II SA/Lu 847/02

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Marcinowski (spr.), Sędziowie NSA J. Pastusiak, Z. Sadurski, Protokolant st. sekr. sąd. M. Duda, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Kierownika Referatu w Wydziale Spraw Społecznych Urzędu Miejskiego; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania D. O. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego w wysokości 167,29 zł miesięcznie w okresie od 1 marca do 31 sierpnia 2002 r.; utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że wydatki na mieszkanie zajmowane przez D. O. zostały ustalone zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych /Dz.U. Nr 156, poz. 1817/ w kwocie 296,57 zł /po odjęciu opłaty za gaz/, a następnie ustalono wydatki na powierzchnię normatywną, która w gospodarstwie jednoosobowym wynosi 35 m2, zaś zainteresowany zajmuje mieszkanie o powierzchni 36,20 m2. Wydatki na powierzchnię normatywną w kwocie 286,65 zł obniżono do 90 %, co wynosi 258,07 zł i stanowi podstawę do wyliczenia dodatku mieszkaniowego. W skardze złożonej do Sądu D. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie art. 6 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o dodatkach mieszkaniowych i § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, poprzez niezasadne pominięcie przy ustalaniu podstawy obliczania dodatku mieszkaniowego, opłaty za gaz. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo stwierdziło, że powołane przez skarżącego przepisy nie wymieniają opłat za używanie gazu jako wydatków stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm./ wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Katalog wydatków, o których mowa w w/w przepisie określa art. 6 ust. 4 ustawy, wymieniając m.in.: 1/ czynsz, 2/ opłaty za świadczenia związane z eksploatacją lokalu mieszkalnego, 3/ opłaty eksploatacyjne w spółdzielni mieszkaniowej. Na podstawie upoważnienia wynikającego m.in. z art. 9 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy wydano rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych /Dz.U. Nr 156, poz. 1817/, które m.in. określa szczegółowy wykaz i wysokość wydatków za zajmowany lokal mieszkalny, stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego. W przedmiotowej sprawie zastosowanie ma § 2 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia, w myśl którego podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego w przypadku m.in. członków spółdzielni stanowią "/.../ opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i remontów, z wyłączeniem ubezpieczenia, podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów". Analiza tego ostatniego przepisu wskazuje na to, że "opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych" odpowiadają opłatom za świadczenia związane z eksploatacją lokalu mieszkalnego /art. 6 ust. 4 pkt 2 ustawy/, zaś "koszty eksploatacji i remontów /.../" odpowiadają opłatom eksploatacyjnym w spółdzielni mieszkaniowej /art. 6 ust. 4 pkt 3/. Pierwsza z analizowanych grup wydatków stanowi zamknięty katalog, co oznacza, że jedynie określone opłaty ponoszone przez członka spółdzielni związane z eksploatacją konkretnego lokalu stanowią wydatki, które uwzględnia się przy ustalaniu podstawy obliczania dodatku mieszkaniowego. Oczywiste jest zatem, że gdy np. lokal mieszkalny znajdujący się w budynku spółdzielni wyposażony jest w licznik wskazujący zużycie gazu służącego m.in. do ogrzewania wody czy też do korzystania z kuchenki gazowej, to opłata ponoszona przez członka spółdzielni mieszkaniowej z tego tytułu, nie stanowi wydatku w rozumieniu art. 6 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 ustawy. Druga grupa wydatków obejmuje wszelkie koszty eksploatacji i remontów w spółdzielni mieszkaniowej, w których partycypuje również członek spółdzielni, z wyłączeniem jedynie ubezpieczenia, podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów. Jeżeli zatem opłata za gaz, której uiszczeniem spółdzielnia mieszkaniowa obciąża swego członka należy do kategorii opłat eksploatacyjnych w spółdzielni mieszkaniowej i nie jest związana z eksploatacją lokalu mieszkalnego członka, to tego rodzaju opłata jest wydatkiem stanowiącym podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego. W tych okolicznościach stwierdzić trzeba, że organy decyzyjne dokonały wadliwej interpretacji wyżej wskazanych przepisów materialnoprawnych. Nadto zauważyć należy, że decyzje organów obu instancji zapadły z naruszeniem art. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem nie poczyniono żadnych ustaleń czy opłata za gaz w kwocie 5,90 zł miesięcznie stanowiła element opłaty za świadczenie związane wyłącznie z eksploatacją lokalu mieszkalnego należącego do skarżącego, czy też wchodziła w skład opłat eksploatacyjnych w Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w L.. Ponownie rozpatrując sprawę należy poczynić powyższe ustalenia i w oparciu o nie prawidłowo zastosować przepisy prawa materialnego. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, c, oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ należało orzec jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 tej ustawy.