II SA/Lu 847/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ś. na postanowienie L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nakazania przedłożenia określonych dokumentów w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu 10 października 2018 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga M. Ś. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. L. z dnia [...] r. znak: [...] nakazujące M. i M. małż. Ł. przedłożenie następujących dokumentów w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem w terminie do 20 sierpnia 2018 r.: 1. Zgłoszenia z określeniem rodzaju oraz zakresu wykonanych robót budowlanych wraz z opracowaniem technicznym przyłącza oraz warunkami technicznymi przyłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej uzyskanymi od Wójta Gminy C., 2. projektu zagospodarowania działki lub terenu w zakresie wykonanego przyłącza wodociągowego długości 73 m biegnącego działką o nr ewid.[...] do działki nr ewid.[...] położonej w m. C. [...], 3. decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowego przyłącza wydaną przez Wójta Gminy C., 4. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr ewid.[...] i [...] położonych w m. C. D. .. W skardze, obok zarzutów kwestionujących legalność zaskarżonego postanowienia, skarżący złożył wniosek o jego wstrzymanie. Przedmiotowy wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) dalej jako "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie ( art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zamknięty. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Uwzględnienie wniosku strony o wstrzymanie wykonania aktu musi być umotywowane szczególnymi względami, pozwalającymi na odstąpienie od zasady wykonalności ostatecznych decyzji (lub postanowień) administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1830/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1497/17, dostępny w CBOSA). Stwierdzić należy, że skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze strona ograniczyła się do opisu stanu faktycznego sprawy oraz zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie przedstawił konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Należy wskazać, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia oraz innych aktów wydanych w toku postępowania przed organami administracji. Do stwierdzenia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam fakt wskazania przez skarżącego nieprawidłowości przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Merytoryczne zarzuty dotyczące prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego nie stanowią przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu. Zasadność rozstrzygnięć wydawanych w trakcie postępowania przed organami administracji będzie przedmiotem oceny dopiero w toku rozpoznawania wniesionej skargi. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.