II SA/Lu 831/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2008 r. sprawy ze skargi M. F. i Z. J. na decyzję Wojewody z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wraz z zewnętrzną instalacją energetyczną oddala skargę. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania M. F. i Z. J., zaskarżoną decyzją z dnia [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. Ż., L. i P. C., J. R., S. i J. K., S. B. oraz G. i S. S. pozwolenia na budowę budynku garażowego sześciostanowiskowego na działce nr ewid. [...] wraz z zewnętrzną instalacją energetyczną na działce nr ewid. [...] oraz zjazdu z projektowanej drogi gminnej, położonej w miejscowości P. gm. J. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż Starosta, po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, ponownie wydał decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę, od której odwołała się M. F. i Z. J. M. F., odwołując się od decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej wykonania zewnętrznej instalacji energetycznej, podnosi zarzut naruszenia art. 3 pkt 11, art. 4, art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 35 ustawy Prawo budowlane. Twierdzi, iż inwestorzy nie wykazali prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a organ pierwszej instancji nie posiada dokumentów potwierdzających prawo inwestorów do dysponowania działką nr [...] i obiektem Wspólnoty. Podnosi również, iż kopia uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 21 sierpnia 2006 r. nie spełnia wymogów dokumentu. Zarzuca ponadto, iż decyzja organu pierwszej instancji narusza art. 7, art. 13, art. 30 § 1, art. 73 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 199 k.c., gdyż organ nie rozpatrzył wniosku strony z dnia 11 czerwca 2007 r., a zarzuty z poprzedniego odwołania nie zostały w całości rozpatrzone. Oświadcza, że nie wyraża zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, gdyż jej mieszkanie znajduje się na parterze, a wykonanie zewnętrznej instalacji energetycznej będzie szkodliwie oddziaływało na nieruchomość Wspólnoty. Z. J., również wnosząca odwołanie od decyzji Starosty w części dotyczącej wykonania zewnętrznej instalacji energetycznej, zarzuca organowi nierozpatrzenie jej wniosku z dnia 18 czerwca 2007, bowiem Starosta nie odniósł się w decyzji do zawartych w tym piśmie zarzutów. Uważa, że garaże powinny być zasilane bezpośrednio z pobliskiej linii energetycznej, nie zaś z budynku Wspólnoty. Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Starosty. Odnosząc się do argumentów podnoszonych w odwołaniu Wojewoda stwierdził, iż nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy podniósł, iż zarzut niezgodności pozwolenia na budowę z wnioskiem jest bezpodstawny, gdyż wniosek wymienia jako teren inwestycji działkę nr [...], a przeznaczenie działek wyraźnie określono w sentencji decyzji. Również nie znajduje potwierdzenia zarzut, że organ pierwszej instancji nie brał pod uwagę poprzedzających wydanie decyzji wystąpień stron, bowiem w uzasadnieniu decyzji odpowiedziano na zarzuty zawarte w pismach stron złożonych w toku postępowania administracyjnego, wyjaśniając powody ich nieuwzględnienia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda podkreślił również, że inwestorzy oświadczyli o prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] na podstawie uchwały, którą Wspólnota Mieszkaniowa w P. udziela Zespołowi Budowy Garaży zgody na wykonanie instalacji elektrycznej z budynku Wspólnoty. Jak wynika z akt sprawy, Zespół Budowy Garaży tworzą osoby zainteresowane budową garaży, tj. współwłaściciele działki nr ewid. [...], zaś sama uchwała, do czasu jej unieważnienia, daje inwestorom prawo do składania oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy stwierdził również, że projektowana inwestycja nie narusza interesu faktycznego odwołujących się stron, gdyż nie jest zaliczana przepisami szczególnymi do inwestycji szkodliwych bądź uciążliwych, ani tez nie podlega specjalnym rygorom wynikającym z przepisów techniczno-budowlanych w zakresie sytuowania względem granic działki, natomiast z przepisów tych wynika konieczność wyposażenia garaży w instalacje elektryczną. Od decyzji Wojewody skargę do sądu administracyjnego złożyła M. F. i Z. J., domagając się jej uchylenia w części dotyczącej wykonania zewnętrznej instalacji energetycznej. Skarżące, podtrzymując zarzuty przedstawione w odwołaniu, kwestionują prawo inwestorów do dysponowania nieruchomością Wspólnoty Mieszkaniowej na cele inwestycji, wynikające z uchwały z dnia 21 sierpnia 2006 r. Podnoszą, iż przedmiotowa uchwała w sprawie wyrażenia zgody na przeprowadzenie instalacji zasilającej w energię elektryczną projektowanych do budowy garaży, nie spełnia wymogów dokumentu, ponieważ zawiera wadę prawną i nie została zatwierdzona przez administratora – zarządcę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269 ze zm.) Zgodność z prawem materialnym i przepisami procesowymi jest jedynym kryterium sądowej kontroli decyzji administracyjnej, nie zaś kryterium słuszności. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja prawa nie narusza, zatem skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Przedmiotem niniejszego postępowania jest rozstrzygnięcie o zgodności z prawem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowego sześciostanowiskowego wraz z zewnętrzną instalacją energetyczną oraz zjazdu z projektowanej drogi gminnej. Ta decyzja jest skarżona w części dotyczącej wykonania zewnętrznej instalacji energetycznej z budynku Wspólnoty Mieszkaniowej. W związku z zarzutami skargi, należy powiedzieć, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone dwukrotnie i została wydana decyzja kasacyjna z dnia [...] Prowadząc powtórnie postępowanie organy administracji naprawiły błędy proceduralne dotyczące niepełnego udziału skarżących w postępowaniu oraz zostały naprawione usterki formalne postępowania. W związku z tym należy stwierdzić, iż w powtórnym postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną nie można się dopatrzeć naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów merytorycznych skargi należy powiedzieć, że również te nie zasługują na uwzględnienie. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany jest sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), t.j.: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ponadto przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ dokonuje sprawdzenia, stosownie do regulacji art. 32 ust. 4 pkt powołanej ustawy, czy inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Badając sprawę Sąd stwierdza, iż organ administracji dokonał sprawdzenia i prawidłowo uznał, że inwestor spełnił wyżej przedstawione wymagania wynikające z prawa budowlanego. W przypadku zaś spełnienia przez inwestora wymogów określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ustawy Prawo budowlane, organ administracji nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 1998 r. , sygn. akt IV SA 2311/1996). W ocenie Sądu organ administracji prawidłowo przyjął, że inwestorzy dysponują prawem do nieruchomości. Działka nr ewid. [...], jak oświadczyła na rozprawie uczestniczka postępowania, została nabyta umową kupna sprzedaży z dnia 21 maja 2007 r. od Gminy J. (akt notarialny repertorium A Nr [...]), natomiast prawo do dysponowania działką nr ewid. [...] inwestorzy posiadają na podstawie uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej w P. z dnia 21 sierpnia 2006 r., nr 8/06 w sprawie wyrażenia zgody dla Zespołu Budowy garaży reprezentowanego przez M. Ż. na przeprowadzenie instalacji zasilającej w energię elektryczną projektowanych do budowy garaży. Skarżące w całym postępowaniu podważają ważność przedmiotowej uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej. Zarzut ten nie może być uwzględniony, ponieważ nie została ona zakwestionowana przez właściwy sąd powszechny i posiada określoną formę. W postępowaniu administracyjnym organ nie może kwestionować danych wynikających z dokumentów, jeżeli dokument ten posiada określoną formę i elementy. Wbrew zarzutom skargi niniejsza uchwała jest dokumentem urzędowym i obowiązującym. Z powyższego wynika, że inwestorzy dysponują nieruchomością i istnieją określone w decyzji rozwiązania polegające na przeprowadzeniu linii energetycznej z budynku Wspólnoty Mieszkaniowej w P., na co Wspólnota wyraża zgodę. Sugestie skarżących o konieczności prowadzenia instalacji elektrycznej z przyłączy zewnętrznych mają charakter subiektywny w sytuacji, gdy rozwiązanie takie akceptuje Wspólnota. Ponadto sprawa przebiegu linii energetycznych jest uzależniona od opinii zakładów energetycznych. Tego typu rozwiązanie wynika z Warunków przyłączenia z dnia 11 maja 2006 r., znak 562/ZE2/2006 wydanych przez L. Zakłady Energetyczne L. SA. Kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody, przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż nie narusza ona przepisów obowiązującego prawa. W związku z powyższym brak było jakichkolwiek podstaw, aby uczynić zadość żądaniu skarżących i uchylić zaskarżoną decyzję. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.