II SA/Lu 832/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca),, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, po ponownym rozpatrzeniu sprawy W. P. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji własnej o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający podał, że decyzją z dnia [...] odmówiono W. P. przyznania uprawnień kombatanckich, gdyż wnioskodawca nie przedstawił dostatecznych dowodów na potwierdzenie, że podlegał represjom, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy o kombatantach. Decyzja ta została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2005 r., który wskazał na uchybienia co do sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego. Kierownik Urzędu po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego decyzją z dnia [...] . wydaną w instancji odwoławczej w trybie art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy decyzję własną o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006 r. oddalił skargę W. P. na decyzję z dnia [...]. A zatem rozstrzygnięcie o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich stało się ostateczne. Przy piśmie z dnia 7 grudnia 2005 r. W. P. nadesłał oświadczenie świadka J. Z.. Z oświadczenia tego wynikało, że świadek podczas przesłuchania w sierpniu 2005 r. z powodu stresu, wieku i stanu zdrowia nie skojarzył osoby wnioskodawcy z wydarzeniem i zaprzeczył faktowi znajomości oraz pobytu W. P. w obozie w Z.. Pismo to organ administracji zakwalifikował jako wniosek o wznowienie postępowania i postanowieniem z dnia [...]. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Po przeprowadzeniu postępowania Kierownik Urzędu odmówił uchylenia decyzji o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich, argumentując, że ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania przeprowadzonego w trybie nadzwyczajnym jedynie potwierdzają słuszność rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej z dnia [...] Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Urzędu uznał, że organ pierwszej instancji poprawnie ustalił, że nadesłane przez stronę dowody nie mogą doprowadzić do uchylenia decyzji ostatecznej odmawiającej stronie przyznania uprawnień kombatanckich. Zdaniem organu odwoławczego – organ pierwszej instancji szczegółowo uzasadnił swoją decyzję i uzasadnienie to spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 kpa. W skardze na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzuca, że odmowa przyznania uprawnień kombatanckich opiera się na subiektywnej ocenie materiału dowodowego, sprzecznej z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 stycznia 2005 r. Urząd przyjął błędną tezę, że strona nie była w obozie i pod tym kątem prowadził postępowanie dowodowe. Zdaniem skarżącego – organ błędnie interpretuje fakt oddalenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006 r. To, że decyzja negatywna była poprawna pod względem formalno-prawnym nie oznacza, że jest ona zgodna ze stanem faktycznym. Ponadto skarżący twierdzi, że Urząd celowo pominął opis znajdujący się w dokumentach dr. Z. K. dotyczący wywiezienia ze S. do Z. kilkunastu samochodów z ludźmi, a także opis obozu w Z. z dnia 1 sierpnia 1943 r. Podnosi, że świadkowie mogli go zapamiętać, gdyż "jako czteroletni chłopiec kulał i ciągle płakał". Według skarżącego organ administracji wadliwie przeprowadził postępowanie dowodowe, naruszając zasady postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosi o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uznać należy, że organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował pismo skarżącego W. P. z dnia 7 grudnia 2005 r. jako wniosek o wznowienie postępowania. A zatem zgodnie z art. 149 § 2 kpa przedmiotem tego postępowania było ustalenie czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 kpa lub, czy występuje przesłanka z art. 145 "a" § 1 kpa oraz – w razie pozytywnego wyniku tych czynności – przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Z uwagi na to, że do wniosku o wznowienie postępowania skarżący dołączył oświadczenie świadka J. Z. – organ pierwszej instancji przeprowadził dowód z przesłuchania tego świadka na okoliczność pobytu W. P. w obozie (k. 118-119). Z zeznań tych wynika jednoznacznie, że to od skarżącego świadek dowiedział się o tym, iż skarżący przebywał w obozie. na prośbę skarżącego świadek podpisał oświadczenie, tak jak innym osobom, które twierdziły, że przebywały w obozie. W rzeczywistości świadek pochodzący z miejscowości S. stwierdził, że nie znał osób z innych wsi. Charakterystyczne jest twierdzenie świadka zawarte w jego ustnych zeznaniach: "przy wnioskach podpisywałem, niech tam mają". Zeznania świadka J.Z. zostały poddane ocenie przez organ orzekający, także w kontekście zeznań złożonych przez niego wcześniej, jego oświadczeń oraz w powiązaniu z innymi dowodami zgromadzonymi w tej sprawie, w tym dowodami z dokumentów. Ocenę materiału dowodowego organy administracji przedstawiły w tej sprawie w obszernym uzasadnieniu decyzji, które zdaniem Sądu spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy stwierdzić, że są one bezpodstawne. Co do oceny materiału dowodowego sprzecznej zdaniem skarżącego z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 stycznia 2005 r. podnieść należy, że po tej dacie Sąd na skutek skargi W. P. orzekał ponownie w tej sprawie. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006 r. skarga została oddalona, zaś skarżący nie wniósł skargi kasacyjnej. Nielogiczne jest zdaniem sądu twierdzenie skarżącego, że fakt, iż decyzja negatywna była poprawna pod względem formalno-prawnym nie oznacza, że jest ona zgodna ze stanem faktycznym. Nie można bowiem oddzielić ustalenia faktów (a więc stanu faktycznego), które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, od uzasadnienia prawnego decyzji. Co do pominięcia przez Urząd opisu dotyczącego wywiezienia ludzi ze S. do Z. stwierdzić należy, że zarzut ten jest niezrozumiały, bowiem w toku postępowania skarżący twierdził, że został wywieziony ze wsi R. i co do wysiedlenia tej miejscowości organy administracji oparły swoje ustalenia na dowodzie z dokumentu w postaci zaświadczenia Archiwum Państwowego . Mając zatem na względzie przytoczone okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę. jp