II SA/Lu 839/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. F. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 października 2011 r., II SA/Lu 312/11 w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. W dniu 18 września 2012 r. J. F. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 października 2011 r., II SA/Lu 312/11, oddalającym jego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...][...] r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego. Zarządzeniem z dnia 3 października 2012 r. skarżący został wezwany do usunięcia w terminie siedmiu dni braków formalnych skargi o wznowienie, w szczególności przez: wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz podanie, czy żąda uchylenia, czy zmiany zaskarżonego orzeczenia – pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 15 października 2012 r. (k. 44). W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył 3 pisma procesowe z dnia 17 października 2012 r. wraz z załącznikami. W pismach tych wskazał, że podstawą wznowienia postępowania sądowego w niniejszej sprawie stanowią przepisy K.p.a. oraz ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga J. F. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 312/11 podlega odrzuceniu. W świetle art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "P.p.s.a.", skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 P.p.s.a.). W myśl przepisu art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Oparcie skargi na ustawowej podstawie wznowienia w rozumieniu powołanego przepisu oznacza powołanie jednej lub kilku podstaw wznowienia, wymienionych w przepisach art. 271 – 274 P.p.s.a. Zgodnie z art. 271 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Stosownie do art. 272 § 1 i § 2 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, a także w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis art. 273 § 1 P.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Nadto, jak wskazuje art. 274 P.p.s.a. z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Skarga J. F. o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia postępowania określonej w powołanych przepisach P.p.s.a. W skardze o wznowienie z dnia 18 września 2012 r. ani w trzech pismach procesowych z dnia 17 października 2012 r. skarżący takiej podstawy nie wskazał. Powołane przez niego przepisy K.p.a. oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.). nie dają podstaw do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem, jak wskazano wyżej, podstawy te wymienione są w przepisach art. 271 – 274 P.p.s.a. Skarga ta podlega zatem odrzuceniu na podstawie powołanego art. 280 P.p.s.a. Ponadto zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skarżący został wezwany przez Sąd prawidłowo do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania oraz został pouczony o prawnych konsekwencjach niedochowania powyższemu wezwaniu. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie usunął braków formalnych skargi o wznowienie postępowania. W pismach procesowych z dnia 17 października 2012 r. skarżący nie wskazał okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi ani nie wskazał, czy żąda uchylenia, czy zmiany zaskarżonego orzeczenia. Zatem również z tego powodu skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.