II SA/Lu 839/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r. sprawy ze skargi Z. S. i S. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia 22 października 2008 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpoznaniu odwołania Z. S. i S. S. od decyzji Starosty z dnia 29 sierpnia 2008 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. G. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] przy ul. C. w R. P. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że E. G. w dniu 23 kwietnia 2008 r. wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na rozbudowę budynku mieszkalnego. Organ pierwszej instancji rozpatrując sprawę ponownie, wskutek decyzji kasacyjnej Wojewody z dnia 2 lipca 2008 r. znak: [...], postanowieniem z dnia 11 lipca 2008 r. znak: [...] nałożył na inwestorkę obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, tj. zaprojektowania budowy zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz przedstawienia w projekcie zagospodarowania działki analizy ewentualnego sposobu zagospodarowania sąsiedniej działki nr [...] zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do dnia 30 lipca 2008 r. Inwestorka przedstawiła uzupełnioną dokumentację projektową w zakreślonym terminie. Przedłożona dokumentacja projektowa odpowiada wymogom zawartym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego znajduje się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, gdzie dopuszcza się uzupełnienia i przekształcenia w istniejącym użytkowaniu i zagospodarowaniu terenu. Projekt przewiduje rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej nr [...], ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego od strony granicy z tą działką oraz w odległości 3 m od granicy z sąsiednią działką nr [...], ze ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych. Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy działki, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m ze względu na rozmiary działki. Działka inwestorski jest wąska (szerokość 9 m) zatem brak jest innej możliwości rozbudowy budynku mieszkalnego. Usytuowanie części budynku ze ścianą bez otworów, w odległości 3 m od granicy działki jest zgodne z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami technicznymi obowiązującymi w budownictwie. Projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został opracowany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. Odnosząc się do zarzutów Z. S. i S. S. dotyczących ograniczenia zabudowy ich działki należy stwierdzić, że w projekcie wykazano możliwość usytuowania budynku mieszkalnego na działce nr [...], w linii zabudowy ustalonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Projektowana inwestycja zasadniczo nie pogorszy warunków zabudowy na tej działce, ponieważ rozbudowa budynku inwestora projektowana jest w głąb działki w kierunku północno-zachodnim. Ocena oddziaływania projektowanego budynku w kwestii naturalnego oświetlenia w planowanym przez skarżących budynku nie jest możliwa, ponieważ w odniesieniu do ewentualnych zamierzeń inwestycyjnych skarżących nie toczy się postępowanie planistyczne. Projektowana inwestycja nie naruszy interesów osób trzecich, w aspekcie dopuszczalności zabudowy i ewentualnego naruszenia prawa. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego powinno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, tj. w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Udzielenie ochrony właścicielowi nieruchomości sąsiedniej uzależnione jest od oceny, czy negatywne oddziaływania pozostają w granicach przeciętnej miary, która ustalana jest z uwzględnieniem społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 k.c.). Zarówno działka inwestora, jak i działki skarżących znajdują się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Decyzja respektująca treść miejscowego planu i przepisów techniczno-budowlanych nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z powyższych względów organ nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę w świetle treści 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli Z. S. i S. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucili, że decyzje te naruszają przepisy art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. oraz § 1 ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podnieśli w skardze, że ich działka ma szerokość 20 m i nie są zainteresowani budową budynku mieszkalnego "...poprzez dobudowę do budynku E. G.". Projektowana rozbudowa spowoduje powstanie obiektu o wysokości 8 m przez co część ich działki, o szerokości około 6 m od granicy z działką inwestorki, zostanie wyłączona z możliwości zabudowy uwzględniając poziom usytuowania okien w budynku na ich działce. Wynika to z treści § 13 ust. 1 pkt 1 lit. "b" powołanego rozporządzenia. Rozbudowywany budynek będzie obiektem przysłaniającym, a przy konieczności zachowania odległości 4 m od granicy działki z drugiej strony, pozostałby do zabudowy pas środkowy o szerokości 10 m. Zabudowa działki sąsiedniej zgodnie z zaskarżoną decyzją spowoduje utratę wartości działki skarżących. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem, do czego są uprawnione w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 513, poz. 1269 ze zm.). Zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zatem skargi nie można uznać za zasadną. Decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że właściwy organ nie może wydać pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli wnioskujący o to inwestor nie wypełni wszystkich prawnych wymogów niezbędnych dla uzyskania takiej decyzji, natomiast w przypadku spełnienia takich wymogów właściwy organ obowiązany jest decyzję taką wydać. Przepis art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze z.) stanowi bowiem, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustęp 1 art. 35 obliguje organ do sprawdzenia: - zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, - kompletności projektu i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, - czy projekt został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów ustawy) uprawnienia budowlane. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie kwestionuje zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Radzyń Podlaski, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 26 stycznia 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 82, poz. 1509). Nie neguje również, że projekt ten jest kompletny i posiada wymagane prawem opinie, pozwolenia i sprawdzenia oraz tego, iż został on sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Zarzuty strony skarżącej dotyczą wyłącznie usytuowania obiektu objętego zaskarżoną decyzją przy granicy działki, przez co – zdaniem skarżących – naruszone zostają przepisy techniczno-budowlane, tj. art. 5 ust. 9 i art. 34 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy Prawo budowlane oraz § 13 ust. 1 pkt 1 lit. "b" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepis art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący; określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany, znajdujący się w aktach sprawy zawiera wszystkie elementy wymagane wyżej wymienionym przepisem. Działka skarżących o nr ewid. [...] jest działką niezabudowaną i nie toczy się obecnie postępowanie administracyjne dotyczące planowanej na tej działce zabudowy. Przepis art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, na którego naruszenie powołują się skarżący precyzuje wymogi stawiane projektowi budowlanemu, które pozostają w związku z istniejącą i projektowaną zabudową terenów sąsiednich. Działka skarżących jest niewątpliwie terenem sąsiednim w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, jednakże w chwili wydawania zaskarżonej decyzji nie istniała na tej działce, ani nie była projektowana jakakolwiek zabudowa, a zatem zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt nie narusza przepisu art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy. Nie narusza on także przepisu § 13 ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten regulując konieczność zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, stanowi o odległościach obiektów przesłaniających i przesłanianych. Zachowanie przez przedmiotowy projektowany obiekt odpowiednich parametrów zapewniających dopływ światła naturalnego do obiektów sąsiednich może być odnoszone i badane wyłącznie w odniesieniu do obiektów budowlanych istniejących lub projektowanych na terenach sąsiednich, a nie w odniesieniu do terenów niezabudowanych. Zaskarżona decyzja nie narusza także, w ocenie Sądu, uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności uzyskania zgody na budowę od właścicieli działek sąsiednich. Właściciel nieruchomości uprawniony jest w dopuszczalnych granicach, do dokonywania na swej nieruchomości różnych działań w tym zabudowy nieruchomości, które mogą mieć wpływ na sposób korzystania z sąsiednich nieruchomości, byleby czynił to, nie przekraczając "przeciętnej miary" zakłóceń i naruszając uprawnienia sąsiadów w jak najmniejszym możliwym stopniu. Przeciętna miara ustalana jest w każdym przypadku z uwzględnieniem społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 k.c.). W sytuacji, gdy działka inwestorki ma szerokość zaledwie 9 m i jest już zabudowana niewielkim budynkiem mieszkalnym usytuowanym przy granicy z działką skarżących nie istnieje inna możliwość rozbudowy tego budynku niż przedstawiona w zatwierdzonym projekcie, tj. wzdłuż granicy z działką nr ewid. [...] w głąb działki. Tylko takie usytuowanie pozwala na zachowanie wymaganych § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia odległości 3 m i 4 m od granic sąsiednich działek budowlanych. W sytuacji, w której nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m i 4 m od granicy działki (3 m ścianą bez otworów, 4 m ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi) ze względu na rozmiary działki albo wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepis § 12 ust. 3 powołanego rozporządzenia dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki. Należy przy tym mieć na uwadze, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, na niezabudowanej działce nr ewid. [...] będzie istniała możliwość zabudowy mieszkaniowej nie tylko bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej nr ewid. [...], ale również zabudowy wolnostojącej, co zostało uwidocznione w znajdującej się w aktach administracyjnych analizie zagospodarowania działek sąsiednich, a na co organ odwoławczy zwrócił uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.