II SA/Lu 831/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na przewlekłość postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 20 sierpnia 2012 r. T. K. złożył zażalenie do Wojewody .na przewlekłość postępowania organu pierwszej instancji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., Wojewoda uznał to zażalenie za nieuzasadnione. W dniu 11 września 2012 r. T.K. wniósł skargę na powyższe postanowienie, a także na bezczynność i przewlekłość postępowania organu pierwszej instancji w sprawie pozwolenia na budowę. Zarządzeniem z dnia 17 września 2012 r. skarga T. K. w części dotyczącej bezczynności i przewlekłości postępowania organu pierwszej instancji została wyłączona do odrębnego postępowania. W odpowiedzi na skargę w części dotyczącej postanowienia z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, iż skarga na postanowienie organu wyższego stopnia uznającego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez enumeratywne wskazanie aktów, czynności i przypadków bezczynności i przewlekłości organu objętych kognicją sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to zatem postanowienie podlegające kontroli sądu administracyjnego, objęte dyspozycją art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1995 r. sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39 r., z dnia 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB 246/00 LEX 78952, wyroki NSA z 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00 ONSA 2002/4/144 oraz z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 ONSA 2002/3/116). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5 p.p.s.a. Skoro, jak wyżej wskazano, postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego, skarga T. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r., nr [...] podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skarga na bezczynność i przewlekłość organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie jest przedmiotem odrębnego postępowania. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w sentencji.