II SA/Lu 838/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Protokolant Stażystka Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lipca 2006 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] M. B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania T. W. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, którą udzielono T. W. pomoc w postaci zasiłku celowego specjalnego w wysokości 150 zł z przeznaczeniem na potrzeby wymienione we wniosku z dnia 13 kwietnia 2005 r. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, że sytuacja rodziny T. W. nie odbiega od sytuacji innych rodzin potrzebujących pomocy społecznej. Wysokość przyznanej pomocy społecznej nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia zasady swobodnego uznania organu administracji publicznej, bowiem rodzina dysponuje dochodem większym od kryterium dochodowego i jest objęta opieką społeczną. Organ orzekający podkreślił, że przedmiotowa decyzja jest decyzją pozytywną – przyznającą pomoc społeczną, a zatem jej kwestionowanie jest działaniem niezrozumiałym. Ponadto za pozostawieniem decyzji w obrocie prawnym przemawia przepis art. 139 kpa, według którego organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Jako kolejny argument wskazano świadomość skarżącej co do faktu, że udzielona jej pomoc nie zamyka drogi do występowania z kolejnymi wnioskami. Od tej decyzji skarżąca wniosła skargę, w której wnosiła o przyznanie jej prawa pomocy przez ustanowienie adwokata. Następnie sprecyzowała ten wniosek wnosząc o ustanowienie radcy prawnego (s.19). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 11 lipca 2006 r. pełnomocnik skarżącej popierał skargę, wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nie przekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi (art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – Dz. U. nr 64, poz. 593 ze zmianami). Za taki przypadek szczególny została uznana sytuacja rodziny skarżącej. Przepisy ustawy o pomocy społecznej nie określają wysokości zasiłku celowego. Zarówno przyznanie tego zasiłku, jak i jego wysokość zależy od oceny organu administracji w ramach uznania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie organy administracji wyjaśniły i rozważyły istotne okoliczności sprawy, sytuację osobistą i majątkową skarżącej. Ustalenia w tym zakresie zostały poczynione na podstawie wywiadu środowiskowego. Z wywiadu tego wynika, iż T. W. otrzymuje rentę inwalidzką, która jednak nie pozwala na pokrycie całości kosztów związanych z licznymi potrzebami (opał, żywność, pralka, lodówka, buty, ubranie, dieta, pomoc domowa i opłata za energię elektryczną) wymienionymi we wniosku z dnia 13 kwietnia 2005 r. Organ pierwszej instancji oceniając sytuację materialną i potrzeby skarżącej z jednej strony, zaś z drugiej własne możliwości finansowe uznał, iż celowe jest przyznanie skarżącej specjalnego zasiłku celowego w kwocie 150 zł. W świetle tych okoliczności ocena zaskarżonej decyzji, iż przyznany zasiłek jest odpowiedni, nie budzi wątpliwości. Dlatego też na podstawie art. 151 wyżej cytowanej ustawy Sąd orzekł jak w wyroku. Orzeczenie o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej uzasadnia art. 250 ustawy oraz § 14 pkt 2 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zmianami).