko w sprawie zajął uczestnik postępowania – F. M. O. L. z siedzibą w L. (dalej także jako: Fundacja). Pismem z dnia 21 kwietnia 2026 r. fundacja ta wskazała, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postepowania dowodowego w zakresie ustalenia rzeczywistego obszaru oddziaływania przedsięwzięcia oraz przyjęcie ustaleń opartych na kryteriach formalnych, a nie materialnych. Fundacja wskazała przy tym na treść art. 74 ust. 3a u.i.ś. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 71 ust.1 u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 1 u.i.ś.) – i tak została zakwalifikowana inwestycja wskazana we wniosku skarżącej. Omawiana decyzja ma charakter związany. Oznacza to, że organ właściwy zobowiązany jest ją wydać, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy, a zarazem zobligowany jest odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek negatywnych. Przesłanki wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przewiduje art. 80 ust. 1 u.i.ś. Jak stanowi art. 80 ust. 2 u.i.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość uwzględnienia wniosku o wydanie decyzji środowiskowej i prowadzi do wydania decyzji odmownej. W niniejszej sprawie organy obu instancji stwierdziły, że inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem. W orzecznictwie zauważa się, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wydana jedynie po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe (por. m. in. wyroki NSA: z 10 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2460/16, z 19 marca 2019 r., sygn.. II OSK 1093/17). Oznacza to, że po ewentualnym stwierdzeniu na wstępnym etapie badania wniosku niezgodności z miejscowym planem, organ nie powinien prowadzić postępowania w dalszym zakresie – gdyż może to wywołać u strony uzasadnione przekonanie o spełnieniu tej przesłanki – lecz wydać decyzję odmowną. W niniejszej sprawie podstawą odmowy wydania decyzji jest wywodzona przez organy niezgodność inwestycji z miejscowym planem, a mimo to Wójt prowadził postępowanie w szerszym zakresie, czyli tak, jakby przystępował do weryfikacji dalszych przesłanek. W związku z tym sąd stwierdził naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). Co jednak najistotniejsze, sąd stwierdził, że wadliwe jest twierdzenie organów o niezgodności planowanego zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Postanowienia planu miejscowego nie mogą być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 490/05). Wszelka rozszerzająca wykładnia ustaleń planu miejscowego na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 11 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 295/96). Wprawdzie właściciel nie ma pełnej swobody zabudowy, ale wszelkie ograniczenia w zakresie określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu wynikające z przepisów prawa, w tym z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, muszą wyraźnie wynikać z przepisów i nie można ich domniemywać. W pierwszej kolejności należy wskazać, że miejscowy plan w § 9 ust. 1 istotnie wprowadza ogólną zasadę – zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – z zastrzeżeniem ust. 4 i 6. Wskazane przepisy (§ 9 ust. 4 i 6 uchwały) przewidują zatem wyjątki od ogólnej zasady. Pojęcie "z zastrzeżeniem" należy rozumieć w ten sposób, że przepis należy wykładać z uwzględnieniem treści innych przepisów, które mogą modyfikować jego zakres. Norma, do której przepis odsyła w ten sposób stanowi przepis szczególny w odniesieniu do ogólnego (odsyłającego). Zgodnie z § 9 ust. 6 miejscowego zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko nie dotyczy infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. Sąd nie znalazł podstaw, aby stwierdzić, że planowana inwestycja stanowi inwestycję tego rodzaju. Należy jednak zwrócić uwagę na treść § 9 ust. 4 miejscowego planu, zgodnie z którym: dla terenów niewymienionych w ust. 3 dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących prowadzić do przekroczenia dopuszczalnych wielkości oddziaływania na środowisko przez wytwarzanie hałasu, wibracji, pól elektromagnetycznych, zanieczyszczania powietrza czy gleby, przy czym oddziaływanie na środowisko przekraczające dopuszczalne wielkości winno zamykać się: (pkt 1) na terenie działki lub zespołu działek do którego prowadzący posiada tytuł prawny, z zastrzeżeniem jak ust. 5; (pkt 2) w granicach terenów oznaczonych symbolami przeznaczenia: EF, P i PU. Interpretacja § 9 ust. 1 z zastrzeżeniem ust. 4 miejscowego planu prowadzi do następujących wniosków. Lokalizacja przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jest co do zasady niedopuszczalna na obszarze obowiązywania uchwały, jednakże jest dozwolona w przypadku spełnienia następujących przesłanek: po pierwsze – na terenach niewymienionych w ust. 3 (tj. innych niż zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), po drugie – w zakresie przedsięwzięć mogących prowadzić do przekroczenia dopuszczalnych wielkości oddziaływania na środowisko przez wytwarzanie hałasu, wibracji, pól elektromagnetycznych, zanieczyszczania powietrza czy gleby, po trzecie – oddziaływanie na środowisko przekraczające dopuszczalne wielkości winno zamykać się: na terenie działki lub zespołu działek do którego prowadzący posiada tytuł prawny, z zastrzeżeniem jak ust. 5; po czwarte – w granicach terenów oznaczonych symbolami przeznaczenia: EF, P i PU. W związku z powyższym należało stwierdzić, że organy dokonały wadliwej wykładni § 9 ust. 1 i ust. 4 uchwały, błędnie stwierdzając niezgodność inwestycji z miejscowym planem. Powyższe przepisy znajdują się w części ogólnej miejscowego planu, natomiast sporne przedsięwzięcie planowane jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie jako PU/4, uregulowanym w § 21 miejscowego planu. Należy podkreślić, że wskazany § 21 miejscowego planu jest przepisem szczególnym w stosunku do § 9 tego aktu, znajdującego się w części ogólnej miejscowego planu, a zatem zgodnie z zasadą wykładni norm kolizyjnych pierwszeństwo ma przepis szczególny (łac. lex specialis derogat legi generali). Po drugie treść przepisu bezpośrednio koresponduje z § 9 ust. 4 pkt 2 miejscowego planu, który odwołuje się do granic obszarów PU, potwierdzając dopuszczalność realizacji spornej inwestycji na tym terenie. W niniejszej sprawie determinujące znaczenie ma analiza treści § 21 pkt 1 uchwały. Przepis ten przewiduje bowiem przeznaczenie podstawowe dla obszarów PU/1 – PU/4: tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz usług, z dopuszczeniem mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazany przepis wprost i jednoznacznie dopuszcza realizację inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko na tym obszarze. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w decyzjach obu organów, należy podkreślić, że § 21 pkt 1 nie wprowadza zakazu realizacji inwestycji zawsze znacząco oddziałujących na środowisko, a przeciwna wykładnia jest wprost sprzeczna z treścią miejscowego planu (§ 21 pkt 1 i § 9 ust. 4 uchwały). Skoro prawodawca miejscowy nie wyłączył inwestycji zawsze znacząco oddziałujących na środowisko z hipotezy § 21 pkt 1 miejscowego planu, to nie można takiej treści domniemywać. Należy bowiem zauważyć, że pojęcie inwestycje "mogące znacząco oddziaływać na środowisko" obejmuje przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwestią wzbudzającą wątpliwości w niniejszej sprawie był zakres wyrażenia "mogących znacząco oddziaływać na środowisko", którym posłużył się prawodawca miejscowy w § 21 pkt 1 uchwały. Jest to wyrażenie ustawowe, należy je zatem wykładać zgodnie ze znaczeniem przyjętym na gruncie u.i.ś. W art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 u.i.ś. ustawodawca wskazał, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć "mogących znacząco oddziaływać na środowisko": (pkt 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (pkt 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w warunkach opisanych w tym punkcie. W związku z powyższym należy stwierdzić, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko to zarówno te, które mogą "zawsze znacząco" oddziaływać na środowisko, jak i te które mogą "potencjalnie znacząco" oddziaływać na środowisko. Również § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 r., poz. 1839; dalej jako: rozporządzenie) wydanego na podstawie art. 60 u.i.ś., wskazuje, że pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w decyzji należy zaznaczyć, że wynikająca z Prognozy oddziaływania na środowisko klasyfikacja przedsięwzięcia, jako mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko nie jest kwestionowana. Treść omawianego przepisu § 21 pkt 1 miejscowego planu jednoznacznie wskazuje, że na obszarze, na którym planowana jest inwestycja, realizacja inwestycji mogącej zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jest dopuszczalna. Jest to zgodne z przepisami ogólnymi miejscowego planu (§ 9 ust. 1 w zw. z ust. 4 uchwały). Analiza zgodności wniosku spółki z miejscowym planem obejmuje również zbadanie konkretnego przeznaczenia obszaru pod daną inwestycję. Teren objęty planowaną inwestycją położony jest na obszarze [...], na którym przeznaczenie podstawowe to tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz usług. Z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że planowane przedsięwzięcie obejmuje kompleksową gospodarkę odpadami, polegającą na zbieraniu odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, jak również prowadzeniu przetwarzania odpadów. Planowana inwestycja w postaci zakładu przetwarzania i zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną jest zatem zgodna z przeznaczeniem terenu [...] Zdaniem sądu, planowany obiekt – przy uwzględnieniu jego charakteru i funkcji – uznać należy za zgodny z podstawowym przeznaczeniem obszaru. Zbieranie i przetwarzanie odpadów należy bowiem uznać za mieszczące się w kategorii "obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz usług". Przeznaczenie danego terenu w planie miejscowym na cele działalności gospodarczej, produkcyjnej czy przemysłowej nie oznacza, że nie może na tym terenie być prowadzone gospodarowanie odpadami. Okoliczność ta słusznie nie była kwestionowana przez organy w toku postępowania. Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że na obszarze, na którym planowana jest inwestycja, nie obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Na tym terenie, zgodnie z § 9 ust. 1 w zw. z ust. 4 uchwały, mogą być realizowane inwestycje mogące znacząco oddziaływać na środowisko, w tym również mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisem bezpośrednio regulującym przeznaczenie tego obszaru w miejscowym planie jest § 21 uchwały. Jak stanowi § 21 pkt 1 miejscowego planu na terenie [...] dopuszczalna jest realizacja inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem również planowanej w niniejszej sprawie tj. mogącej zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana inwestycja jest zgodna z podstawowym przeznaczeniem terenu [...], a plan nie zakazuje w tym obszarze realizacji inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium podniosło, że działki nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] na których planowana jest inwestycja, znajdują się na obszarze KD-(Z)4 tj. terenie dróg gminnych klasy Z – zbiorcza. Należy jednak zaznaczyć, że w obszarze tych działek planowana jest jedynie realizacja przyłączy, mediów i wjazdów. Natomiast w odniesieniu do zlokalizowania inwestycji częściowo w pasie technologicznym, sieci elektroenergetycznej wysokiego i średniego napięcia tutejszy sąd stwierdził nieważność uchwały w części dotyczącej budowy dwutorowej kablowej linii WN 2 x 110 kV (wysokiego napięcia), o której mowa w § 9 ust. 7 pkt 3 oraz § 13 ust. 7 pkt 1 uchwały i wskazanej na rysunku zmiany planu, stanowiącym załącznik graficzny nr 1 do uchwały (wyrok z 18 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 448/20). W pozostałym zakresie sąd nie stwierdził sprzeczności inwestycji z miejscowym planem. Pas technologiczny nie wyklucza realizacji inwestycji. W związku z powyższym należy stwierdzić, że organy obu instancji wadliwie stwierdziły niezgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym należy stwierdzić, że Kolegium naruszyło art. 80 ust. 2 u.i.ś. w zw. z § 21 pkt 1 i § 9 ust. 1 i 4 miejscowego planu. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Jako że uchybienia takiego dopuściły się organy obu instancji, oprócz zaskarżonej decyzji, uchylono także decyzję organu pierwszej instancji (art. 135 p.p.s.a.). Jak wskazano powyżej organ pierwszej instancji nie ograniczył postępowania do zbadania zgodności z miejscowym planem, lecz prowadził dalej idące czynności. Uchylając rozstrzygnięcia organów obu instancji sąd miał na uwadze po pierwsze treść rozstrzygnięcia Wójta, która jednoznacznie odwołuje się do braku zgodności z miejscowym planem. Po drugie zaś to, że Wójt – mimo prowadzenia postępowania w szerszym zakresie – nie przeprowadził dalej idących wnikliwych, merytorycznych rozważań, co do dopuszczalności realizacji spornej inwestycji. W tym stanie rzeczy organy obu instancji w istocie nie zbadały spełnienia pozostałych przesłanek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z tego względu sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skargi i nie uwzględnił stanowiska uczestnika postępowania, ponieważ na tym etapie postępowania ich ocena byłaby przedwczesna. W tym miejscu należy wskazać, że sąd dostrzegł naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 1 i 2 u.i.ś. przez organ pierwszej instancji. Decyzja, u podstaw której legło stwierdzenie niezgodności decyzji z miejscowym planem, powinna zawierać wnikliwą analizę przepisów miejscowego planu w odniesieniu do treści konkretnego wniosku. Wadliwość uzasadnienia została jednak częściowo skorygowana przez Kolegium, które rozszerzyło argumentację – mimo że organ odwoławczy dokonał wadliwej wykładni przepisów. Mając na uwadze zarzuty podniesione w skardze, należy wskazać, że w sprawie nie miała doniosłego wpływu dokumentacja sporządzona przez Wójta, z której wynika położenie działek głównie na obszarze [...] Okoliczność ta nie była kwestionowana w toku postępowania, a tego rodzaju zaświadczenia nie mają charakteru przesądzającego o zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem. W zakresie zarzutów podniesionych co do postępowania administracyjnego, w szczególności należy odnieść się do kwestii przeprowadzenia rozprawy i wyłączenia Wójta od rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 89 § 1 i 2 k.p.a. organ przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa; organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Koncentracja materiału dowodowego na rozprawie administracyjnej jest czynnikiem upraszczającym i przyspieszającym postępowanie. W niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności wskazujące na to, że brak przeprowadzenia rozprawy mógł mieć jakikolwiek wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd nie wyklucza jednak, że na skutek uchylenia decyzji organów obu instancji, w dalszym toku prowadzenia postępowania, taka sytuacja zajdzie. Istotnym zarzutem podnoszonym w toku postępowania była kwestia wyłączenia Wójta od rozpoznania sprawy. Sąd dostrzegł bowiem, że twierdzenia skarżącej nie są pozbawione merytorycznej argumentacji. Zgodnie z art. 24 § 3 k.p.a. bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. W niniejszej sprawie determinujące znaczenie ma to, że osoba piastująca funkcję organu administracji publicznej (czyli w tym przypadku Wójt) nie podlega wyłączeniu w trybie przypisanym pracownikom organu. Piastun organu nie działa bowiem w sprawie jako pracownik organu, ale wykonuje zadania przypisane organowi, a jego kompetencje nie mogą zostać bez wyraźnej podstawy przeniesione na inny organ. Wyłączenie organu od załatwienia sprawy skutkuje zmianą właściwości miejscowej (art. 21 k.p.a.), zaś wyłączenie organu na innej podstawie niż przewidziane w art. 25 k.p.a. prowadzi do wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, co może stanowić podstawę stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). W orzecznictwie podkreśla się, że z uwagi na ustrojową i procesową pozycję piastun funkcji monokratycznego organu administracji publicznej podlega wyłączeniu wyłącznie zgodnie z przepisami o wyłączeniu organu w postępowaniu administracyjnym, a nie o wyłączeniu pracowników organu (por. m. in.: wyrok NSA z 5 września 2023 r., sygn. akt III OSK 1437/22 i cyt. tam orzecznictwo; wyrok NSA z 7 marca 2013 r., sygn. I OSK 1186/12; wyrok WSA w Warszawie z 10 października 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 163/16). W sprawie niewątpliwie nie wystąpiły podstawy do wyłączenia organu na podstawie art. 25 k.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie organy – stosownie do art. 153 p.p.s.a. – uwzględnią przedstawione wyżej uwagi i wnioski. W sprawie oceniając wniosek spółki należy przyjąć, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął: uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika spółki w kwocie 480 zł (stosownie do § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.) oraz uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł tj. łącznie 697 zł. Na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2026 r. sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącej, gdyż nie zostały spełnione przesłanki z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego. Jedynym wyjątkiem jest możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Żadnej z tych przesłanek nie spełniały wnioski dowodowe złożone przez spółkę. Zmierzały one bowiem wyłącznie do wykazania okoliczności wynikających z akt administracyjnych (jak lokalizacja działek na obszarze [...]; również artykuły prasowe były wcześniej składane przez stronę do akt postępowania) lub nieistotnych dla rozstrzygnięcia (jak planowana zmiana miejscowego planu). W związku z powyższym sąd orzekł jak w sentencji.