II SA/Lu 832/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Specjalista Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej usług opiekuńczych oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] – po wznowieniu na wniosek Z. W. postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania usług opiekuńczych – na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 150 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; obecnie: t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. – dalej: "k.p.a.") odmówiło uchylenia ww. decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że Z. W. w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. zawarł wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy [...] przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], orzekającą o odmowie przyznania wnioskodawcy usług opiekuńczych. Jako podstawę wniosku strona wskazała art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Kolegium, uwzględniając powyższe żądanie, wznowiło postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2017 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. Kolegium wszczęte postępowanie wznowieniowe zawiesiło z urzędu. W piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. Z. W. ponowił żądanie wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. W piśmie z dnia [...] marca 2018 r. Kolegium poinformowało stronę, że wniosek z dnia [...] stycznia 2018 r. został dołączony do sprawy zainicjowanej tożsamym wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło z urzędu zawieszone postępowanie. Rozpatrując wniosek Z. W. w kontekście powołanych w jego treści przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, Kolegium w pierwszej kolejności stwierdziło, że w sprawie nie występują okoliczności określone w pkt 1 i pkt 2 art. 145 § 1 k.p.a. (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe - pkt 1, decyzja wydana została w wyniku przestępstwa - pkt 2). Organ podniósł, że poza przywołaniem owych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego, wnioskodawca nie przedstawił konkretnych zarzutów i dowodów potwierdzających, że przesłanki te zaistniały w przedmiotowej sprawie. Przede wszystkim Z. W. nie przedstawił prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu, stwierdzającego, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, ani też prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie wywiadu środowiskowego, bądź innego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy. Nie przedstawił również dowodów świadczących o sfałszowaniu dokumentów w sprawie (podrobieniu, przerobieniu, nieprawdziwej treści dokumentu, poświadczeniu nieprawdy). Z tego względu Kolegium uznało, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż w kwestionowanej sprawie doszło do sfałszowania wywiadu środowiskowego, decyzji bądź innego dokumentu. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi również przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. (decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24,25 i 27) albowiem nie wystąpiły okoliczności obligujące do wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu. Kolegium zaznaczyło, że we wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r. Z. W. wystąpił o wyłączenie pracowników socjalnych E. W. i H. L. oraz Kierownika OPS w [...] - B. Ś.. Postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2017 r. o numerach: [...] i [...] odmówiono jednak wyłączenia ww. osób od udziału w sprawie. O wyłączenie innych pracowników organu pierwszej instancji strona nie występowała. Nie występowała także o wyłączenie od udziału w postępowaniu odwoławczym członków SKO w L.. Oceniając prawidłowość kwestionowanej decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2017 r. pod kątem kolejnych, powołanych we wniosku przesłanek wznowienia postępowania, Kolegium stwierdziło, że również przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania. Zarzut wnioskodawcy wskazujący na niezapewnienie mu udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji - zdaniem Kolegium – nie ma uzasadnionych podstaw. Organ podkreślił, że istotą tej przesłanki jest nie tyle brak udziału strony w postępowaniu, co brak udziału bez jej winy. Tymczasem Z. W. oraz jego żona T. W. zostali w pismach z dnia [...] kwietnia 2017 r. poinformowani o terminie wizyty pracowników socjalnych, wyznaczonym na dzień [...] maja 2017 r., w celu przeprowadzenia! aktualizacji wywiadu środowiskowego (pisma te doręczono w dniu [...] kwietnia 2017 r.). Ponadto w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. (doręczonym w dniu [...] czerwca 2017 r.), poinformowano stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia uwag. Z. W. nie skorzystał jednak z możliwości wzięcia udziału w postępowaniu. Kolegium negatywnie oceniło również możliwość wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję). Organ wyjaśnił, że nową okolicznością wskazaną przez skarżącego w ramach powołania się na tę przesłankę jest postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2017 r. sygn. akt I OZ 1710/17 (doręczone Z. W. w dniu [...] stycznia 2018 r.), oddalające zażalenie Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt II SO/Lu 29/17 o odrzuceniu wniosku o wymierzenie grzywny Kierownikowi NZOZ [...] w [...] za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia [...] lutego 2017 r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania kserokopii pisma. Powołane postanowienie NSA – jak zauważyło Kolegium - nie istniało jednak w dacie wydania kwestionowanej decyzji tj. w dniu [...] lipca 2017 r. Nie może ono zatem być podstawą do uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Z. W. nie skorzystał z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W ustawowym terminie złożył natomiast skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na opisaną wyżej decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2018 r. Kwestionując stanowisko wyrażone przez organ w zaskarżanej decyzji skarżący odniósł się w szczególności do oceny przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazując, że (cyt.) "nowa okoliczność istniała – tzn. charakter pisma z fałszem do NZOZ [...] złożonym przez OPS [...] i odp. na to pismo NZOZ [...] okazał się nie istotny do rozstrzygnięcia sprawy – w dacie wydania decyzji SKO L.". Ponadto skarżący podniósł, że (cyt.) "w sprawie zakończonej dec. ostateczną [...] <>, poza aktami chorobowymi zostały uznane jako istotne dowodowo i miały wpływ na wynik". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie podkreślić należy, że wzruszenie ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego ma charakter wyjątkowy i może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy organ ustali, że zaistniały szczególne okoliczności wyczerpujące przesłanki wznowienia. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W świetle § 2 powołanego artykułu, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W rozpoznawanej sprawie skarżący, domagając się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie odmowy przyznania usług opiekuńczych, oparł swój wniosek na przesłankach określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 k.p.a., tj. odpowiednio: ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe; wydanie decyzji w wyniku przestępstwa; wydanie decyzji przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a., brak udziału strony bez jej winy w postępowaniu oraz wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. W ocenie Sądu stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż brak jest podstaw by uznać, że kwestionowana przez skarżącego decyzja z dnia [...] lipca 2017 r. jest dotknięta którąkolwiek z opisanych powyżej wad, jest prawidłowe. Odnosząc się do dwóch pierwszych z przywołanych przez stronę przesłane należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że zasadniczo wznowienie postępowania z przyczyny, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., tj. z powodu ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe oraz z powodu wydania decyzji w wyniku przestępstwa, możliwe jest dopiero po stwierdzeniu orzeczeniem sądu sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy lub, że decyzję wydano w wyniku przestępstwa, musi przedłożyć organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego te okoliczność (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA 1123/99, LEX nr 55743). Przed wydaniem takiego orzeczenia wznowienie jest natomiast możliwe tylko wówczas, gdy sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a jednocześnie wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 k.p.a.). W niniejszej sprawie skarżący jako sfałszowany – w jego ocenie – dowód, w oparciu o który wydana została kwestionowana decyzja ostateczna z dnia [...] lipca 2017 r., wskazywał protokół aktualizacji wywiadu środowiskowego z dnia [...] maja 2017 r. r. Przesłankę z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. również odnosił do rzekomego sfałszowania protokół aktualizacji wywiadu środowiskowego, traktując tą okoliczność jako przestępstwo, w oparciu o które wydano sporną decyzję. skarżący, podnosząc tego rodzaju zarzuty, w żaden sposób jednak nie wykazał, że przed sądem karnym bądź przed innymi organami powołanymi do ścigania przestępstw, toczyło się postępowanie dotyczące sfałszowania ww. dokumentu. W konsekwencji nie zostało również wykazane, że doszło do wydania orzeczenia stwierdzającego zaistnienie takiej okoliczność. Nie sposób jednocześnie przyjąć, by w sprawie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 145 § 2 k.p.a., tj. że sfałszowanie wskazanego przez skarżącego protokołu aktualizacji wywiadu środowiskowego ma charakter oczywisty. Podkreślić należy, że rzekoma wadliwość tego dokumentu nie została w żadnym względzie stwierdzona w postępowaniu odwoławczym dotyczącym kwestionowanej decyzji o odmowie przyznania usług opiekuńczych, w którym skarżący brał udział, ani też w zainicjowanym jego skargą na zapadłą w tej sprawie decyzję ostateczną postępowaniu sądowym. O sfałszowaniu przedmiotowej aktualizacji wywiadu środowiskowego w żaden sposób nie może świadczyć okoliczność, iż niektóre jego działy zostały wypełnione przez pracowników socjalnych w siedzibie Ośrodka Pomocy Społecznej, a nie w obecności skarżącego. Należy bowiem wskazać, że działy III, IV podlegają samodzielnemu wypełnieniu przez osobę przeprowadzającą wywiad (Ocena sytuacji osoby/rodziny, wnioski pracownika socjalnego; Plan pomocy i działań na rzecz osoby lub rodziny), dział V z kolei jest wypełniany przez organ (Plan pomocy zatwierdzony przez kierownika jednostki organizacyjnej). W przypadku zaś działu I i II spornego wywiadu stwierdzić należy, że brak jest jakichkolwiek okoliczności, które podważałyby wiarygodność zawartych w tych działach informacji, w tym informacji odnoszących się do stanu zdrowia skarżącego. Dowolne twierdzenia skarżącego, która nawet nie precyzuje, jaki zakres tych ustaleń miałby być niezgodny z rzeczywistością, a jedynie zarzuca (cyt.) "brak zaufania do socjalnych", uznać zatem należy za pozbawione uzasadnionych podstaw. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo oceniło również kolejną z powołanych przez skarżącego podstaw wznowienia, wskazując, że w postepowaniu poprzedzającym wydanie decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2017 r. (zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji) nie brali udziału pracownicy, którzy podlegaliby wyłączeniu od udziału w tej sprawie stosownie do art. 24 k.p.a. Skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które w sposób obiektywny uzasadniałyby taką tezę. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zarzut skarżącego w tym względzie – jak wynika z treści jego wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. o wznowienie postępowania – odnosił się do udziału w postępowaniu odwoławczym członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego: E. C.-S., R. S., K. A. i Z. C. oraz udziału w postepowaniu pierwszoinstancyjnym pracownic Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]: E. W. i H. L., a także Kierownika tego Ośrodka – B. Ś.. Zastrzeżenia skarżącego względem tych osób opierają się natomiast na ich rzekomym wrogim nastawieniu do skarżącego, a którym, jego zdaniem, świadczyć mają rozstrzygnięcia (czynności) podjęte przez te osoby w innych (wcześniejszych) sprawach z udziałem skarżącego. Okoliczność tego rodzaju nie stanowiła natomiast przesłanki wyłączenia tych pracowników od udziału w postępowaniu w sprawie. Słusznie przy tym zauważono, że skarżący nie składał wniosku o wyłącznie ww. członków Kolegium w toku postepowania odwoławczego poprzedzającego podjęcie decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. Jego wniosek o wyłączenie ww. pracownic OPS w [...] został natomiast załatwiony, przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, w drodze postanowienia odmownego z dnia [...] kwietnia 2017 r., wydanego przez Kierownika OPS w [...]. Z kolei wniosek o wyłączenie Kierownika tego Ośrodka rozpoznano postanowieniem odmownym Wójta Gminy [...], wydanym w tym samym dniu. Zdaniem Sądu, także zarzut dotyczący rzekomego braku udziału skarżącego w kwestionowanym postępowaniu administracyjnym słusznie został uznany za niezasadny. W tym kontekście w szczególności należy zauważyć, że bezsporny pozostaje fakt skutecznego doręczenia skarżącemu decyzji organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r., jak i poprzedzającej ją decyzji organu administracji. Nadto przed wydaniem ww. decyzji ostatecznej skarżący został prawidłowo pouczony w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. (w trybie art. 10 § 1 k.p.a.) o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonych dowodów. Jak słusznie stwierdzono w zaskarżonej decyzji, dobrowolne nieskorzystanie przez skarżącego z tych uprawnień nie może być utożsamiane z niezawinionym pozbawieniem go przez organ możliwości udziału w postępowaniu. Skarżący nie mógł też skutecznie powołać się w niniejszym postępowaniu wznowieniowym na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wiążąc ją z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2017 r. sygn. akt I OZ 1710/17, którym oddalono zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt II SO/Lu 29/17, odrzucające wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny Kierownikowi NZOZ [...] w [...] za nieprzekazanie do WSA w Lublinie skargi z [...] lutego 2017 r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania kserokopii pisma. W ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości, że orzeczenie to nie może stanowić "nowej okoliczności faktycznej" ani "nowego dowodu", o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem nie istniało ono w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Co więcej, zdaniem Sądu, wyłączone jest stwierdzenie, że orzeczenie sądu – z uwagi na swój charakter – może mieć walor "nowej okoliczności faktycznej" bądź "nowego dowodu". Bezsprzecznie więc powołanie się przez stronę na wskazane postanowienie NSA, jako podstawę wznowienia, nie mogło prowadzić do wyeliminowania, w trybie nadzwyczajnym decyzji ostatecznej Kolegium z dnia [...] lipca 2017 r. Podkreślić trzeba, że na wynik sprawy nie może mieć wpływu podnoszona w skardze argumentacja skarżącego, jakoby walor "nowej okoliczności" w niniejszej sprawie miała okoliczność wynikająca z omawianego orzeczenia NSA, dotycząca złożonego (cyt.) "pisma z fałszem (kierowane przez OPS w [...]) do NZOZ [...]". Tego rodzaju argumentacja w istocie bowiem zmierza do zakwestionowania oceny dowodów dokonanej w postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją Kolegium z [...] lipca 2017 r. Skarżący kwestionuje bowiem dokonaną w tym postępowaniu ocenę wiarygodności opisanej wyżej dokumentacji, stanowiącej korespondencję pomiędzy Kierownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] a NZOZ [...] w [...], wskazując, że dokumenty te błędnie zostały uznane za miarodajne, w kontekście dokonanej przez organy obu instancji oceny zasadności odmowy przyznania wnioskowanego przez niego wówczas świadczenia niepieniężnego z pomocy społecznej – w postaci usług opiekuńczych. To oznacza, że powołanie się przez skarżącego w powyższym kontekście na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie mogło doprowadzić do wzruszenia powołanej decyzji ostatecznej Kolegium. Bezsprzecznie bowiem celem nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, toczącego się na skutek wydania postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną, nie może być ponowna weryfikacja zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z tego względu, że jest ona oceniana przez stronę jako wadliwa. Taki cel realizuje niewątpliwie postępowanie zwykłe, w ramach którego stronie przysługuje prawa kwestionowania dokonanej przez organ pierwszej instancji oceny dowodów w drodze odwołania do organu drugiej instancji, a po wyczerpaniu tego środka zaskarżenia służy skarga do sądu administracyjnego. Opisana wyżej okoliczność mogła być zatem kwestionowana przez skarżącego wyłącznie w postepowaniu zwykłym, miał on bowiem prawo domagać się przedstawienia dokumentów, do których odwołuje się sporna korespondencja. Natomiast zarzut niewłaściwej oceny dowodów, znanych stronie i organowi w dacie orzekania, nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Jedynie dowody, o których ani organy ani skarżący nie wiedzieli w dacie orzekania mogłyby uzasadniać wznowienie postępowania. W ocenie Sądu oczywiste jest, że sporna korespondencja takiej okoliczności nie stanowi. Końcowo podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie wyrażony został pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, że co do zasady wskazane przez wnioskodawcę podstawy wznowienia wiążą organ i wyznaczają granice nadzwyczajnego postępowania. Związanie treścią wniosku o wznowienie oznacza, że organ nie może ani zmieniać, ani rozszerzyć żądania na inne podstawy wznowieniowe wskazane w art. 145 k.p.a. (zob. wyroki WSA w Warszawie z 22 czerwca 2012 r., II SA/Wa 233/12, 21 grudnia 2005 r., III SA/Wa 818/05, 11 grudnia 2006 r., IV SA/Wa 1987/06). Trzeba mieć bowiem na względzie, że granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, jest związany podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może się odnosić do innych podstaw, niewskazanych przez stronę. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu to organ jest pełnym dysponentem takiego postępowania, tzn. może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Niewątpliwie bowiem bez uzyskania na to wyraźnej zgody strony, organ administracji nie może badać występowania innych podstaw wznowienia niż wskazane w podaniu strony (zob. wyroki NSA z 12 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1925/12, z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1999/12, wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 263/12; W. Chróścielewski [w:] W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2013, s. 181; T. Kiełkowski, Granice wznowionego postępowania administracyjnego w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2015, nr 10, s. 51). Niezależnie od powyższego należy zaznaczyć, że analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że kwestionowana decyzja Kolegium z dnia [...] lipca 2017 r. nie jest dotknięta również żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. nie budzi bowiem wątpliwości, że rozpoznanie tej sprawy nie było uzależnione od uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu ani uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez właściwy organ lub sąd, ani nie może być mowy o tym, że kwestionowana decyzja Kolegium została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Reasumując stwierdzić więc należy, że wobec niewykazania zaistnienia powołanych przez skarżącego przesłanek wznowieniowych, orzeczona odmowa uchylenia w wyniku wznowienia postępowania kwestionowanej przez niego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. w sprawie usług opiekuńczych, jest w pełni zasadna. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.