II SA/Lu 836/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 24 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie usunięcia drzew bez wymaganego zezwolenia w zakresie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy. W dniu 30 sierpnia 2012 r. R. G. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r., [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie usunięcia drzew bez wymaganego zezwolenia. W treści skargi R. G. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu od skargi. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.). Okoliczność ta – oczywista bezzasadność skargi – zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Termin do złożenia skargi, liczony od dnia doręczenia skarżącemu decyzji, tj. od dnia 30 lipca 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 12 akt administracyjnych), upłynął w dniu 29 sierpnia 2012 r. R. G. wniósł skargę w niniejszej sprawie w dniu 30 sierpnia 2012 r. (k. 10 akt sądowych), a zatem po upływie terminu do jej wniesienia. W myśl art. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym należało odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w oparciu o dyspozycję art. 247 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.