II SA/Lu 835/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2009 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki ambon myśliwskich oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wydania na wniosek T.N. nakazu rozbiórki dwóch ambon myśliwskich usytuowanych w miejscowości M. oznaczonych numerami 7 i 8 należących do Kola Łowieckiego nr 86 S. w W. W uzasadnieniu decyzji podano, że jedna ze wspomnianych ambon oznaczona nr 7 znajduje się na gruntach należących do Lasów Państwowych Nadleśnictwa S. oddział [...] zarządca Leśnictwo U., natomiast druga o nr 8 została zbudowana na granicy gruntów nr 15 i 16 należących do B. P. , w imieniu której gruntami tymi zarządza jej matka E.B. Obie ambony stoją w odległości około 30 m od granicy działki T.N. Zostały wybudowane po uzyskaniu zgody właściciela gruntów ze wskazaniem lokalizacji budowy, co potwierdzają oświadczenia właścicieli zarządzających gruntami. Organ zaznaczył, że ambony w świetle ustawy z dnia 13 października 1995r. prawo łowieckie ( tekst jedn. Dz.U z 2005r. Nr 127, poz. 1066 ze zmianami ) są urządzeniami związanymi z prowadzeniem gospodarki łowieckiej, a zatem w świetle art.12 tej ustawy do ich wybudowania nie stosuje się przepisów art. 30 ust.1 pkt.1 w związku z art.29 ust.1 pkt. 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane ( tekst jedn. Dz.U z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zmianami ). Nie ma też w jego ocenie podstaw do stwierdzenia, że ambony jako urządzenia myśliwskie nie spełniają wymagań jakie powinny spełniać obiekty małej architektury. Brak jest również podstaw do stosowania art.66 prawa budowlanego, ponieważ w trakcie kontroli nie stwierdzono ich złego stanu technicznego, uniemożliwiającego użytkowanie lub zagrażającego zdrowiu. Po rozpoznaniu odwołania T.N. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powyższą decyzję uchylił i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ wyjaśnił, że sprawa rozbiórki wspomnianych ambon była już przedmiotem rozpoznania organów nadzoru budowlanego. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił nakazania rozbiórki ambon , a decyzją z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja ta została jednak uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 czerwca 2007r sygn. akt II SA/Lu 279/07, który uznał, że wprawdzie ambona w myśl przepisów prawa łowieckiego jest urządzeniem łowieckim, to jednak jest także stanowiskiem nadziemnym o okresowej konstrukcji budowlanej, wzniesionym z materiałów drewnianych lub innych i jest trwale lub nietrwale związana z gruntem. Oznacza to, że powinna spełniać wymagania określone w art.5 ust.1 pkt.1 prawa budowlanego, a więc zapewnić bezpieczeństwo konstrukcji , pożarowe, użytkowania, spełniać warunki higieniczne i ochrony środowiska, a także zapewnić poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Po wyroku sądu decyzją z dnia 30 listopada 2007r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W związku z wyrokiem sądu podkreślono, że organ I instancji zobowiązany był ponownie rozpoznać sprawę i przeprowadzić postępowanie na podstawie art.49 b prawa budowlanego w stosunku do ambon zlokalizowanych na gruntach leśnych Skarbu Państwa ponieważ stosownie do art. 30 ust.1 pkt.4 w związku z art. 29 ust.1 pkt. 22 prawa budowlanego budowa ambony myśliwskiej położonej w miejscu publicznym powinna być poprzedzona zgłoszeniem oraz w trybie art. 50 i 51 w stosunku do ambony zlokalizowanej na gruntach prywatnych, co do której należało rozpoznać, czy spełnia ona warunki art.5 prawa budowlanego. Ponieważ w międzyczasie dokonano rozbiórki ambony nr 7, organ odwoławczy nakazał także wyjaśnić tę okoliczności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T.N. zarzucił decyzji, iż na jej mocy sprawę przekazano do ponownego rozpoznania organowi I instancji w sytuacji, gdy nigdy nie wyda on decyzji o rozbiórce ambony. Skarżący podkreślił, że organ ten dotychczas nie chciał lub nie potrafił rozwiązać tej kwestii i nadal nie będzie w stanie tego zrobić. Zwrócił uwagę, że istniejąca ambona zagraża jego życiu i zdrowiu, a ponadto służy do egzekucji niewinnych i bezbronnych zwierząt. Jej usytuowanie obok jego działki narusza ponadto art.38, 66, 66, 68 73 i 74 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Skarżący zaznaczył, że nie może uprawiać swojej działki, ponieważ obejmuje ją ambona i w każdej chwili może dosięgnąć go wystrzelona z niej kula, a poza tym jej obecność uniemożliwia mu prowadzenie badań naukowych pod nazwą " Wpływ braku myśliwych na wybrane wycinki ekosystemu w M.‘’. W ocenie skarżącego szkodliwe dla jego zdrowia psychicznego jest także oglądanie egzekucji i rzezi zwierząt. Podkreślił, że chce chronić zwierzynę i zapobiegać jej eksterminacji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Podkreślić należy przede wszystkim, na co zwrócił organ odwoławczy, że sprawa rozbiórki ambon myśliwskich była już przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie który wyrokiem z dnia 19 czerwca 2007r. sygn. akt II SA/Lu 279/07 uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] odmawiającą nakazania ich rozbiórki. Sąd stwierdził wówczas, że ambona myśliwska jest nie tylko urządzeniem łowieckim, ale także stanowiskiem nadziemnym o określonej konstrukcji budowlanej, które winno spełniać wymagania określone w art.5 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, a więc zapewnić bezpieczeństwo konstrukcji, pożarowe, użytkowania, spełniać warunki higieniczne i ochrony środowiska, a także zapewnić poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Zdaniem sądu ambony łowieckie należy zaliczyć do obiektów małej architektury w rozumieniu art.3 pkt.4 prawa budowlanego, do którego mają zastosowanie odpowiednie przepisy tej ustawy. Słusznie zatem zauważył organ odwoławczy , że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji musiał uwzględnić treść wspomnianego wyroku. Nakaz ten wynika wprost z art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami ), według którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998r. ( III RN 130/97 OSP 1999/5/101) stwierdził, że związanie oceną prawną wyrażoną przez sąd oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd , będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeśli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Z kolei w wyroku z dnia 22 września 1999r. (I SA 2019/98 ONSA 2000/3/129) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że związanie organu oceną prawną obejmuje nie tylko organ , którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu , ale także każdy organ orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego zakończenia , chyba, że nastąpi zmiana stanu prawnego czyniąca pogląd nieaktualnym. Treść decyzji organu I instancji wskazuje, że treść wspomnianego przepisu została w sposób oczywisty naruszona. W żadnym bowiem razie nie stosuje się ona do oceny prawnej wyrażonej w wyroku z dnia 19 czerwca 2007r., ale sprowadza się do polemiki ze stanowiskiem sądu wyrażonym w tym orzeczeniu. Organ nie wskazuje przy tym żadnych istotnych okoliczności faktycznych zaszłych po wydaniu orzeczenia lub zmiany stanu prawnego, które miałyby przemawiać za utratą jego mocy wiążącej. Decyzja nie zawiera też żadnych informacji o wzruszeniu orzeczenia sądu w przewidzianym do tego trybie. Postępowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznać należy w tej sytuacji za niedopuszczalne i w pełni uzasadniające stanowisko organu odwoławczego. Wobec naruszenia zasady związania organu administracji publicznej oceną prawną wyrażoną przez sąd administracyjny bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają zgłaszane w skardze obawy co do sprawności postępowania organów w przedmiotowej sprawie czy wyrażane zaniepokojenie o stan zwierzyny łownej. Wobec powyższego na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zmianami ) skargę należało oddalić.