II SA/Lu 843/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., Nr [...]; II. uchyla postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...]; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; IV. przyznaje [...] P. B. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 292, 80 /dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100/ zł w tym 52,80 /pięćdziesiąt dwa 80/100/ zł należnego podatku od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu oraz kwotę 17 /siedemnaście/ zł tytułem zwrotu wydatków. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 16 [...] 2008 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 [...] 2008 r. Nr [...] nakazującej inwestorowi – A. B. rozbiórkę obiektu gospodarczego o wymiarach: 4,60 x 4,75 m zlokalizowanego na działce gruntu nr ewid. [...] położonej w B., gm. S.– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach powyższego rozstrzygnięcia przytoczono następujące ustalenia i wnioski: Organ I instancji postanowieniem z dnia 26 czerwca 2006 r., wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, (skorygowanym postanowieniem z dnia 27 czerwca 2008 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki w nazwie wydanego aktu), nałożył na inwestora A. B. obowiązek przedłożenia we wskazanym terminie wymienionych w postanowieniu dokumentów. Z uwagi na to, iż zobowiązany nie dopełnił tego obowiązku organ, działając w oparciu o art. 49b ust. 1 i ust. 3 ww. ustawy, nakazał rozbiórkę obiektu gospodarczego o wymiarach 4,60 x 4,75m zlokalizowanego na działce gruntu nr ewid. [...] położonej w miejscowości B., gm. S. Od powyższej decyzji odwołał się A. B, który zarzucił decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 77 i art. 80 kpa). Odwołujący wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez zażądanie od Gminy S. dokumentu w postaci podziału geodezyjnego działki nr ewid. [...], dokonanego po sporządzeniu aktu notarialnego tj. po 2003 r., na którym znajduje się sporny budynek. W wyniku rozpatrzenia odwołania organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Z ustaleń organu I instancji wynika, że na działce nr ewid. [...] w miejscowości B. znajduje się budynek gospodarczy o konstrukcji murowano-drewnianej na podmurówce z bloczków żwirobetonowych, o wymiarach w rzucie poziomym 4,60 x 4,75m i wysokości w szczycie 3,80 m. Od strony działki nr ewid. 867, stwierdzono częściowy brak ściany szczytowej. Konstrukcja ściany z cegły cementowej wykazuje rozwarstwienia materiału. Dach konstrukcji drewnianej, dwuspadowej, ze spadkiem w kierunku działki własnej, pokryty jest blachą. Przedmiotowy obiekt zlokalizowany jest w odległości 4,44m od granicy z działką sąsiednią nr ewid. 867 oraz w odległości 24,20m od ogrodzenia usytuowanego od strony działki nr ewid. 903 (droga powiatowa). Na dzień kontroli (20 listopada 2007 r.) obiekt był użytkowany, przeznaczony na skład drewna. Wygląd elementów drewnianych oraz łączenia muru wskazują na co najwyżej kilkuletnie użytkowanie . A. B. oświadczył do protokółu kontroli, że budynek gospodarczy istnieje od ponad 30 lat tj. od chwili, kiedy nabył tę działkę. R. F. - pełnomocnik H. F. (obecnego właściciela działki nr ewid. [...]) wniósł do protokółu kontroli o rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Organ I instancji przesłuchał również świadków na okoliczność daty budowy spornego obiektu gospodarczego. Świadek W. P., współwłaściciel działki nr ewid. [...] bezpośrednio sąsiadującej z działką nr ewid. [...], na której znajduje się przedmiotowy obiekt gospodarczy oświadczył, że na działce nr ewid. [...] zamieszkuje na stałe od 1995 r. W tamtym czasie w miejscu przedmiotowego obiektu gospodarczego była ziemianka, a budynek gospodarczy powstał w latach późniejszych (ok. 5 lat temu wykonywany był dach). Świadek D. W. zeznała, że widziała ok. 20 lat temu przedmiotowy obiekt, bowiem jako właścicielka okolicznych działek przejeżdżała obok tej nieruchomości. Świadek D. B. (poprzedni właściciel działki nr ewid. [...]) zeznał, że w chwili zbycia nieruchomości na rzecz H. F. (w 2003r.) na ww. działce nie było przedmiotowego budynku gospodarczego. W tym miejscu znajdowała się ziemianka, na której zrzucone były deski i belki. Świadek D. W. nie mogła widzieć żadnego obiektu z drogi, gdyż w tym miejscu rosły chaszcze. Przesłuchany w charakterze świadka J. B. zeznał, że budynek gospodarczy powstał ok. 5 lat temu. Wybudował go A. B. z elementów po rozebranej stodole, która stała na działce sąsiedniej. W tym miejscu nie było wcześniej żadnego innego obiektu. Natomiast świadek K. B. z, syn J. B. zeznał, że drewniany budynek istniał odkąd pamięta, czyli od około 40 lat. W tym miejscu stał "poddach na drewno", a w latach późniejszych obiekt był poprawiany. Świadek J. B., żona inwestora zeznała, że mieszka na działce nr ewid. [...] od 45 lat, gdzie od tego czasu istniał już budynek gospodarczy postawiony przez S. B.. W latach późniejszych ok. 15 lat temu dokonano poprawek tego budynku, zmieniono dach. Remonty wykonał A. B.. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Serniki zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy Nr XIV/4212003 z dnia 28 sierpnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 158 poz.3278 z dnia 16 października 2003 r.), działka nr ewid [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MR - mieszkalnictwo rolnicze. Dokonano także wglądu do rejestrów pozwoleń na budowę i zgłoszeń budowy z lat 1990-2007, znajdujących się w zasobach archiwum Starostwa Powiatowego w L., w których nie odnaleziono pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowego obiektu gospodarczego (notatka służbowa z dnia 22 listopada 2007r.). Na aktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej oraz na kopii szkicu pomiaru wysokościowego, sporządzonego przez uprawnionego geodetę w 1993 r. w celu aktualizacji mapy ewidencyjnej, pobranych do akt sprawy z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, przedmiotowy obiekt nie jest uwidoczniony na działce nr ewid. [...]. Oceniając zgromadzony materiał dowodowy organ I instancji uznał, że przedmiotowy obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej po dniu 11 marca 2003 r. (tj. po nabyciu nieruchomości przez H. F.). Organ odwoławczy podzielił powyższe stanowisko. Zeznania świadków D. W., K. B. i J. B. twierdzących, że przedmiotowy obiekt istnieje od 30-45 lat, uznał za niewiarygodne, gdyż przeczy im wykonany 15 lat temu (w 1993 r.) przez uprawnionego geodetę szkic pomiaru wysokościowego, w celu aktualizacji mapy ewidencyjnej znajdującej się w zasobach Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w L.. Zeznaniom tym przeczy również treść pozwu z dnia 16 listopada 2005 r. w toczącej się przed Sądem Rejonowym w L. w sprawie cywilnej o sygn. akt: I C 174/04. Za najbardziej wiarygodne organ uznał zeznania poprzedniego właściciela działki nr ewid. [...]/1 D. B., który aktem notarialnym Repertorium A, nr [...]/2003 z dnia 11 marca 2003r., zbył przedmiotową nieruchomość na rzecz H. F. i zeznał, że w dacie sprzedaży przedmiotowego obiektu nie było. Fakt ten potwierdzają najbliżsi sąsiedzi tj. J. B. - współwłaściciel działki nr ewid. [...] oraz W. P. - współwłaściciel działki nr ewid. 867. Zeznania D. B., J. B. i W. P. są – zdaniem organu – spójne i wiarygodne. Z zeznań tych wynika, że sporny obiekt został wybudowany ok. 2003 r. Zgodnie z art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Natomiast ust. 2 omawianego przepisu stanowi, iż jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku jego braku, ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni określonych w przepisie dokumentów. W myśl art. 49b ust. 3 ww. ustawy, w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1. W rozpatrywanej sprawie A. B. nie wykonał w oznaczonym terminie obowiązku nałożonego postanowieniem PINB w L. z dnia 26 czerwca 2008 r., a zatem organ I instancji prawidłowo nakazał inwestorowi, na podstawie art. 49b ust 1, w związku z ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, rozbiórkę obiektu gospodarczego, samowolnie wybudowanego na działce nr ewid. [...] w m. B. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, argumenty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Stwierdzono, że organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Przeprowadzono oględziny, przesłuchano świadków, dokonano wglądu do archiwum wydanych pozwoleń na budowę i obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Prawidłowo został również oceniony zgromadzony materiał dowodowy. Żadna okoliczność sprawy nie wskazuje jakoby sporny obiekt został wybudowany, jak twierdzi skarżący, 30 lat temu przez S. B., będącego wówczas właścicielem działki nr ewid. [...]. Zawarte w odwołaniu żądanie o dopuszczenie, jako dowodu dokumentów w postaci podziału geodezyjnego działki nr ewid. [...], dokonanego po sporządzeniu aktu notarialnego tj. po 2003 r., nie znajduje – zdaniem organu odwoławczego - uzasadnienia, gdyż sprawy związane z rozgraniczeniem oraz sprawami własnościowymi pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. A. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższe rozstrzygnięcie zarzucając naruszenie art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego bez jego wszechstronnego rozważenia i sprzeczną z wiedzą życiową. Skarżący zakwestionował ustalenie zaskarżonej decyzji, iż wygląd elementów drewnianych oraz łączenia muru w spornym budynku wskazują na co najwyżej kilkuletnie użytkowanie obiektu mimo zeznań świadków, że obiekt ten był kilkukrotnie remontowany i poprawiany (sprecyzowania sformułowania w tym względzie dokonał pełnomocnik skarżącego na rozprawie). A. B. uznał za wadliwą dokonaną przez organ ocenę zeznań świadków. Podniósł, że świadkowie J. B. oraz W. P., których zeznania organ obdarzył wiarą, są z nim od wielu lat skonfliktowani, byli uczestnikami procesu sądowego z udziałem inwestora, a także są użytkownikami gruntu, na którym znajduje się sporny budynek na mocy porozumienia z właścicielem gruntu – H. F. Niesłuszne jest także – zdaniem skarżącego – uznanie za wiarygodne zeznań poprzedniego właściciela nieruchomości D. B., który jest pasierbem skarżącego i który uprzednio sprzedał tę nieruchomość skarżącemu i swojej matce – J. B. umową, która była nieważna ze względu na niezachowanie wymaganej prawem formy, w zamian za spłatę długów zbywcy. Z powyższych względów niezasadnie odmówiono wiarygodności zeznaniom świadków zgłoszonych przez skarżącego. Nie uwzględniono także części jego wniosków dowodowych. Autor skargi zarzucił nadto nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji oraz w trakcie prowadzonego postępowania treści zawartej pomiędzy inwestorem, a właścicielem ugody, która w przypadku ustalenia, iż na przedmiotowej działce zlokalizowany jest trzeci budynek, nakładałaby na właściciela obowiązek przekazania go wraz z przylegającym do niego gruntem inwestorowi pod tytułem darnym. Skarga podnosi wreszcie zarzut naruszenia art. 77 kpa poprzez jego niezastosowanie polegające na oparciu zaskarżonej decyzji na kopii szkicu pomiaru wysokościowego z roku 1993, podczas gdy w Gminie Serniki znajduje się późniejsza dokumentacja podziału geodezyjnego przedmiotowej działki powstała po roku 2003, na której powinien być zlokalizowany sporny budynek. W konkluzji A. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji (oznaczałoby to oczywiście wniosek o uchylenie również decyzji organu I instancji, choć skarga wprost takiego żądania nie formułuje – przyp. autora uzasadnienia). Dodatkowo skarżący wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez : - dołączenie dokumentów dołączonych do skargi, tj. decyzji rozgraniczeniowej z dnia 30 grudnia 1991 r., między działką nr [...] należącą do J. M., a działką nr [...] należącą do D. B., a użytkowaną przez J. B. i A. B., postanowienia Prokuratora Wojewódzkiego w L. z dnia 30 listopada 1992 r. o umorzeniu dochodzenia prowadzonego przeciwko D. B. podejrzanemu o czyn z art. 184 § 1 kk oraz decyzji z dnia 25 listopada 1998 r. o wymeldowaniu D. B. z pobytu stałego w B. 33, - ponowne przesłuchanie świadka D. W. oraz przesłuchanie R. W. – na okoliczność przebiegu oględzin, - przesłuchanie w charakterze świadka H. R., przeprowadzenia którego to dowodu bezzasadnie odmówił organ I instancji, - dołączenie akt spaw II K 997/07 i I C 174/04 Sądu Rejonowego w L., - przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia wieku spornego obiektu z uwzględnieniem prowadzonych przez inwestora remontów, - zażądanie od Gminy Serniki dokumentacji podziału geodezyjnego działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem istotne w sprawie ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o wyniki postępowania dowodowego przeprowadzonego z naruszeniem norm regulujących to postępowanie. Co więcej, w kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii czasu budowy spornego obiektu, stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż "Wygląd elementów drewnianych oraz łączenia muru wskazują na co najwyżej kilkuletnie użytkowanie" pozostaje w ewidentnej sprzeczności z zapisem protokołu oględzin dokonanych dnia 20 listopada 2007 r. przez dwóch inspektorów PINB w L., iż "Obiekt wskazuje na wieloletnie użytkowanie". Zgodnie z art. 80 kpa "Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona" Przepis ten wyrażający zasadę swobodnej oceny dowodów wymaga, by organ dokonywał oceny mocy i wiarygodności dowodu wraz z całym materiałem dowodowym sprawy i na jego tle, co wiąże się z koniecznością porównania różnych dowodów ze sobą, z ustaleniem przesłanek, które obniżają bądź też pozbawiają dany dowód mocy dowodowej lub wiarygodności (zob. J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z 6 października 1993 r. I SA 1270/93 – OSP 1994, Nr 7-8, poz. 131). Uznanie niektórych dowodów za niewiarygodne jest dopuszczalne pod warunkiem wskazania w uzasadnieniu decyzji powodów, dla których organ odmówił tym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, a także w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 [...] 2008 r. nr [...] błędnie nazwanym decyzją, która to omyłka sprostowana została postanowieniem z dnia 27 czerwca 2008 r. , każe domniemywać, że przytoczonemu stwierdzeniu z protokołu oględzin organy rozpatrujące sprawę odmówiły mocy dowodowej, jednakże swojego stanowiska w tej kwestii w żaden sposób nie uzasadniły nie odnosząc się w ogóle do powyższego zapisu. W zamian – jak wyżej podniesiono – organy powołując się na wygląd przedmiotowego obiektu – wnioskują o jego "co najwyżej kilkuletnim użytkowaniu". Tego rodzaju spostrzeżenia protokół oględzin nie zawiera, zatem przytoczone stwierdzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest oczywiście sprzeczne z wynikami oględzin. W tych warunkach nie sposób odeprzeć zarzutu dowolności w ocenie materiału dowodowego przez zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem dowodowym z dnia 19 maja 2008 r. organ I instancji odmówił dopuszczenia dowodów zgłoszonych przez A. B.: z zeznań świadka H. R. na okoliczność ustalenia wieku spornego budynku i z dokumentacji podziału geodezyjnego działki nr [...] uznając, że zgromadzony już w sprawie materiał dowodowy pozwala jednoznacznie ustalić czas budowy spornego obiektu budowlanego. O ile można zgodzić się z organem, że dokumentacja podziałowa nie dotyczy okoliczności mającej znaczenia dla sprawy – zwłaszcza, że podział ten dokonywany był w 2007 r., kiedy sporny obiekt niewątpliwie już istniał – to odmowa dopuszczenia dowodu z zeznań zgłoszonego świadka narusza przepis art. 78 § 1 i 2 kpa. Paragraf 1 powołanego przepisu nakazuje wprost organowi administracji uwzględnienie żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Wyjątki od tej zasady przewiduje § 2 art. 78. Mianowicie organ może nie uwzględnić żądania dowodowego strony, ze względu na celowość i szybkość postępowania, gdy strona zgłosiła dowód już po zakończeniu stadium postępowania wyjaśniającego lub, gdy żądanie przeprowadzenia dowodu dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Jednakże także wówczas spóźnione żądanie dowodowe nie powinno zostać oddalone, gdy dowody, których żąda strona, mają znaczenie dla sprawy. Tylko w sytuacji, gdy strona zgłasza dowód, którego nie zgłaszała w toku postępowania dowodowego, organ może nie uwzględnić żądania, jeżeli dotyczy ono tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony, która dowód zgłasza (zob. A. Wróbel [w:] M.Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 505). W rozpoznawanej sprawie, gdy – zdaniem organu – została udowodniona odmienna teza – wniosek dowodowy strony powinien być uwzględniony. Nieprawidłowe oddalenie wniosku dowodowego strony jak też nie odniesienie się do dowodu z oględzin prowadzi z kolei do stwierdzenia, że z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa nie zebrano i nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz nie wyjaśniono dokładnie stanu faktycznego sprawy. Dodatkowo podnieść należy, że znajdująca się w aktach kopia szkicu pomiaru sytuacyjno-wysokościowego z 1993 r. (k. 100 akt organu I instancji) nie posiada potwierdzenia zgodności z oryginałem (brak podpisu na pieczątce). W tym miejscu wypada zauważyć, że zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analiza zgromadzonego materiału dowodowego, według której uznano za niewiarygodne zeznania części świadków, iż przedmiotowy obiekt istnieje od kilkudziesięciu lat (30-45), gdyż nie został uwidoczniony na szkicu pomiaru wysokościowego z 1993 r. budzi zastrzeżenia, skoro we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia (k.13 akt II instancji) wskazano, iż także na aktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej obiekt ten nie został uwidoczniony. W aktach sprawy przekazanych Sądowi brak jest nadto odpisu treści pozwu ze sprawy I C [...]/04 Sądu Rejonowego w L., który to dowód – zdaniem organu – przeczy zeznaniom świadków potwierdzających wersję skarżącego odnośnie czasu budowy przedmiotowego budynku, znajduje się w nich tylko odpis protokołu zawierającego ugodę zawartą w tej sprawie. Wskazane wyżej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływy na wynik sprawy, co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). To samo należy odnieść do decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy decyzją zaskarżoną, dlatego też dla zapewnienia prawidłowego orzekania w sprawie i końcowego jej załatwienia stosując przepis art. 135 powyższej ustawy Sąd uchylił także tę decyzję, zwłaszcza , że konieczne jest uzupełnienie postępowania wyjaśniającego w znacznej części, a nadto postanowienie PINB w Lubartowie z dnia 26 czerwca 2006 r. wydane na podstawie art. 49 b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), gdyż to postanowienie, niepodlegające odrębnemu zaskarżeniu, ustalało czas budowy spornego obiektu, a w konsekwencji, ze względu na normę art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. przesądzało o stosowaniu w sprawie przepisów tej ustawy. Rozpatrując sprawę ponownie organ winien uzupełnić postępowanie wyjaśniające poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka H. R. , a nadto dołączyć do akt potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię szkicu pomiaru sytuacyjno-wysokościowego z 1993 r. jak też odpis pozwu ze sprawy I C [...]/04 Sądu Rejonowego w L.. Dodatkowo organ winien rozważyć zasadność wniosków dowodowych zawartych w skardze sądowej A. B.: z zeznań świadka R. W. i o ponowne przesłuchanie D. W., o i ile wnioski te skarżący będzie podtrzymywał, w aspekcie znaczenia dla sprawy okoliczności, na które dowody te są zgłaszane (art. 78 § 1 kpa). Jeżeli po przeprowadzeniu powyższych dowodów pozostanie wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, celowe może okazać się dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność czasu budowy spornego obiektu, a nadto przesłuchanie stron w trybie art. 86 kpa. Uzupełnienie przez Sąd materiału dowodowego, czego domagał się skarżący, nie było możliwe ze względu na treść art. 106 § 3 ppsa. W myśl tego przepisu sąd administracyjny może przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów i to pod warunkiem, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie – jak wyżej wskazano – niezbędne jest uzupełnienie postępowania dowodowego w znacznej części, obejmującego także dowody z zeznań świadków, co sprawia, że wniosek skargi w tym względzie nie mógł być uwzględniony. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego organ dokona oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i zdecyduje, czy w świetle dyspozycji art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. w sprawie mają zastosowanie przepisy tej ustawy, czy też poprzednio obowiązującej ustawy – Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) i stosownie do poczynionych w tym zakresie ustaleń rozstrzygnie sprawę co do istoty. Z powyższych względów i na podstawie przytoczonych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 ppsa Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia i zwrotu wydatków pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu z urzędu w ramach prawa pomocy uzasadnia przepis art. 250 ppsa oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).