II SA/Lu 834/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. J. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty nr [...] z dnia [...]r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pozwolenie na budowę wydano z naruszeniem prawa. Wskazał również, że wykonanie tejże decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczył, iż prowadzi Dom Gościnny, który stanowi jedyne źródło utrzymania jego i jego rodziny. Zrealizowanie natomiast na sąsiedniej działce przedmiotowej inwestycji może skutkować zaprzestaniem prowadzenia dalszej działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Rozstrzygając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Jednakże ustawodawca przewidział również przesłanki negatywne, których istnienie obliguje Sąd do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.). Powołany przepis zabrania wstrzymania wykonania aktów prawa miejscowego, które weszły w życie oraz aktów lub czynności, których wstrzymanie wykonania wyłącza ustawa szczególna. Z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu. Ponad wszystko podkreślenia wymaga jednak, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przytoczył takich okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Samo twierdzenie skarżącego, iż przeprowadzenie prac budowlanych i wybudowanie obiektu budowlanego może zagrażać działce skarżącego nie jest wystarczające do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania tej decyzji. Nie można z góry przyjąć, że wykonanie każdej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bez przytoczenia konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo. Nie można również przyjąć, iż wykonanie przedmiotowej inwestycji może grozić zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej w budynku na działce skarżącego. W tym stanie rzeczy, brak było podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Starosty z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Odnośnie natomiast wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody wskazać należy, iż jakkolwiek uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej, to odnośnie tej decyzji okoliczności podnoszone we wniosku nie miały znaczenia dla jego rozstrzygnięcia przez Sąd. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika bowiem, że akt, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, powinien kwalifikować się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza zaś "(...) spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania lub znoszeniu zachowań innych podmiotów. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowisku określonemu w nim jako odpowiedni." (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295). Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu do wykonania nie kwalifikuje się decyzja Wojewody o umorzeniu postępowania odwoławczego, a z taką decyzją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Ma ona bowiem charakter procesowy, a nie rozstrzyga merytorycznie o istocie sprawy, tj. brak jest konieczności podejmowania jakichkolwiek czynności wymagających jej wykonania. W myśl zaś art. 61 p.p.s.s. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji, zwłaszcza gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja, którą umorzono postępowanie odwoławcze, nie podlega wykonaniu w w/w rozumieniu, a co za tym idzie – nie może ona spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Brak jest zatem przesłanek do zastosowania art. 61 § 3 w/w ustawy. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zarówno decyzji Starosty jak i decyzji Wojewody . Stąd wniosek w tym przedmiocie nie został, po myśli art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.s. uwzględniony.