II SA/Lu 842/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. – J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r., znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego - w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Skarżąca M.M. – J. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W formularzu wniosku PPF wskazała, że jej dochód stanowi wyłącznie emerytura w wysokości [...]zł (netto) miesięcznie, z czego pokrywa koszty utrzymania siebie oraz studiującej córki K. J., a także koszty utrzymania mieszkania komunalnego w [...] (ok.[...]zł), mieszkania córki w [...] (ok. [...]zł) oraz domu w [...] (ok.[...]zł). Wojewódzki Sąd Administracyjnym zważył, co następuje: Odnosząc się do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej ppsa, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skoro zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja dotyczy zasiłku celowego, to w świetle powołanego przepisu skarżąca jest ustawowo zwolniona z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, a jej żądanie o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jest bezprzedmiotowe i postępowanie w tej części podlega umorzeniu na podstawie art. 161 §1 pkt 3 ppsa. Nie może być również uwzględnione żądanie ustanowienia adwokata z urzędu. W świetle bowiem art. 247 ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Ma to miejsce wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, tj. bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie, ponieważ skarga skarżącej M.M. – J. została wniesiona po terminie i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa. Skoro więc skarga nie podlega merytorycznej ocenie przez Sąd, to w świetle art. 247 ppsa, nieuzasadniony jest również wniosek o przyznanie prawa pomocy w tej sprawie. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.